|

نمایشی که عقیم شد

لیدا شیرمرد: سالن استاد شکیبایی تماشاخانه سه‌نقطه آنقدر کوچک است که حتی اگر انتهای سالن هم جلوس کنید، باز هم به آنچه بر صحنه می‌گذرد نزدیکید. بروید هم‌خونه را ببینید. خودتان با چشم خودتان ببینید؛ ببینید نمایش روی‌صحنه چه مصداق لطیفی‌ است از حدت و شدت عقیم‌شدن، پاره‌شدن و نیست‌شدن. به‌قول دوستی پرپرشدن. لطیف از این جهت که باورت نمی‌شود تا کجا می‌توان زمخت و با خشونت ادای دین کرد. ما همه، دین‌هایی داریم؛ بله، من هم این را می‌دانم. مثلا باید مراقب باشیم مبادا ذره‌ای سیاهی چشم مخاطب را بیازارد. از این‌رو با قیچی هرجایی که کمی بیرون زده باشد را می‌بریم. آستین است؟ باشد، به ما چه؟ ما می‌بُریمش. چرا که شاید به مذاق بعضی خوش نیاید. حالا ماییم و یک لباس بی‌آستین. کاش داستان فقط به آستین ختم می‌شد؛ اما این لباس گویا یقه هم ندارد. خاک‌برسرم، جیب‌هایش را هم که دریده‌اند! دکمه هم ندارد. قرار بود نمایشنامه صحبت از آدم‌هایی باشد که در فرآیندی رو به ویرانی دست‌وپا می‌زنند. در همان ظلمت یکی تصمیم می‌گیرد انتخاب کند. آهان، یک توضیح: بیایید اسم یکی از شخصیت‌ها را بگذاریم «یکی»، اسم دیگری هم باشد «آن یکی». کلا دو شخصیت هم بیشتر ندارد. خب، کجا بودیم؟ یکی انتخاب می‌کند. انتخابی که گمان می‌کند راهگشاست. یک تغییر بزرگ است. برای همین می‌خواهد آن یکی برود. آن یکی از بیرون به خانه می‌آید. بیرون شب است، زمستان است، چه‌بسا بیابان هم باشد. آن یکی می‌آید خانه و می‌بیند یکی عزمش را جزم کرده که بیرونش کند. حالا آن یکی به تقلا می‌افتد. دست‌وپا می‌زند برای ماندن. یکی ولی کوتاه نمی‌آید. خانه، خانه‌ پدرش است. می‌خواهد خودش باشد و خودش. شما گند زده‌اید. خب باید بروید دیگر. اصلا چه اصراری دارید برای ماندن؟ یکی می‌خواهد آن یکی برود. آن یکی هرچه در توان دارد به کار می‌گیرد که بماند؛ وقتی دید ‌ای دل غافل، اوضاع جدی‌جدی بغرنج است، به یکی می‌گوید: «باشه، میرم، ولی یادت باشه خودت خواستی.» یکی در جواب می‌گوید: «آره، خودم خواستم؛ اصلا از همینش هم خوشم میاد.» بقیه‌اش را خودتان ببینید. اصلا به من چه از نمایش عقیم‌شده‌ درحال‌اجرای‌همین‌روزهاگفتن؟ من هم دین‌هایی دارم. یکی‌اش این است که مبادا خراشی بیفتد بر همه‌ آنچه پاک و نیک و مبرا از بدی‌ است. برای همین عنوان یادداشتم را از هم‌خونه، نمایشی که عقیم شد، تغییر می‌دهم به در باب مکاشفه و ادراک. یک جایزه‌ یک‌میلیون‌دلاری هم تعیین می‌کنم برای کسی که نمایش را دید و یکی‌یکی بریده‌ها و دورریخته‌شده‌هایش را نام برد. یک‌میلیون‌دلار از آن کسی ا‌ست که همه‌ آنچه بر هم‌خونه رفت تا شد اینی که هست را بشمرد. هرشب ساعت 20 در سالن کوچک استاد شکیبایی تماشاخانه‌ سه‌نقطه روی صحنه می‌رود؛ همین هم‌خونه. بگذارید از سالن و بقیه‌ چیزها نگویم. همان‌ها که گفتم کافی ا‌ست. بروید هم‌خونه را ببینید. من هم‌ دین‌هایی دارم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.