حضور نفسگیر هیلاری کلینتون
ترجمه:نفیسه کریمی
مدعیان کسب سمت ریاستجمهوری آمریکا از حزب جمهوریخواه تعدادی از محافظهکاران میانسال و سالمند هستند اما در مقابل از حزب دموکرات فقط «هیلاری کلینتون» بانوی نخست سابق آمریکا حضور دارد. میانگین سنی دموکراتها 69 سال است. اما جبهه جمهوریخواه با میانگین سنی 57 سال نسبتا جوانتر است. خانم کلینتون با کسب 49درصد در نظرسنجیهای اولیه پیشتاز است، اما هنوز مشخص نیست که رقابتی جدی را پیشرو داشته باشد. ممکن است «جو بایدن» معاوناول «باراک اوباما» رییسجمهوری آمریکا، وارد عمل شود؛ هرچند آمار رای او در دوردوم معاونت ریاستجمهوری ناامیدکننده بود. «مارتین اومالی» فرماندار سابق ایالت مریلند نیز ممکن است پا پیش گذارد و «جان وب» سناتور پیشین ویرجینیا هم یکی از گزینههای موجود است. «برنی سندرز» سوسیالیست تندخو و موردعلاقه مجلس سنای آمریکا نیز ممکن است از این فرصت استفاده کند. «الیزابت ورن» هم احتمالا یکی از کاندیداها خواهد بود. در اوایل رقابت سال 2008 به نظر میرسید پیروز بیچونوچرای میدان رقابت خانم کلینتون است. اما باراک اوباما که یک استعداد سیاسی بینظیر بوده و هست، از راه رسید و پیشبینیها را تغییر داد. به نظر میرسد اینبار نیز اگر فرد قابل مقایسهای با او در نیمکت ذخیره دموکراتها وجود داشته باشد، فعلا با چراغ خاموش در انتظار زمان مناسب نشسته است. اما چرا در میان دموکراتها کسی انگیزه چندانی برای پاگذاشتن به عرصه رقابت ندارد؟ یک توضیح احتمالی برای حضور کمرنگ دموکراتها میتواند این باشد که اخیرا بیشتر استعدادها در نطفه خفه شدهاند. در دوانتخابات میاندورهای گذشته شاهد کمرنگشدن نفوذ دموکراتها در کاخ سفید در 2010 و سپس 2014 در مجلس سنا بودیم. در این میان، جمهوریخواهان بهسرعت پستهای فرمانداری و ریاستی را ازآن خود کردند و یک دلیل مهمتر اینکه احتمالا حضور خانم کلینتون رقبای احتمالی را ترسانده است. به نوشته روزنامه «واشنگتنپست»، به خاطر تمام تلاشهای مثبت خانم کلینتون و حضور موفقش در سمت وزیر خارجه پیشین، رقابتهای درونحزبی ریاستجمهوری برای سایر رقبا بسیار نفسگیر خواهد بود. بیش از سهدهه است که تشکیلات کلینتون به طور گستردهای در آمریکا و تقریبا بدون هیچ مداخلهای در حال کار است و این امر باعث شده هیلاری کلینتون در حزب خود هیچ همتایی نداشته باشد. تسلط او بر دستگاه دموکراتها، ازجمعآوری کمکهای مالی گرفته تا برنامهریزیهای مردمی به قدری زیاد است که تقریبا کسی جسارت امتحانکردن شانس خود را در برابر خانم کلینتون ندارد. «ممکن است حضور پرقدرت کلینتون باعث هراس رقبای احتمالی او نیز شده باشد. یا ممکن است تشکیلات دموکرات هراسان از تفکر دولت جمهوریخواه متحد، زودتر از موعد مقرر روی شگفتانگیزترین مهره شناختهشده خود سرمایهگذاری کرده تا هشداری برای متقاضیانی باشد که ممکن است در نبرد مقدماتی، خانم کلینتون را تضعیف کنند. با وجود شکستهای اخیر دموکراتها در انتخابات کنگره، به نظر میرسد همچنان شانس پیروزی دموکراتها در انتخابات ریاستجمهوری بیشتر باشد. پس چه لزومی دارد چنین جبههای روی شخص دیگری ریسک کند که شکست فاجعهباری را به بار آورد؟ اکنون برای دموکراتها زمان رویاپردازی نیست. شاید بیشتر افراد در اعماق قلبشان از جدال خانم ورن با ثروتمندان هیجانزده باشند، اما وقتی نمیتوانند به هیچکس به اندازه خانم کلینتون در تحمل حملات جمهوریخواهان اطمینان داشته باشند، باید امیدوار بمانند افرادی نظیر خانم ورن که چشم به این جایگاه دوختهاند، از گردونه رقابت خارج شود. اکنون پرسش این است که آیا هیلاری کلینتون واقعا یک مهره ایمن و تضمینکننده است؟ او سال 2012 با خونلختگی مواجه شد؛ اگر این اتفاق دوباره بیفتد، چه میشود؟ بههرحال، او مثل سابق سرزنده و فعال نیست و با وجودی که کلینتون فقط چندماه بزرگتر از خانم ورن است، ورن بسیار جوانتر و پرانرژیتر به نظر میرسد. شاید این مسایل چندان خوشایند نباشد، اما در سیاست باید این ملاحظات را در نظر گرفت. بهعلاوه، دانستن اینکه شانس دموکراتها در پیروزی انتخابات بیشتر است، چندان اهمیتی ندارد زیرا اینها همه زمانی معنا مییابد که یک حزب بتواند در بهدستآوردن رای جوانان، فقرا و اقلیتها موفق شود. در انتخابات قبلی، اوباما توانست با بهدستآوردن رای در برخی حوزههای انتخاباتی دور از تصور، از ابتدا کلینتون و سپس «جان مککین» را شکست دهد. مطمئنا جنسیت خانم کلینتون یک عامل هیجانانگیز است، اما انتخاب او به عنوان رییسجمهور، قدرت را در جبهه دموکراتها به جناح راست منتقل میکند؛ این در حالی است که انرژی دموکراتها از جناح چپ حاصل شده است. وجود یک یا دورقیب جذاب نشان خواهد داد آیا خانم کلینتون همچنان قادر به ایجاد شور و شوق واقعی در زمینههای مختلف حزب هست یا نه؟ به نظر میرسد این آزمونی است که ارزش امتحانکردن داشته باشد. دموکراتها باید نگران باشند که ممکن است هیلاری کلینتون به نسخه معاصر و دموکرات «باب دال» در 1996تبدیل شود؛ یک سیاستمدار بزرگ و یک نامزد فرضی که مورد تحسین جهان بود اما زمانی که روی او کاملا حساب میشد، به اندازه کافی رای نیاورد.
منبع: اکونومیست
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.