|

پرسش بزرگ سال٩٣

حسین عبدالهاشم‌پور

١- سال٩٣ ترمز آن اتومبیلی که بسیاری از نخبگان معتقد بودند با سرعت روبه‌دره می‌رود، کشیده شد؛ حتی خط‌ترمزش پیداست؛ اما رد سرعت آن ماشین، همچنان بر روح و جان بسیاری مردم و بالطبع، جامعه هنری به‌جاست؛ آن کاغذپاره‌ها که بعدها روشن شد چه لبه برنده و تیزی دارند، هرجایی را که توانستند خط انداختند و خط‌خطی کردند: گرانی غیرقابل‌باور کاغذ، نبود پول برای تئاتر و سینما، حتی بسیاری از مجموعه‌داران خصوصی تجسمی عطای خرید اثر هنری را به لقایش بخشیدند و... حالا آن ماشین ایستاده است و سلانه‌سلانه دنده‌عقب گرفته و دوباره به جاده اصلی بازمی‌گردد، رد این یکی هم البته افتان‌وخیزان پیداست. ٢- وزارت فرهنگ در سال٩٣ تنها بود؛ این اواخر تنهاتر هم شد؛ نشانه آشکارش این‌روزها در عرصه موسیقی هویداست که حتی تظلم‌خواهی وزیر فرهنگ به دستگاه قضا هم رسیده است؛ بعد از اینکه انبوه اعتراض‌های وزیر، تاثیری در لغو دومینوگونه کنسرت‌ها نگذاشت، حالا او از دادگستری طلب داد می‌کند؛ البته بعید است هنرمندی به موثربودن این تظلم‌خواهی چشم‌امیدی داشته باشد زیرا وقتی نگاه این است که «موسیقی مطربی است»، یعنی خانه از پای‌بست ویران است و حالا‌حالاها کار داریم؛ جالب است که دولت هم در این وادی چندان پشتیبانی‌ای از وزارت تنهامانده‌اش نکرده است، شاید تمرکز حداکثری دولت بر مبحث مذاکرات هسته‌ای و نیز چالش‌های اقتصادی دلیل‌های کم‌وبیش قانع‌کننده‌ای باشد، به‌ویژه آنکه تک‌مضراب‌های رییس‌جمهور درباره ممیزی‌ها و نیز انتقاد از محدودیت‌ها در عرصه کتاب این انتظار را پدید آورده که با رسیدن بهار و شاید فراغت دولت از مبحث هسته‌ای، نوروز هنری ایران هم با حمایت تمام‌قد دولت از راه برسد. ٣- اما راستش پرسش بزرگ٩٣، انفعال و سکوت بخش اعظم جامعه هنری در برابر کج‌فهمی‌ها و زیاده‌خواهی‌هایی است که اقلیتی در عرصه هنر مطالبه می‌کنند. جالب است که بسیاری از‌ هنرمندان به‌جای اینکه در کنار وزارت فرهنگ ایستادگی کنند، لبه تیز انتقاد را به‌سوی این وزارت گرفته و خواهان برخورد عملی دولت با اخلالگران و تحدیدخواهانند، کم نیستند هنرمندانی که یادآوری می‌کنند برای همین رای داده‌اند؛ به‌گمانم انتظار جامعه هنری بدیهی و صحیح است اما صرف نگاه‌کردن و جمله معروف «لنگش‌کن» کسی را به جایی نمی‌رساند، وزارت فرهنگ اعتدالی فعلی که هیچ، هیچ دولت دیگری هم نمی‌تواند به‌تنهایی و بدون حضور فعالانه جامعه هنری، آب رفته را به جوی بازآورد؛ اتفاقا هنرمندان به جهت مرجعیت اجتماعی‌ای که دارند، می‌توانند گشاینده بسیاری از گره‌هایی باشند که در سال٩٣ کور به پای هفت‌سین می‌رود؛ هرچند که امیدها و آرزوها نیز به سال٩٤ اسباب‌کشی خواهند کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.