|

اسیر برنگو

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

ترانه‌های «انور از گل من لذت نمی‌برد» و «این دستنویس برای توست» در ستایش بوکاسا نواخته شد. «رابرت گالیه»، وزیر تعاون فرانسه که مسوول سیاست‌های این کشور در آفریقا بود، هدیه‌ای را از سوی فرانسه برد. والری ژیسکاردستن تمام تلاش خود را کرده بود تا دوستش را راضی نگه‌ دارد. بوکاسا از دست‌های فرستاده او شمشیری را تحویل گرفت که قدمت آن به زمان ناپلئون بازمی‌گشت. اما بقیه شمشیرهایی را که سربازان آفریقای‌مرکزی در طول مراسم حمل می‌کردند، بعد از گفت‌وگوهای فراوان از آکادمی جنگی «سن‌سیر» قرض گرفته شده بود. فرانسه همچنین نیزه‌داران و گروه «مرسیلیا» به رهبری «جورج نگوین وان لوک» ملقب به «چینی» را که ماموریت مبارزه با باندهای قاچاق برعهده داشت، فرستاد. جان بدل با این مراسم تاج‌گذاری آرزویش را برآورده کرد. اما در رابطه با کاترین، بوکاسا برایش بی‌پایان نبود. این مطلب را چندروز قبل به روزنامه‌نگاران گفته بود و احساس می‌کرد آن همه ابهت مراسم موردی نداشت. می‌گفت: «آدمی بدون فداکاری نمی‌تواند تاریخ عظیمی را بیافریند.» به‌هرحال 20میلیون‌دلار هزینه‌کردن برای چنین مراسمی پرسش‌های زیادی را به ذهن متبادر می‌کرد. آن‌هم در کشوری که هرچند مساحتش از فرانسه بیشتر بود، اما هنوز بیش از 180کیلومتر جاده آسفالت نداشت. تولید داخلی این کشور در مجموع به 250میلیون‌دلار می‌رسید. طبعا فرانسه در این هزینه‌ها سهم داشت. بوکاسا اما حتی یک‌روز هم در فکر سرمایه‌گذاری مولد نبود. اما این شهبانو با آن چشمان شاخص که بود؟ روز مراسم، چشمانش تقریبا نیمه‌باز بود. به‌نظر می‌رسید تاجش را به زحمت نگه‌داشته است. لبخندی نمی‌زد و در روز تاج‌گذاری هیچ احساسی را بروز نمی‌داد. کاترین دانگیاد، سال1949 در چاد به دنیا آمد. او دختر جوانی اهل بانگی بود. هر روز صبح پیاده به دبیرستان «پیوس دوازدهم» می‌رفت. صبح یکی از همین روزها بود که بوکاسا گذارش به آنجا افتاد و او را حین رفتن به مدرسه دید. بلافاصله تحت‌تاثیر زیبایی آن دختر قرار گرفت. دختری قدبلند و جوان که تنها 15سال داشت. تصمیم گرفت او را محبوب قلب خود کند. یک‌بار راز درونی‌اش را این‌طور برملا کرد که: «از همان زمان، زیبا بود. قدی بلند داشت و پوستی تیره و سیاه». روزهای بعد تصمیم گرفت بر سر راهش قرار گیرد. حرف‌های بوکاسا درباره او به‌نظر عجیب می‌رسید. به‌‌خصوص برای مردی که زنان زیادی را از همه دنیا می‌شناخت و دست‌کم شش‌مرتبه قبل از آن ازدواج کرده بود. جان بدل درباره زنان سلیقه متنوعی داشت. بعد از جنگ، با یک دختر بلژیکی به نام «آنات وان‌هلست» ازدواج کرد. بعد با یک، دورگه اهل بانگی به نام «مارگریت گرین‌بویانگا» ازدواج کرد. در طول خدمتش در شبه‌جزیره هندی- چینی در اثنای جنگ استقلال، یعنی از سال‌های 1948-1954 با دو زن ارتباط برقرار کرد: «مارتین نگویان تی‌هو» و «ژاکلین نگویان تین‌تان»؛ سپس با یک فرانسوی به نام «هلن راشال‌لاوی» که یک‌یهودی متولد قاهره بود ازدواج کرد. مدتی هم این ازدواج دوام داشت. اما از او بچه‌دار نشد و به‌قول خودش به‌تلخی او را هم ترک کرد. تردیدی در این وجود ندارد که او تنها با کاترین بود که طعم واقعی زندگی را چشید. این مطلب را به یکی از نزدیکانش به نام «آندره لومانیان» نیز این‌گونه اعتراف کرده بود: «من شیفته او هستم. شیفته‌ او بودم و هستم.» اما نامزدی‌شان در نوع خود بی‌نظیر بود: بعد از چند روز از دیدارشان، سربازانی را فرستاد تا او را ربوده و بازداشت کنند. سپس جان بدل پدر و مادرکاترین را ملاقات و از آنها کمک خواست. آنها با اشتیاق فراوان استقبال کردند. او می‌گوید: «وقتی خودم را به پدرومادرش معرفی کردم، دریافتم که پدرش یکی از پسرعموهای پدربزرگم است! پدر فکر ازدواج را رد می‌کرد. اما مادر که اصلیتش از چاد بود با آن مخالفتی نمی‌کرد.»آن زمان هنوز بوکاسا یک دیکتاتور نشده بود - چون سال1966 بود که دست به کودتای نظامی زد و پسرعمویش «دیوید داکو» را سرنگون کرد- اما در آن زمان هنوز فرمانده ارتش بود. طبعا آن زوج ساده‌دل اهل بانگی نمی‌توانستند درخواست این مرد صاحب‌نفوذ را رد کنند و یا به‌عبارت‌دیگر خودشان را از ثروت او محروم کنند. بعد از چندماه، در ژوئن سال1965 بود که کاترین، رسما همسر او شد و نخستین فرزندش را که یک‌دختر بود به‌دنیا آورد. نامش را «راین» گذاشتند. بعد شش‌فرزند دیگر برای بوکاسا آورد که یکی از آنها ولیعهد «جان بدل بوکاسای کوچک» شد. این ازدواج که خلاف خواست تازه‌عروس و تحت اجبار صورت گرفت، نمی‌توانست برای کاترین زندگی آسان و خالی از دغدغه‌ای را نوید دهد. در رفت‌وآمدها دیگر آزادی گذشته را نداشت؛ چون باید هرگاه از خانه خارج می‌شد از همسرش اجازه می‌گرفت.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.