|

صاف و اتوکشیده باش!

ترجمه: المیرا حصارکی

پس از آنکه صادق طباطبایی درگذشت، یکی از نکته‌هایی که درباره او مطرح می‌شد، شیوه لباس‌پوشیدن او بود. کراواتی که بعد به دستمال‌گردن تبدیل شد و کت‌وشلوار اتوکشیده‌اش، او را از بقیه سیاستمداران اول انقلاب متمایز می‌کرد. بحث سیاستمدار خوش‌پوش و متفاوت چندروزی است که مطرح است. به نظر می‌رسد سیاستمداران مرد و زن در آن‌سوی آب‌ها راحت‌تر هستند اما آنان نیز اصولی دارند که هرگونه تخطی از آن با واکنش‌های شدید روبه‌رو می‌شود. در مقاله‌ای که گاردین منتشر کرده است، به این جزییات در نحوه پوشیدن ‌لباس پرداخته و جزییاتی را درباره لباس‌های سیاستمداران عنوان کرده است. هر فردی با شاخصه‌های کلی شغلی‌اش، لباس مخصوص خودش را دارد. همانطور که نمی‌توان از یک ورزشکار انتظار داشت که در مسابقه ورزشی، کت‌وشلوار بپوشد، نمی‌توان از یک سیاستمدار هم انتظار داشت که با لباس ورزشی در محافل مهم سیاسی ظاهر شود. ورود به دنیای سیاست در اولین‌قدم باید همراه با انتخاب لباس درست باشد؛ لباسی که بتواند قدرت را نشان دهد. موهای بلند هیلاری اگر هیلاری کلینتون نمی‌تواند موهایش را عقب بکشد، شما هم نمی‌توانید. زمانی که هیلاری کلینتون در کابینه باراک اوباما حضور داشت، انتقاد‌های زیادی به نحوه پوشش او از سوی رسانه‌ها مطرح می‌شد. یکی از این انتقاد‌ها، نحوه آرایش موهایش بود و بعد از مدتی تصمیم گرفت مدل موهای ساده دم‌اسبی را کنار بگذارد و شبیه یک سیاستمدار آرایش موهایش را انتخاب کند. جالب است بدانید که جان بوهر اجازه نمی‌دهد که هیچ‌کدام از کارمندان کاخ‌سفید موهایشان را دم‌اسبی درست کنند. در کاخ سفید استفاده از کلاه ممنوع است. بیشتر خانم‌ها در کاخ‌سفید موهایشان را کوتاه نگه می‌دارند، چراکه می‌دانند باید ظاهر خود را به‌درستی حفظ کنند. اما در میان آنها «مارشا بلک بون» و «آر تی تنس» در تمام این سالیان موهایشان را بلند نگه داشته‌اند و در تمام این سال‌ها با ظاهر ساده و شیک خودشان به‌عنوان به‌روز‌ترین زنان کاخ‌سفید انتخاب شده‌اند. با همین چند مثال ساده می‌توان درک کرد که خانم‌ها دردسر‌های بیشتری را در زمان ورود به دنیای سیاست متقبل می‌شوند. آنها باید مدل موهای ساده، کلاسیک و شیکی را برای خود انتخاب کنند؛ مدلی که در عین کلاسیک‌بودن، جدید هم باشد. خلاق اگر خانم‌ها قدرت انتخاب بین دامن و شلوار را دارند، آقایان هم می‌توانند کت‌وشلوار‌های متفاوت را انتخاب کنند. گول‌زننده این اتفاق برای هر کسی پیش می‌آید؛ اینکه یک‌روز از پوشیدن کت‌وشلوار خسته شود و تصمیم بگیرد با یک ظاهر متفاوت به دفتر برود! این اتفاق نمی‌تواند به‌کرات رخ دهد، اما می‌تواند جزو کارهای خلاقانه باشد. سیاستمداران، انتخاب‌های محدودی دارند. هیچ قانونی مبنی‌بر ممنوعیت‌ پوشیدن ژاکت وجود ندارد، اما بسیاری آن را به فراموشی سپرده‌اند. می‌توان با استفاده از یک مدل موی جدید، عینک و البته یک پیراهن مردانه شیک، ظاهر درستی ایجاد کرد. تی‌شرت و شلوار جین هرگز نمی‌تواند لباس مناسبی برای یک سیاستمدار باشد! انتخاب نهایی هرچقدر هم که به‌عنوان یک سیاستمدار، خلاقانه عمل کنید، نمی‌توانید از تاثیر یک کت‌وشلوار درست‌وحسابی بگذرید. اگر لباس درستی را به‌عنوان یک سیاستمدار انتخاب کنید، می‌توانید از برنده‌شدن خود