«یک امپراتور نباید مست باشد»!
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
صبح روز چهارم دسامبر سال1977 بود. احساسی گذرا چهره کاترین را که آرام بود، تحت تاثیر قرار داد. در این هنگام تاجی بزرگ در کنارش گذاشته شد. او دیگر آن دانشآموز مدرسهای نبود که با «جان بدل» دیدار کرده بود؛ او امروز همسر رییسجمهور شده است. الان دیگر یک ملکه است. در پاریس، مردی این احساس و آن چهره را دید. نمیتوانست از دستگاه تلویزیونی که مراسم جشن تاجگذاری زوجین بوکاسا را نمایش میداد، چشم بردارد. «بانگی» پیر چندماه بود داشت خودش را برای چنین مراسمی آماده میکرد. در طول تنها یکروز، همزمان با تاجگذاری امپراتوری جدید بوکاسای اول، مصایب و مشکلات ملت در این شهر به اولویت درجهدوم تبدیل شد. همه در برگزاری این مراسم شرکت کردند تا فوقالعاده عالی برگزار شود. دوثروت بزرگ کشور در شکوه این مراسم موثر بود. چوب جنگلهای استوایی که سالن بانگی را با انواعواقسام بازیهای ورزشی تزیین کرده بود، تازگی داشت. همچنین الماسهایی که بر همه لباسها و انگشتان اشراف و گردن همه زنان محترم میدرخشید. اما چقدر این راه طولانی بود! جان بدل بوکاسا، وقتی بهعنوان تیرانداز به ارتش فرانسه ملحق شد، تنها 18سال داشت. پس از آن نیز تقریبا 23سال را در خدمت به پرچم گذراند. آن زمان رتبه سروانی داشت. در ذهنش همان چیزی را که در قدیم به آن ارتش بزرگ میگفتند، شکل گرفته بود. اساس و نمادها و اسطورههایش را ساخت. مثل هرسرباز نیکی، ناپلئون بناپارت برایش یک قهرمان بود. همین شیفتگی نسبت به ناپلئون بود که باعث شد تا روز تاجگذاریاش به نحوی یادآور مراسم جشن دوم دسامبر سال1804 باشد؛ مراسمی که ژنرال بناپارت را به «امپراتور فرانسه» تبدیل کرد. لباسش، تقریبا شکل لباس مارشال نای (nay) بود با دنبالهای بسیار طولانی از جنس مخمل و پوست تیرهرنگ که «ایزابای» نقاش آن را به مناسبت بازگشت فرانسه به نظام سلطنتی طراحی کرده بود. منشوری را صادر کرد که به موجب آن راهی را که میبایست از این به بعد امپراتور به آن توجه کند، مشخص میکرد: «بر هرکس میخواهد به بوکاسا سلام دهد، واجب است در فاصله ششقدمی او بایستد و سرش را کمی به جلو خم کند.» در پاسخگویی نیز یک شهروند آفریقای مرکزی باید از عبارت «آری جناب امپراتور» استفاده میکرد. متن این منشور همچنین میگفت: «هرگاه شرایط، جواب منفی را اقتضا میکرد، نباید لفظ نه را با زمختی بیان کرد.» جان بدل تحمل آن را نداشت که کسی در جوابش نه بگوید. این کلمهای بود که حتی زنی حق نداشت آن را بر زبان جاری کند. این ناپلئون جدید آفریقا در 56سالگی بهسر میبرد. در نقش ژوزفین (همسر ناپلئون)، «کاترین دنگیاد» نیز حضور داشت که 28ساله بود. او مادر جان بدل کوچک (ولیعهد) محسوب میشد؛ کسی که هرچند نمیتوانست جلو خمیازههایش را بگیرد، اما در مراسمی شرکت کرده بود که پدرش در آنجا مقامی رفیع داشت. در این لحظاتی که زمان ایستاده و او را در جایگاهی خاصی قرار داده بود، باید بدون حرکت باقی میماند. بر یک پشتی بزرگ از جنس مخمل قرمز که حاشیههای طلاکاری داشت نشسته بود. مثل یک افسر کوچک لباسی سفید به تن داشت. ولی مادرش دامنی دوخت خانه مد «لنوین» به تن داشت که طلادوزی شده بود. هزاران پولک کوچک از همان جنس آن را تزیین میکرد. همچنین با طلا و یاقوت سرخ حاشیهدوزی شده بود. لباس آن دونفر تقریبا 217هزاردلار هزینه برداشته بود؛ مبلغی ناچیز در مقایسه با پنجمیلیونی که فقط برای تاجوحمایل بوکاسا و تاج کاترین و جواهراتش خرج شده بود. قطعه اصلی تاج بوکاسا به سبک امپراتوریهای کلاسیک طراحی شده بود. مثل آنکه در تاج ناپلئون بود و 138قیرات وزن داشت. آن چیزی هم که تاج کاترین را تزیین میداد، قطعهای به شکل حلقهای از گل و به سبک سلاطین قدیم بود. این حلقه نیز از طلایی به وزن 38قیرات ساخته شده بود. جان بدل (بوکاسا) خواسته بود الماسهای مخصوص کاترین بهلحاظ سلامت و شفافیت نظیر نداشته باشد.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.