دختر کفشدوز
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
امیلیا ویرا، در خانوادهای از بورتو متولد شد که چیزی نداشت. پدرش کفشدوز ماهر و لایقی بود. چندبار در پایان قرن نوزدهم در توطئه علیه نظام پادشاهی شرکت کرده و مدتی طولانی را هم در زندان گذراند. این دختر روح ماجراجویی را از پدرش به ارث برده بود. با ایجاد نظام جمهوری، در لیسبون ماند؛ درست در وسط محله شیادو و در نزدیکی تئاتر «سائوکارلو.» آن زمان، دیگر متخصص در صنعت کفشسازی ویژه برای مرکز اوپرا شد. امیلیا بین سهبرادر و چهارخواهرش زیباترین نبود، اما طبیعتی تحریککننده داشت که گاه تا حد وقاحت میرفت. در دوران نوجوانی بود که نواختن پیانو و زبان فرانسه را آموخت. فرانسه زبان رایج در بین دختران خانوادههای متشخص بود. به میمنت مشاغل مربوط به تئاتر، این خانواده ثروتی بهدست آورد. امیلیا ایام تعطیل خود را در «استوریل» یعنی ییلاقهای فوقالعاده پادشاهان پرتغال میگذراند. در آنجا تمرین اسبسواری میکرد. بعدها این عادت تفریحی سوارشدن بر اسب را با خود در وسط لیسبون هم نگه داشت و حتی در حضور خانمهای شگفتانگیز جامعه نیز ادامه میداد. در هوسهایش افراط میکرد: یکی از خواهرانش به او مشتزنی را آموخت. به رقصهای خارجی مربوط به کشورهای گرم استوایی تمایل زیادی داشت؛ رقصهایی که پیوسته از سوی دیگران مورد تقبیح قرار میگرفت. در آستانه جنگ جهانی اول بود که پدرش آنقدر به الکل و زنان معتاد شد تا به افلاس افتاد. امیلیا آن زمان 18سال داشت. بنابراین باید به خود تکیه میکرد. ابتدا کارش را بهعنوان رقاص سالن به همراه آهنگهای موسیقی یکگروه جاز شروع کرد. در هتلهای گرانبها ازجمله «آوندیا» کار میکرد. وظیفهاش افتتاح جشنهای همراه با رقص بود و از مشتریان نیز برای رقصیدن دعوت میکرد. چندسال را در این کار گذراند. با مردی شریک شد که بعد معلوم شد نامزدش نخواهد بود.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.