اطمینان داشته باشید. انتخابات قبلی را به‌خاطر بیاورید، پل رایان همیشه ساعت‌ها برای انتخاب لباس وقت می‌گذاشت. او ظاهر ورزشکارانه‌ای داشت و زمان زیادی را در باشگاه‌های ورزشی صرف می‌کرد، اما همیشه به‌دلیل پوشیدن کت‌های بزرگ‌تر از سایزش مورد انتقاد قرار می‌گرفت. او را با میت رامنی مقایسه کنید؛ رامنی همیشه ظاهر آراسته‌ای دارد. کتی را انتخاب می‌کند که اندازه‌اش است و در موقعیت‌های بیرون، این ظاهر آراسته خودش را حفظ می‌کند. اگر به‌طور جدی وارد دنیای سیاست شده‌اید، داشتن یک خیاط حرفه‌ای مهم‌ترین کار ممکن است. استفاده از عینک شاید باورکردن این نکته سخت باشد، اما هنوز هم این تفکر سنتی در مورد استفاده از عینک وجود دارد؛ افراد عینکی، آدم‌های قابل‌اعتماد‌تری هستند و می‌توان روی صحبت‌های آنان حساب کرد. استفاده از عینک، ظاهر جدیدی فراهم می‌کند؛ ظاهری که می‌تواند به تکنیک‌های حرفه‌ای کمک زیادی کند. سناتور راند پاول مصداق بارز همین نکته است. او به‌خوبی استفاده از عینک را یاد گرفته است و می‌داند کجا می‌تواند از این حربه برای تاثیرگذاری بیشتر استفاده کند. رنگ سال با ورود به سال جدید و انتخاب رنگ لباس سیاستمداران می‌توان به این نکته رسید که واقعا قرمز جایگزین رنگ مشکی شده است. دیگر لازم نیست برای حفظ ظاهر رسمی، رنگ مشکی را انتخاب کنید. به‌عنوان یک سیاستمدار، باید رنگی را انتخاب کنید که به چشم دیگران بیاید؛ رنگی که نشان می‌دهد دیگران به صحبت‌های شما گوش می‌کنند. اگرچه ترکیب قرمز و مشکی همیشه انتخاب اول سیاستمداران بوده، اما می‌توانند از رنگ‌های کلاسیکی همچون عسلی و سفید مرواریدی هم استفاده کنند. این نکته قدیمی دیگر فراموش شده که استفاده از رنگ در لباس‌های یک سیاستمدار به‌معنای کمبود اعتمادبه‌نفس است. نمی‌توان لباس‌های رنگارنگ انتخاب کرد و از دیگران انتظار داشت که به چشم یک فرمانده به فرد نگاه کنند! البته گاهی اوقات می‌توان استثنا هم قایل شد؛ اگر هیلاری کلینتون و بوهر می‌توانند از رنگ صورتی‌تیره در لباس‌هایشان استفاده کنند، بقیه هم می‌توانند. پوشیدن باورها آلن گریسون و دی فلوریدا، دو فرمانده حزب جمهوریخواه هستند که باور‌ها و عقیده‌هایشان از روی لباس‌پوشیدن آنها مشخص است. این دو فرمانده همیشه کراوات‌های عجیب انتخاب می‌کنند. با رنگ لباس‌های خود از موقعیت‌های سیاسی- اجتماعی که در دنیا به وجود آمده است، حمایت می‌کنند و از نشان‌دادن باور‌های خود هیچ ترسی ندارند. می‌توان به همین بی‌پروایی لباس انتخاب کرد و از نشان‌دادن باور‌ها و عقاید نترسید. فریاد فرهنگ زمانی که سیاستمدار وارد دنیای سیاست می‌شود، ارزش‌ها و فرهنگ‌های شخصی خود را نباید فراموش کند. عده‌ای به او رای داده‌اند تا روی آن صندلی بنشیند؛ مردمی که از پیشینه او باخبر بوده‌ند و شاید ملیت و قومیت فرد اولین دلیل انتخاب آنها بوده است. او دیگر به خود تعلق ندارد و نماینده عده زیادی از مردم است. در کابینه کاخ‌سفید همیشه شاهد فرمانده‌های زیادی بوده‌ایم که با توجه به ملیت خود لباس‌های خودشان را انتخاب می‌کنند. فرمانده نیویورک، پیترکینگ یک ایرلندی تمام‌عیار است. او همیشه به قومیت خود افتخار می‌کند و در موقعیت‌های مختلف سعی کرده تا این نکته را به دیگران نشان دهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.