همیشه عشق دوبار در میزند
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
چون آن زمان، زن دیگری جلبتوجه میکرد. کسی دیگر از پاریس داشت به تمایلات « سالازار» پاسخ میگفت. فلیسمینا، ماریا لورا، امیلیا و مرسدس. آیا این مردی سربه هوا بود که بهخاطر خدمت به مصالح عالیتر آنها را یکی پس از دیگری قربانی میکرد، یا مردی که عشق نمیشناخت و آنها را یکی پس از دیگری رها میکرد؟ بدون تردید پاسخ باید کمی از این و کمی از آن باشد. یکروز سالازار به دبیرکل تبلیغات ملی یعنی آنتونیو فارو گفت: «در بسیاری از موارد تحت تاثیر صداقت قرار میگرفتم! چه بسیار مواقع که احساس میکردم اشتیاقی مرا میلرزاند تا آنجا که قادر به مقاومت در برابرش نیستم و میخواهم آن را به همه فریاد بزنم. اما زمانی که آماده تکلم میشدم، گویی صدایی از درون به من میگفت: ساکت باش. چون از وضعیت خودت خارج میشوی... اگر این تاثیرات گذرا بر من حاکم بود، من، دیگر من نبودم. در چنین حالتی، دیگر جوانمردی نمیدیدم که حتی به حکومت ادامه دهم.» انگیزههای عاطفی بزرگترین دشمن سالازار بود؛ دشمنی سرسخت. خودش میافزاید: « ترجیح میدهم به عشق احترام بگذارم. عشق از بین میرود. اما هوس [... .] خطرناک است! کسانی که امروز برای من کف میزنند، اگر شیفته دیگری شدند، در اعتراض به من، تردیدی خواهند داشت؟» سال1951، سالازار به 92سالگی رسید. از زنانی که دوروبرش را میگرفتند، دوری میجست. بااینحال، او بزرگترین داستان عشق را در زندگیاش هنوز نشناخته بود. عشق؛ تیتریک به مناسبت این ملاقات، کریستین عادتهای معمولیاش را ترک کرد. نسبت به حس زیباشناسانه سالازار اطلاع داشت. رفت و کلاهی پهن و لبهدار به همراه یک لباس مشکیرنگ پوشید؛ لباسی که با وجود سادگیاش شیک و دوخت پاریس بود. به محض اینکه از پل متحرک گذشت، مردی از پلکان فرود آمد تا به استقبالش برود. لباس کتان سفیدرنگی پوشیده بود. او را در سکوت به اتاقی هدایت کرد که در آن فقط دوصندلی وجود داشت. هردو نشستند و منتظر ماندند. حوصله دختر پاریسی سررفت. گفت: «بعدش چی؟ رییس نمیآید؟» آن مرد متشخص لبخندی زد بدون اینکه حرکتی کند. چون خودخودش بود: سالازار! کسی که عادت داشت برای غافلگیرکردن زنان لباسهای ساده بپوشد. کریستین تعریف میکند: «دهشت این لحظه احساساتم را فلج کرد. صدایم خفه شد.» هردو چهرهبهچهره هم شدند، بدون اینکه کسی لب بجنباند؛ دقیقا مثل همان اتفاقی که 40سال پیش با فلیسمینا افتاد؛ روی سکوی پیادهرو ایستگاه قطار ویسو. زیرچشمی نگاه کرد. میگوید: «در آن چهره عجیب، جز دوتا چشم چیزی نمیدیدم؛ دوچشم مثلثیشکل که نگاهی تند و سیاهی قیرگونی داشت.» بین دهشت و خلسه بود که یکدفعه عشق مثل صاعقهای درخشید. هرچیزی که داشت او را مسحور خودش میکرد. خوب نگاه کرد: «پوستش کمی گندمگون مینمود. موهای سفید و براقی داشت و دندانهایی که مانند جواهر میدرخشید.» کریستین گارنیه زن شیدایی بود. اعتدال و دورنگی را که جزو اصول زیربنایی سیاست باشد، وقعی نمیگذاشت. بدون هیچ ملاحظهای به او گفت: «جناب رییس درباره شما خیلی چیزها شنیده بودم. اما باورم نمیشد. بعضی میگفتند شما قدیس هستید و زمان زیادی نمیکشد که آن را اعلام خواهید کرد. بعضی دیگر شما را رهبری توصیف میکردند که بدون احساس بوده و از انسانیت بویی نبرده است. [....] آوازه ریاضتطلبی شما تا آنجا رفته که به من توصیه کردند عطر نزنم و در انگشتانم طلا نکنم. کلاه بزرگ سیاهی بر سر گذاشتم. حال آنکه معمولا من میگذارم باد با موهایم بازی کند. در خودرویی که مرا تا قلعه میآورد، دایم نگران این بودم که طول دامنم یا آستینهایم کافی هست یا نه... .» رییس مجلس فریب همین اعتمادبهنفس را خورد و سیلی از سوالهایی را که پشتسر آن به سویش روانه میشد، بدون پاسخ نگذاشت. «بعضی به من گفتند شما همصحبتی با زنان را تحمل نمیکنید؟ جواب داد: شاید زنانی که من آنها را نپذیرفتهام، چنینچیزی را شایع کرده باشند! حقیقت این است که من سعی نمیکنم با هرکسی بخواهد مصاحبه کنم. باور کن، من برعکس از همصحبتی با زنان لذت میبرم! شاید فقط زنانی را که کار میکنند؟! چون من بعضی حرفهای شما را فراموش نکردهام که در آن تاکید داشتید شغل یکزن موجب ازهمپاشیدن خانواده میشود؟ ... من نظرم را تغییر ندادهام. همچنان میگویم هیچ زن خردمندی نیست مگراینکه به کارهایش در خانه توجه شود؛ کمترین آنها تهیه وعدههای غذایی و توجه به لباسهای افراد خانواده است. پس جناب رییس، آیا همچنان باور دارید که میتوانید جلو این جنبش آزادیبخشی را که زنان پرتغالی رهبری میکنند، بگیرید؟ من بر این باورم زنی که به خانوادهاش توجه میکند، نمیتواند در بیرون هم بهخوبی کار کند. از اینرو پیوسته با استقلال زنان متاهل مخالفت کردهام.»
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.