|

رقصنده با مار

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

در اینجا همچنین می‌شد مسایل مربوط به سیاست‌های روز را به صورت داغ‌داغ از چاپخانه‌های محل گرفت و در پشت میزهای قهوه‌خانه اصلی محله مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. یک‌بار دیگر خاطرات سالازار در سال1931 با نوشته‌ای ظریف از ماریا تمام می‌شود: «همچنین و تا ابد: بیشتر از دیروز و کمتر از فردا.» عشق آنها در پرتو دیدارهای هتل بورگس فزونی می‌گرفت. سال1932، همان زن در صفحه مربوط به 31ژانویه دوباره نشانه‌ای گذاشت که بر عشق‌اش تاکید و آن سال را رمانتیک توصیف می‌کرد. نوشت: «همان‌طور که در دعاهای دوران کودکی‌ام می‌خواستم، دوباره تکرار می‌کنم: در قلب من هیچ‌کسی نیست. دوست من! آنجا برای توست....» سال بعد، داستان به‌صورت ضمنی مسیر خودش را پیمود. سالازار نمی‌توانست بپذیرد این روند به خاطر داشتن رابطه علنی با یک زن خراب شود. بنابراین از اشتیاقش کاست. ماریا برای او نوشت: «این غیبت طولانی دارد به‌صورتی از یک مرگ درمی‌آید.» این مستبد جدید سال1933 را بهانه کرد تا تهیه یک قانون‌اساسی را در کشور کلید بزند. لیال مارکوس، رییس‌دفترش را مامور کرد به فاشیست‌های ایتالیا نزدیک شده و الگویی از یک پلیس سیاسی جدید را در اختیار او بگذارد؛ مجموعه‌ای تحت عنوان پلیس هوشیاری و دفاع از دولت «PVDE»؛ نیرویی که کارش را با تحت‌تعقیب قرار‌دادن مخالفان نظام شروع کرد. سالازار ابزار سرکوب تمامیت‌خواهی‌اش را پیدا کرده بود؛ ابزاری که به او امکان آن را می‌داد تا مردم را کنترل کند. مساله‌ای که مانع دیدارهای گذرای او نمی‌شد. در یکی از روزهای ژانویه بود که در دفتر خاطراتش قراری را ثبت کرد: ساعت چهار بعد‌از‌ظهر، هتل بورگس. حساب همه‌چیز را داشت. حتی اینکه مدت این قرار فراتر از دو‌ساعت نمی‌رفت. سال1934، در آن آپارتمانی که ماریا لورا تزیینش کرده بود، طبق معمول شام را در عید اول سال جدید با هم صرف کردند. اما این آخرین دیدار آنها پیش از بازگشت ماریا به مادرید بود. در دفتر خاطرات سالازار نکته تلخ و غم‌انگیزی نوشت: «هیچ‌چیز بدتر از جدایی نیست؛ به‌خصوص اگر از آن هیچ خبری نداشته باشی... این درد، قلب را سخت مجروح می‌کند.» طی چهارسال متوالی، این خواهرزاده پیانو زن در کوامبرا، احساسات آن وزیر و سپس آن دیکتاتور را به‌خصوص در ایام پایانی سال به‌شدت شعله‌ور کرد. زبانه‌های جنگ‌جهانی دوم داشت به پرتغال می‌رسید. از طنجه بود که ژنرال فرانکو به جمهوریخواهان اسپانیا حمله‌ور شد. بلافاصله مادرید، پایتخت این کشور بمباران شد؛ اتفاقی که ماریا لورا و همسرش را مجبور کرد به اشبیلیه بروند؛ جایی که سالازار تلاش کرد یک مقام رسمی برای همسر معشوقه سابقش پیدا کند؛ ابزاری ماهرانه برای دستیابی به ماریا لورا و درعین‌حال منت‌گذاشتن بر سر او. قصد واقعی‌اش این بود که به این وسیله بتواند تمام نامه‌هایی را که برای او فرستاده بود، بازگرداند. ماریا هنوز در شهر مستقر نشده بود که سالازار هیاتی به اسپانیا فرستاد تا آثار مربوط به ردپای گناهانش را جمع‌آوری کند. 27سپتامبر سال1934 بود. تقریبا شش‌ماه از جدایی بین سالازار و ماریا لورا می‌گذشت. آن مرد چرب‌زبان سانتاکومبا که حالا دیگر رییس مجلس شده بود، در دفتر خاطراتش یک نامه خیلی خاص را نگه‌داشته بود؛ نامه‌ای که روی یک‌کاغذ متعلق به دکان شیرینی‌فروشی مارکاز نوشته شده بود. روی آن می‌شد اینها را خواند: «از خانه خارج نشدم. منتظر ماندم. آیا می‌آیی که روز یکشنبه تو را ببینم؟ دیگر تحمل این انتظار را ندارم! خیلی چیزها دارم که به تو بگویم. اینجا چیزهایی هست که جز با صدای آهسته نمی‌توان بیان کرد. امیلیا.» امیلیا، زن تازه‌ای بود که در هتل بورگس با او آشنا شده بود؛ خانمی که به‌شدت تلاش می‌کرد هویت خود را آشکار نکند. تقریبا 37سال داشت. امیلیا به‌صورت یک‌زن مستقل زندگی می‌کرد. همین مساله آنتونیو را بر آن می‌داشت تا از او بخواهد که هیچ‌گونه ارتباط یا تعهدی نسبت به او نداشته باشد. هردو از همان ابتدا با هم توافق کردند هیچ‌یک از دیگری چیزی را نخواهد که در حد توانش نیست. مدت کوتاهی بعد از این دیدار، امیلیا داستان را برای دوستش ترزا که یک هنرپیشه اهل لیسبون بود چنین تعریف کرد: او داشته به کاخ «سائو بانتو» - کاخ سالازار - می‌رفته تا شب را آنجا بگذراند. در این تردیدی نکرد که ممکن است پسر‌خواهر ترزا یعنی «لوییس ده اولیورا نونس» که 9سال داشت، صدای آنها را شنیده باشد. روز بعد دوستش با کنجکاوی ماجرا را پرسید. امیلیا جواب داد: «آه. در آخر مرا نا امید کرد، چون او هم مثل بقیه مردهاست.» بعد برایش شرح داد که خیلی عجله داشته و اینکه «نه دقت کرده و نه دوری زده و خودش را از مقدمات معاف کرده است.»

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.