پیام ویدئویی «علیزاده» در بزرگداشت «هوشنگ ظریف»
ما خودمان، هم دولتیم هم ملت
شرق: شاگردان سرشناس هوشنگ ظریف به بهانه نشست تخصصی تار در فرهنگسرای ارسباران گردهم آمدند تا از استادشان تقدیر کنند و خاطرههایی را که با او در هنرستان داشتند با هم مرور کنند؛ شاگردانی که حالا هرکدامشان برای خود استادی شناخته شدهاند. یکی از این هنرجویان سابق، حسین علیزاده بود که اینروزها بهخاطر برگزاری کنسرتهای اروپایی در تهران نیست و برای استادش فیلمی را فرستاده بود. علیزاده البته حرفهایش را با انتقاد به وضعیت موسیقی آغاز کرد و گفت که رسیدگی به همه امور وظیفه دولت نیست و اگر هرکسی در جایگاه خود وظیفهاش را درست انجام دهد، همهچیز درست میشود: «اگر هم چیزی درست نشد، اشکال ندارد. ما خودمان هم دولتیم، هم ملت!» علیزاده همچنین گفت: «همیشه در کنار تغییر و تحولاتی که در هنر ایجاد میکنیم، باید توجه داشته باشیم که از ریشه جدا نشویم. با جدایی از ریشه، تحول بیمعنی است. موسیقی باید با ریشه آمیخته شود وگرنه تبدیل به مسایل روزمره میشود. با اعتقاد، خودتان را به ریشه وصل کنید. در غیراینصورت شما برای بازار کار کردهاید و خدمتی به موسیقی نداشتهاید که البته این، کار یکی، دوروز نیست؛ کار دولت هم نیست، بلکه باید خودمان در این راستا تلاش کنیم.» علیزاده در بخشی از صحبتهایش از استادش، هوشنگ ظریف و نقشی که او در تکوین شخصیت هنریاش داشته، گفت: «یکی از کسانی که من عاشقش هستم، هوشنگ ظریف است. از بچگی او را میشناختم. او هم معلم من بود و هم اینکه خانهاش نزدیک خانه ما بود. معلم سرود ما در دوره دبیرستان آقای ظریف بود.» وی با بیان خاطرهای گفت: یادم میآید، شب عید که میشد، ظریف به ما رحم نمیکرد. 14صفحه درس به ما میداد که باید آنها را تمرین میکردیم. موسیقی هم مثل بقیه رشتهها نبود که بشود، دوروز آخر عید آن را انجام داد. باید تمرین میکردیم و ساز میزدیم وگرنه ظریف سرمان داد میزد. البته من یکی از شاگردان خوب او بودم. علیزاده که دوست و همکلاسی قدیمی داریوش طلایی بود، خاطرهای مشترک از استادشان را گفت که به نوروز مربوط بود: «عید نوروز که میشد، من و داریوش طلایی دلمان برای ظریف تنگ میشد. ما عاشق استادمان بودیم. آن زمان، واژه استاد برای هیچکسی استفاده نمیشد. ما ظریف را «آقا» صدا میکردیم. هرچند که او لیاقت لقب استاد را داشت، اما اجازه نداشتیم، همیشه از این مقام استفاده کنیم. هنرجوها باید بدانند که اولین معلم موسیقی، خیلی مهم است. اگر تکنیکی غلط در شما شکل بگیرد، اصلاح آن تقریبا غیرممکن است. ما این شانس را داشتیم که به دستان ظریف نگاه کنیم.»او به تواتر نسل استادان اشاره کرد و این موضوع که او هم بهعنوان شاگرد ظریف، شاگردان زیادی را تربیت کرده که از شمار شاگردان ظریف بهشمار میروند. او همچنین به شاگردیاش در محضر جلیل شهناز اشاره کرد و گفت: «کسانی که در زمان ما به موسیقی گرایش پیدا میکردند، به کلاسهای چنین استادانی میآمدند. این کلاسها باعث میشد که هنرمندان از فساد دوری کنند، اما کسانی که عمقی به موسیقی نمیپرداختند، جامعه به آنها صدمه میزد.» در این مراسم البته بعد از صحبتهای علیزاده، طلایی و کیوان ساکت، از شاگردان هوشنگ ظریف، نوبت به خود او رسید. طلایی تار را مادر سازهای ایرانی دانست و گفت: «باید آنطور طلایی باید و شاید نواخته شود. در گذشته وقتی استادان بداههنواز ساز میزدند، آدم میفهمید چه ردیف و چه دستگاهی است، اما امروز اینگونه نیست.»ظریف که گفت من خیلی آدم حرفبزنی نیستم، درباره استادانش گفت که کسانی چون لطفاللهخان مجد و موسیخان معروفی بودند. مهران مهرنیا که مجری این برنامه بود، از هوشنگ ظریف خواست که درباره آسیبهای آموزش تار در کشور صحبت کند، اما ظریف در پاسخ گفت: نمیخواهم در اینباره صحبت کنم. امروزه نوازندگی تار عوض شده است. بعضیها آکروباتبازی میکنند و بعضیها هم کبابکوبیده سیخ میکنند. تار باید با اصالت نواخته شود. امروز در تارنوازی هنرمندان، آثاری از سیتار هندی و سازهای ترکی شنیده میشود.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.