با یاد و خاطره رفیق سالیانم «زاون قوکاسیان»
بالاخره چهکسی دیر رسیده بود؟
جمشید ارجمند
سالهای اول آشنایی و رفاقت من با زاون بود. آدرس بیشتری نمیدهم به دلیلی خصوصی یا بهتر بگویم شخصی. اطلاعاتی از زاون به دستم میرسید که مثل تکههای یک پازل، کنار هم که میگذاشتی، باز چیز دندانگیری نمیشد. یکی از جشنوارهها بود که یادم نیست چندمی بود، اگر هم یادم بود، به همان دلیل خصوصی و شخصیبودن، نمیگفتم. قرار بود زاون را در تهران و در سالن انتظار سینمای ویژه مطبوعاتی جشنواره ببینم. من در سالن انتظار پایین بودم و چشمهایم نگران و منتظر بود. نمیدانم چندبار از پلهها بالا آمدم و پایین رفتم و زاون نیامد. یک سانس نمایش فیلم گذشت؛ میتوانستم بروم توی سالن و اقلا فیلم را ببینم ولی این کار را هم نکردم. چرا؟ بهخدا یادم نیست چرا. بالاخره آمد. جلو رفتم ولی پیش از آنکه من حرفی بزنم که چرا دیر کردی؟ چرا اینقدر دیر کردی؟ خودش پرید به من که «چرا من را علاف کردی؟ بدکاری کردی!» ولی من اینقدر از این واکنش او حیرتزده بودم که نهتنها اعتراضی نکردم بلکه ساکت ماندم. زاون هم هیچ نگفت. اینقدر ساکت ماندم که خودش فهمید علتی دارد. دیگر آمده بودیم بیرون در پیادهرو خیابان. هوا هم سرد بود. من یک تاکسی صدا کردم و پریشان و حیران از کار زاون، در تاکسی را باز کردم و با سر اشاره کردم که برود سوار شود. بعد که نشستیم من به عادت خودم به او گفتم: «خب جای بهتری پیدا کرده بودی.» اینجا بود که زاون ملتفت دلیل سکوت من شد. تا رسیدیم به خانه من، هیچکدام حرفی نزدیم ولی میفهمیدم که زاون دلش میخواهد چیزی بگوید. خودم سرانجام گفتم: «زاونجان مرا ببخش. دیر کردم. خیلی هم دیر کردم. تا حالا سابقه نداشته بدقولی کنم و رفیقم را معطل در خیابان بکارم. مرا میبخشی؟» آنوقت بود که زاون سر حرفش باز شد و شروع کرد به عذرخواهی ولی من باز هیچ نگفتم. سر خودم را به آمادهکردن چیزی برای شام گرم کردم. بالاخره این حالت قهر من اینقدر ادامه پیدا کرد که زاون یخش آب شد و شروع کرد به توضیحدادن و توجیهکردن ماجرا. این را بگویم که دیگر بین ما هیچ مساله و مشکلی پیش نیامد. زاون هم البته دیگر هرگز بدقولی نکرد. یاد زاون بزرگ بخیر. نمیدانم آیا نقل این خاطره کار خوب و درستی بود یا نه؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.