پایان سالازار
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
پایان سالازار
اصلیت کریستین از مناطق «فلاندری» بود اما از همان زمان کودکی بههمراه پدرش که یک افسر دریایی بود تمام دنیا را گشته بود. از پدرش عاشقپیشگی و خوی یک کودک را یاد گرفته بود. وقتی به سن رشد رسید، تصمیم گرفت راهی را برود که آن زمان مخصوص مردان بود: عبور از قاره آفریقا از یکطرف به طرف دیگر آن و اقامتکردن در جنگلهای استوایی برای آموختن جادوگری. در آن زمان چند داستان نوشت که همه گمنام ماندند. مسیر زندگی عاطفیاش متشنج بود. مردانی را از بین اشراف برمیگزید اما بهزودی تاریخ مصرفشان تمام میشد. زمانی که کریستین با سالازار آشنا شد، همسر «ریمونبرات کخ» یعنی پسر پسر برادر دکتر کخ مشهور و کاشف بیماری سل بود. آن مرد سادهدل همسرش کریستین را در ابتدای تحقیقاتش تا پرتغال همراهی کرد. اما همان زمانی که ریمون در لیسبون منتظر او بود، کریستین داشت در باغهای شمال کشور همراه سالازار خوش میگذراند. هنگامی که ریمون بعد از مدتی به پاریس برگشت، نامههای آتشینی را یافت که آن را رییس مجلس برای همسرش نوشته بود. کریستین در جواب یکی از این نامهها نوشته بود: «با دریافت نامه زیبا و شیرینت نمیدانی چقدر خوشحال شدم! نمیدانی چه احساسی نسبت به تو دارم... به آن لحظات عاشقانه در مزرعه فکر میکنم. آنجایی که از اینجا خیلی دور است. آنجا همهچیز زیبا بود. اینطور نبود؟! چقدر آن دوره عالی بود. گویی از زندگی خارج شده بودیم. آری آن زمان زندگی فوقالعاده زیبا بود.» در آخر، همسر فریبخورده درخواست طلاق کرد. بعد کریستین رفت و با فرد دیگری ازدواج کرد، اما این داماد دوم هم خوشبختتر از آن یکی نبود. برای آنتونیو نوشت: «تو راست میگفتی. هیچکس به من توجه نمیکند. هیچکس از من حمایت نمیکند. همیشه در زندگیام وضعیت به همین منوال بوده است. فقط با وجود تو خشنود میشود.»سالازار از تاثیر خود بر زنان سوءاستفاده میکرد تا از همهچیز سر دربیاورد. کریستین خیلی به سفر میرفت و با نخبگان فرانسوی، وزرا و اشراف نشست و برخاست داشت. آیا اگر موضوع حساسی پیدا میشد از آن دختر جوان و دیپلمات در خدمتش استفاده نمیکرد؟ سرنوشت کریستین اما شبیه سرنوشت مرسدس بود. یعنی در رابطهای قرار داشت که مسایل سیاسی و احساسات واقعی با هم گره خورده بود و نمیشد آنها را از هم جدا کرد. درباره سالازار نوشت: «صدایش. ایکاش میتوانستم طنین صدایش را توصیف کنم! شبیه به آواز بود. صدای کوتاه و دلنشینی داشت. گاه آنچنان تاثیرگذار بود که خون را در رگها بند میآورد. صدایی که نظیرش را نمیشد پیدا کرد. مرا به یاد بیرونکشیدن خنجری از یک غلاف حریری میانداخت». سالازار هم نزد کریستین از خبرگیری دست میکشید و ساکت میماند. هرچه بود او آخرین دوستدختر آنتونیو بود. کسی که با او از زندان عاطفیاش خلاصی مییافت. یکبار رازی را با او در میان گذاشت: «بعضی فکر میکنند، زندگی را دوست ندارم. اما آنها کاملا اشتباه میکنند. من زندگی خودم را دوست ندارم. [... .] بهجای اینکه حکومت کنم ترجیح میدادم چندسال را به آرامی در اینجا زندگی کنم. بین این کشتزارها و انگورها. آیا فکر میکنی من آرزو نداشتم خانوادهای داشته باشم؟ فکر میکنی من دوست ندارم بدون دغدغه بخوابم؟ آزاد و رها از شر هزار خباثتی که بهای هر عمل من در حکومت بوده است؟ آنهم برای کسی که 23سال اسیر این ماجرا بوده است؟»در زندانی که برای خودش میستود، ماریا خانهداری میکرد. تنها زنی که در آخرین لحظات زندگی کنارش بود. یعنی دقیقا 27سپتامبر سال1970. آنتونیو در کنار او بود که مُرد. بدون اینکه حتی یک نگاه به کسی بیندازد که از دهها سال پیش در سکوت دوستش میداشت و حتی بهخاطر او باکره ماند. فلیسمینا، امیلیا و کریستین همه مانند ماریا آزمایش شدند. این سنت درونی و باطنی سالازار بود که میگفت: «آدمی میتواند در سیاست به زبان احساس عمل کند اما در حکومت فقط با زبان عقل میتواند رفتار کند.»
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.