نماد سخاوت علمی ایران
حسین معماریان . استاد دانشکده فنی دانشگاه تهران
سالهای میانی دهه40شمسی بود که برای اولینبار با نام «محمدحسن نبوی» از طریق انتشارات سازمان زمینشناسی آشنا شدم. چیزی که بیش از همه، از آن دوران بهخاطرم مانده، زبان خاص نوشتههای ایشان بود. نوشتههایی مملو از واژههای جدید فارسی که بعدها در نوشتههای دکتر «بربریان» نیز آنها را مشاهده کردم. چندسال مانده به انقلاب، کمیته واژهیابی زمینشناسی را در دانشگاه آزاد ایران، تشکیل دادیم؛ این دانشگاه بعد از انقلاب منحل شد. در جلسات این کمیته بود که با مهندس «نبوی» از نزدیک آشنا شدم. آنچه من را در این زمان تحتتاثیر قرار داد، دامنه وسیع اطلاعات ایشان در مورد زبان فارسی و ریشهیابی لغات آن بود. در مدتی که مهندس «نبوی» در جلسات کمیته واژهیابی شرکت میکرد، مطالب زیادی را در زمینه زبانشناسی، واژهگزینی و از همه مهمتر، علوم زمین از او فراگرفتم. یکی، دوسال بعد از انقلاب، نگارش چندمقاله در زمینه بازدید صحرایی زمینشناسی اطراف تهران را در مجله «رشد آموزش زمینشناسی» آغاز کردم. در جستوجوی مطالبی برای نگارش گزارش بازدید صحرایی از زمینشناسی دهکده توچال واقع در شرق تهران، مطلع شدم که مهندس «نبوی» پیشتر در آن منطقه کار کرده است. از اینرو به ایشان مراجعه و موضوع را با وی مطرح کردم. مهندس «نبوی» به سراغ گنجینه مدارک خود رفت و یک نقشه دستکش مدادی از منطقه موردنظر و اطراف آن را برای من آورد. از ایشان پرسیدم که آیا این نقشه را تاکنون منتشر کردهاید؟ گفتند خیر. واقعا متعجب شدم، چون با رفتاری روبهرو شده بودم که کمتر سابقه داشت. هریک از ما ترجیح میدهیم نتیجه فعالیتهایمان را به نام خود منتشر کنیم و این شاید تنها مهندس «نبوی» است که با گشادهدستی تمام، نتیجه فعالیتهای صحرایی خود را در اختیار من و مخاطبان آن در نشریه رشد قرار داد. وجه بارز دیگر شخصیت مهندس «نبوی» سختکوشی وی و اصالت کار و باز هم کار است. این روزها وقتی به مهندس «نبوی» تلفن میزنم، گاه پاسخم را از محل یک سد در کوهستانهای کردستان عراق یا از محل یک ساختگاه عمرانی در گوشهای از ایران میدهد. مهندس «نبوی» در 80سالگی، هنوز سرزنده و بانشاط به سر زمین میرود، مینویسد و ما را از دانش خود بهرهمند میکند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.