|

سلام آقای رییس‌جمهور «خوزه»!

فریدون مجلسی . تحلیلگر روابط بین‌الملل

در چند روز گذشته در دنیا اتفاقات مهمی رخ داد. بهمنی عظیم در «پنجشیر» - دیار احمدشاه مسعود- روستاها را در میان برف درغلتاند و صدها قربانی گرفت و نتانیاهو میهمان ناخوانده و نماینده خودخوانده امت یهود، وارد واشنگتن شد تا بساط خودش را در پارلمان آمریکا، در غیاب بسیاری از نمایندگان، پهن کند! اما درهمین‌حال در کشوری کوچک در ساحل جنوبی اقیانوس اطلس، میان دو کشور بزرگ برزیل و آرژانتین، روبه‌روی بوئنوس‌آیرس، دست راست، در اول! دوره پنج‌ساله و غیرقابل‌تمدید رییس‌جمهور پایان یافت و رییس‌جمهور تازه‌ای مشغول به کار شد. انتخاب رییس‌جمهوری تازه در کشوری کوچک و دورافتاده، معمولا خبر چندان مهمی نیست. اما آنچه آن خبر را مهم می‌کند، انتخاب رییس‌جمهور تازه نیست بلکه پایان افتخار‌آمیز و بسیار باشکوه دوران خدمت مردی ساده و ساده‌دل و خدمتگزاری پاکدست و صدیق بود. نه‌اینکه فکر کنید به افتخارش جشنی بزرگ برپا کردند و چراغانی و آتش‌بازی راه انداختند. نه! از این خبرها نبود. مردم در میدان جمع شدند و رییس‌جمهور منتخب جدیدشان، نمادهای انتقال قدرت را از رییس‌جمهور سابق تحویل گرفت؛ به همین سادگی! پس چه‌چیزی آن خروج را باشکوه و تاریخی کرد؟ چه‌چیزی این خبر تقریبامحلی را به خبر تلویزیونی و رسانه‌ای مهمی تبدیل کرد که جهان با احساس همدردی و علاقه آن را پیگیری و آن مرد را بدرقه کرد؟ چرا برایش چنان احترامی قایل بودند و چرا مردم با آن شور و هیجان برای رییس‌جمهور 75ساله‌ای ابراز احساسات می‌کردند که به خانه‌اش باز می‌گشت؟ به همان خانه کوچک و کهنه روستایی که مال خودش بود، در دوران ریاست‌جمهوری نیز در همان‌جا مانده بود، با اتومبیلی کهنه که مال خودش بود. آنچه صحنه بدرود را باشکوه می‌کرد، تپش مهر‌آمیز قلب‌های ملت، دست‌زدن‌های قدرشناسانه و بی‌ریای مردم با سپاس از پیرمرد و اظهار رضایت ملتش بود که وضع خود را بهتر از پنج‌سال پیش می‌دید.

شکوه، بدرود در اعتماد ملت و احترامش به سادگی و صمیمیت و پاکدستی و صفای پیرمردی بود، که از خودشان بود و هرگز خود را بالاتر از آنها ندانست. غنای او در آن بود که به او می‌گفتند فقیرترین رییس‌جمهور دنیا! با فولکس‌واگن قورباغه‌ای قدیمی، خانه قدیمی و باغچه حومه شهر و پیرمردی که بیلچه‌دردست ساعات فراغتش را در باغچه‌اش می‌گذراند. او هرگز به کاخ ریاست‌جمهوری قدم نگذاشت. می‌گفت حقوق ریاست‌جمهوری برایش زیاد است و آن را برای بهبود وضع مردم به کار برد. وقتی هم که بیمار شد، به بهداری محله رفت و نوبت گرفت و عکسش نشسته در اتاق انتظار درمانگاه، مردم جهان را حیرت‌زده کرد. هرگز ادعا نکرد و شعار نداد که دولتش پاک‌ترین دولت تاریخ بوده است، اما ملتش بر این باور بود که رییسشان پاک‌ترین بوده است. رییس‌جمهور جدید او را در آغوش کشید و با بوسه‌ای گرم امتنان ملتش را به او ابلاغ کرد. «خوزه موخیکا» مانند هرروز، مانند دیروز، به همان خانه بازگشت، با همان فولکس‌واگن قورباغه‌ای. هیچ‌چیز برایش فرق نکرده است، جز اینکه مردم با احترامی بیشتر از دیروز با دیدنش کلاه از سر برمی‌دارند و با تمام وجود و عشق و احترام می‌گویند «سلام، آقای رییس‌جمهور!» و هیچ‌چیز جای این احترام و عشق را نمی‌گیرد، هیچ‌چیز باشکوه‌تر از آن‌نیست!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.