|

من لباس مشترکم

مریم حسینی: کنش‌های اجتماعی و عکس‌العمل در برابر اتفاقات نه‌چندان مرسوم در جامعه معمولا با رفتارهای نمادین در بیشتر کشورهای جهان رخ می‌دهد. پوشیدن لباس‌های متفاوت یکی از همین روش‌های نمادین است. روشی که سبب جلب توجه افکارعمومی و همچنین رسانه‌ها و بیان مسایل مهم می‌شود. در طول چندسال گذشته فارغ از تمام بحث‌ها و نگرش‌های فمینیستی و با درنظرگرفتن اینکه مرزهای مختلف جنسیتی گه‌گاه شکسته می‌شود اما پوشیدن لباس زنانه در حمایت از خشونت‌ها و رفتارهای تبعیض‌آمیزی که همچنان در قرن21 علیه زنان رواج دارد یکی از شیوه‌های حمایتی و اعتراضی محسوب می‌شود. هرچندوقت یک‌بار واکنشی این‌گونه به صدر اخبار می‌آید و مدتی سبب می‌شود تا به تبعیض‌های قوانین و رویکردهای دولت‌ها و سیاست‌های کشورها توجه شود. از نیویورک تا استانبول رفتارهای خشونت‌آمیز نسبت به زنان در همه جای دنیا به‌گونه‌ای وجود دارد، فقط میزان آن کم و زیاد می‌شود. سه‌سال پیش بود که نیویورک شاهد مردانی بود که با کفش‌های پاشنه‌بلند زنانه در پیاده‌روها قدم گذاشتند. آنان در اعتراض به خشونت علیه زنان کفش‌های زنانه پوشیدند. البته آنها تنها نبودند، زنان نیویورکی هم همراهشان بودند. آنان در اعتراض به آنچه خشونت علیه زنان و دختران در آمریکا خوانده شده، دست به اعتراض زده و مردان، کفش‌های زنانه و زنان کفش‌های مردانه پوشیده و در منهتن رژه اعتراض‌آمیز برگزار کردند. همین چندروز پیش شماری از مردان افغان در اعتراض به برخوردهای خشونت‌آمیز با زنان افغانستان، برقع به‌سر کردند. آنطور که رسانه‌هایی همچون العالم گزارش داده است حدود ۳۰مرد افغان درحالی که برقع به سرکرده بودند مقابل ساختمان کمیته مستقل حقوق بشر در افغانستان تجمع کردند. این افراد پلاکاردهایی را به دست داشتند که روی آنها نوشته شده بود، «درد زنان درد ما است برابری پیام ما است» و «ما به هرنوع خشونت نه می‌گوییم.» این اقدام در اعتراض به افزایش برخوردهای خشونت‌آمیز با زنان افغانستان صورت گرفت. چندی پیش نیز مردان ترکیه‌ای دامن پوشیدند. آنان برای نشان‌دادن خشم و اعتراضشان به قتل اوزگه‌جان اصلان»، دانشجوی دختر ۲۰ساله با پوشیدن لباس زنانه به راهپیمایی در میدان تقسیم پرداختند. هرچند به‌دلیل بارش برف شدید از شمار جمعیت کاسته شد، اما دسته دیگری از تظاهرکنندگان که برخی از آنها به همراه خانواده‌هایشان آمده بودند، در خیابان «استقلال» که به منطقه «گالاتا» وصل می‌شود، به راهپیمایی پرداختند. جسد سوزانده‌شده اصلان در 13فوریه گذشته در نزدیکی رودخانه «مرسین» پیدا شد. رجب طیب‌اردوغان، رییس‌جمهور ترکیه هم چندروز بعد و به مناسبت روز جهانی زن گفت: «می‌خواهم به‌عنوان رییس جمهور ترکیه به همه جهان اعلام کنم که از هرگونه تلاش به‌منظور مقابله با خشونت‌ها علیه زنان حمایت می‌کنم.»او همچنین گفت که با قاطعیت این موضوع را پیگیری خواهد کرد و وعده داد تیمی را در ترکیه مسوول پیگیری این موضوع می‌کند و درباره سیاست‌های پرداخت‌های ناعادلانه و شرایط کاری غیرعادلانه برای زنان سخن گفت. او گفت: «مردان هیچ‌گونه برتری‌ای نسبت به زنان ندارند. زنان هم همین‌طور.» حال باید دید واقعا این تغییر سیاست در ترکیه رخ می‌دهد. این چندمورد از آخرین واکنش‌های اجتماعی است که با پوشیدن لباس‌های متفاوت مطرح شده است. این روند البته در هر ماجرایی به گونه‌ای مطرح می‌شود؛ هنگامی که عده‌ای در حمایت از حیوانات لباس‌های آنان را به تن می‌کنند یا با پوشیدن برخی لباس‌‌ها، حمایت یا انزجار خود را از جنگ مطرح می‌کنند. بعضی اوقات نیز پوشیدن لباس‌هایی یک‌رنگ در تظاهرات‌ها و راهپیمایی‌ها مثل رنگ‌های سرخ یا نارنجی یا... در هر کشوری حکایت از اعتراض یا حمایت از سیاستی دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.