|

کلاهی برای نقد نبافیم!

وحید معتمدنژاد . فعال فرهنگی

نقد به مفهوم تشخیص معایب و محاسن در گفت‌وگوی روزانه، مذاکرات و محاورات سیاسی و همچنین در آثار ادبی و هنری از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است و چنانچه آموزش الفبای آن در جامعه، بی‌غرض و همه‌گیر باشد، پایه و اساس شاخص‌های توسعه و ترقی فردی و اجتماعی و به‌ویژه سیاسی و مدیریتی است. اینکه نقد از نظر مشاور رسانه‌ای رییس‌جمهور- در دیدار با اصحاب رسانه در شهر قم- دارای چارچوب بوده و آن را با تخریب، نامانوس می‌داند و از طرفی همین مفهوم که در بسیاری از گزاره‌های اجتماعی مغفول می‌ماند، همان لباس فاخری است که همگان چه سیاسیون و چه مبلغانی که به‌نظر خود قصد روشنگری داشته، هرروز با مد و مدل‌های مختلف بر تن افراد جامعه ایرانی می‌کنند که البته بر تنشان زار می‌زند و صرفا جشنواره «واژه و کلمات» است. نقد در هیچ بستری وجه‌المصالحه نیست و مانند آبی در سفره‌های زمینی راه خود را باز کرده و ریشه‌های انتقاد‌گری را سیراب می‌کند و روزی از زمینی حتی بایر به‌عنوان منتقد سر برآورده و به غایت شکوفایی خود می‌رسد و از این رهگذر هیچ پوششی بر آن متصور نیست و ازاین‌رو بسیاری از حقایقی که در سخنان مشاور رییس‌جمهور به آن اشاره شده، آشکار می‌شود و نیازی به رسانه‌های منصف یا غیرمنصف نیست. در حقیقت نقد، امروز در ادبیات سیاسی ایران، نقبی است که همه احزاب و جناح‌های سیاسی به مشکلات و مصائب‌ زده و از دل آن، آنچه به مصلحت خویش بوده، درآورده و در جامعه در معرض آزمایش و محک موقعیت خود گذاشته و از آن بهره‌برداری تشکیلاتی می‌کنند، درحالی‌که هیچ بازدهی و گره‌گشایی در اهداف اجتماعی ندارد. مگر رسالت هر رسانه‌ای کشف حقایق اجتماعی و سیاسی نیست که باید هرازگاهی مقامی با بیان چنین دیدگاهی، به هشدار‌سازی پرداخته و بیشتر بر بزرگ‌نمایی آن اقدام شود تا پویانمایی آن؟

و مگر کدام رسانه مجاز به آگاه‌سازی بی‌طرفانه در جامعه بوده، بی‌آنکه هیچ معترضی او را به تهدید نکشاند و بر خواسته‌های بی‌جا پا فشاری نکند؟ یا کدامین رسانه‌های مستقل در یک برابری امکانات با رسانه‌های دولتی به رقابت می‌پردازند که حاصل آن، خروجی داده‌های آگاهی‌بخش و سودمندی باشد تا تمام ارکان جامعه را به انتفاع برساند و رفاه اجتماعی را به‌همراه داشته باشد؟ طرح چنین سخنانی زمانی جامعیت دارد که از یک‌دستی سیاست در بدنه اجرایی و قانونی کشور، نتایج مثمرثمری برای اهداف جامعه ایرانی به‌دست آید و توسعه همه‌جانبه را به ارمغان آورد. امروز اگر فرهنگ جامعه در مسیر صداقت و خودباوری ایرانی هدایت شود و خوداظهاری بر خودسانسوری فکر و افکار پیشی گیرد، این‌گونه سخن‌گفتن از سوی مقامی دولتی موجه جلوه خواهد کرد، در غیراین‌صورت، تنها ادای وظیفه‌ سخن‌گفتن است!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.