سطرهایی درباره نمایشگاه خسرو خورشیدی
دره من چقدر سبز بود
پری شیخالاسلامی
مهمترین دغدغه خسرو خورشیدی، طراح، معمار و عاشق ایران، محیطزیست و زیستبوم ما ایرانیهاست. او چندی قبل هم در سیاهقلمهای خود که تحت عنوان «آن روزگاران تهران» از انتشارات کتابسرا به چاپ رسید، تهران قدیم و فراموششدهای را به یادمان آورد؛ تهرانی سرشار از باغها، کافهها و محلاتی که دیگر جز نشانی از آن نمانده است. اکنون نیز چندی است که نمایشگاهی از مجسمهها و چیدمانهای خورشیدی تحتعنوان «دره من چقدر سبز بود»، به همت نگارخانه حنا در تهران برپاست. با مشاهده آثار خورشیدی میتوان دید که او از بهصلیبکشیدهشدن انسان همانقدر متاثر است که از تخریب و مصلوبکردن درختان. چیدمان بهظاهر دوپاره نمایشگاه، با ظرافت بازتابدهنده نگرانیهای همیشگی خورشیدی است. از یکسو پیکرههای آشولاششده انسانها که به کمک میلههای فلزی فعلا استوارند و از دیگرسو طبیعتی حصارشده در خدمت انسان مخرب. در معرفینامه ارایهشده «دره من چقدر سبز بود» به نکات قابلتوجه و تاملبرانگیزی اشاره دارد: «ایکاش شهرسازان و معماران ما که بهناگزیر در جریان توسعه شهرسازی قرار داشتند با دانش خود و با تکنیک پیشرفته جهان امروز یک شهرسازی مدرن با معماری مدرن در بلندیهای کوه بیبیشهربانوی مقدس بنا میکردند تا هم حرفی در جهان امروز برای معماران و شهرسازان داشتند و هم از آن شهر مدرن، چشماندازی بس باعظمت و زیبا که خداوند بزرگ به ما ارزانی داشته بود و قیمتی برای آن نمیتوان گذاشت، میدیدیم. بیشک عظمت آن دشت پهناور با درختان چندینساله خود و موقعیت جغرافیاییاش خنکای خود را تا اعماق این شهر مدرن به ما ارزانی میداشت و بهاینترتیب عقده ابدی جنوبشهرنشینی و شمالشهرنشینی را از میان برمیداشتیم. اما چطور بیرحمانه ریه و ششدشت پهناور تهران را تا دوردستهای شهر ری و ورامین از میان برداشتیم. درواقع درختان خودمان را به صلیب کشیدیم بهخاطر همین هوسهای زمینی.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.