«با یهگل باهار نمیاد» ولی امیدوارم «مشت، نمونه خروار باشه»
بابک چمنآرا. منتقد موسیقی
احتمالا باید بابت تعهد به عهد رییسجمهور و همچنین وزارت فرهنگوارشاداسلامی و معاونت هنریاش، بابت احیای ارکسترها راضی باشیم؛ که هستیم؛ بابت جشن بازگشایی ارکستر سمفونیک تهران هم خوشحالیم، ولی بیشتر خوشحال خواهیم شد، زمانی که جشن هزارمیناجرای ارکستر سمفونیک تهران را در آینده نزدیک شاهد باشیم؛ برای ارکستری که چنددهه قدمت دارد، آرزوی محالی نیست؛ حداقل از اینکه تیمملی فوتبال را در یک هشتم نهایی تصور کنیم، دورتر نیست!! یکتشکر ویژه هم از کسانی که احتمالا چون کاری انجام ندادند، دخالت نکردند و اینگونه به بازگشایی این ارکستر کمک کردند، میکنم. ردیفهای جلویی تالار وحدت در جشن دیشب-که خیلی خوشحال بودند و خندان- باید متعهد به وعدهها و ادامه راهی که بسیار هم مشکل هست، باشند؛ برخلاف آنچه یکی از مدیران این بازگشایی در مراسم گفت، همه مشکلات ارکسترهای مظلوم ما اقتصادی نیست؛ شاید مشکل اقتصادی کمربند مشکلات ارکسترها باشد؛ با علی رهبری و با تکتک اعضای ارکستر صادق باشیم؛ به علی رهبری اعتماد کنیم؛ لااقل یکبار که یک انتخاب درست انجام شده، پایش بایستیم و البته ممنون از مایسترو، علی رهبری، که هستید و ممنون از کسانی که مسیر دشوار حضور علی رهبری را هموار کردند؛ راستی آقای رهبری برخلاف توصیه شما، اجازه بدید «بدبینیها» رو فراموش نکنیم؛ بذاریمشون یهکناری، دمدست، ولی نگاهشون نمیکنیم. فراموشکردن خاطرات بد و نتایج اونها حتما سبب تکرار اونها میشه؛ دوستانه شما هم این کار رو نکنید. چه خوب شد که هوا بهاریه و دم نوروز این اتفاق افتاد؛ چه خوب که پدرام فریوسفی رو سازبهدست دیدم و جای علیرضا خورشیدفر عزیز بسیار خالیه؛ کاش از شروع سال جدید اتفاقات بد رو هم در کنار بدبینیها بذاریم و به روزهای خوب امیدوار باشیم. هرچند «با یهگل باهار نمیاد»؛ ولی امیدوارم «مشت، نمونه خروار باشه» امید آخرین چیزیه که از دست خواهیم داد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.