|

دیکتاتوری با چاشنی ترور

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

این خانه تفرجگاهی برای بسیاری از دلدادگان جوانش شد. هربار یکی از آنها می‌آمد تا آنجا بماند. یکی از آنها «نوربرتو لوپز» دانشجوی جوان رشته حقوق و یک‌روزنامه‌نگار حرفه‌ای بود که مار آن رقصنده او را فراری نمی‌داد. قرعه به نام او افتاده بود تا در یک شب با امیلیا برقصد. هردو تا پاسی از شب رقصیدند و بعد دیگر از هم جدا نشدند. بعد از یک مدت کوتاه بود که آن جوان سر از منزل او درآورد. خانواده‌اش با او مخالفت می‌کردند اما او توانست 20سال را در آنجا بماند. زمانی که اسپانیا جمهوری جوان خود را تجربه می‌کرد، غرق در جنگ‌های داخلی شد. تمایل شدید آن جوان به روزنامه‌نگاری او را برآن داشت تا از مرز عبور کرده و در مادرید اخبار مربوط به این تنش‌ها را روایت کند. جنگ جلو تمرد واحدهای نظامی و گروه‌های شهری بسیج‌شده را که درحال غلیان بودند، گرفت. در آن دوران عملیات شهادت‌طلبانه رواج پیدا کرد و تک‌تیراندازان، بسیاری را شکار می‌کردند. هر‌ازچند‌گاه نیز این اعدام‌ها بود که سر‌از‌پا نمی‌شناخت. امیلیا هم می‌خواست همراه او به اسپانیا برود اما سرانجام لوپز به‌تنهایی رفت. برایش مساله امیلیا اهمیتی نداشت. اما امیلیا به کمک جلسات احضار ارواح سعی می‌کرد همان‌طور با معشوقه‌اش در ارتباط باشد. در همان زمان بود که سالازار داشت کشور را در چنگ خود محکم می‌گرفت. هیچ دیکتاتوری بدون قانون ترور وجود نداشته است. پلیس سیاسی سالازار بیش از هر زمانی تجسس می‌کرد. افراد را بازداشت کرده، شکنجه می‌داد و می‌کشت. اپوزیسیون همچنان به کار خود ادامه می‌داد. فقط حزب کمونیست بود که شورش‌ها را محکوم می‌کرد. این حزب از مردی ستایش می‌کرد که توانسته بود به دور از جنگی که در همسایگی جریان داشت، کشور را نگه دارد. اما سالازار سال1936 خود را از جشن‌های سال نو محروم نکرد. شب را به‌صورت مجزا با کاردینال سرخارا گذراند.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.