|

تیرهای عشق

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

روی آنها قلب‌هایی گلدوزی شده بود که تیرهای «کیوپید» (الهه عشق) از میان هرکدام می‌گذشت. یک روز سالازار به وزارتخانه بازگشت و او را در‌حالی که بسته‌ای به همراه داشت، دید. با هم روی فرش نشستند تا غلاف عجیب آن را باز کنند. این صحنه را بعدها برای حاکم بورتو اینطور تعریف کرده است که «بعد از بازکردن گره، فانوسی فلزی کنده‌کاری‌شده را با چهارتابلو شیشه‌ای به رنگ‌های مختلف یعنی به رنگ‌های لاجوردی، سفید، نارنجی و زرد دیدیم. بلافاصله سالازار از اتاق پذیرایی خارج شد و با یک‌ چکش، انبردست و میخ برگشت. فانوس را بر دیوار کوبید و پیش از آنکه تمام روشنایی روز از اتاق رخت بربندد، آن را روشن کرد. فانوس را چرخاند به گونه‌ای که تابلو شیشه‌ای زرد‌رنگ آن به طرف معشوقه‌اش بیفتد. سپس به او گفت بنشین و چشمانت را ببند. بعد گفت: «ماریا لورا، ما باید خلاق باشیم. یک‌صحنه از بهشت را تصور کن که فقط ما دونفر در آن باشیم. خورشید شروع به تابیدن کرده است. نمی‌خواهم جایی را بر تو تحمیل کنم. بنابراین منظره‌ای را تصور کن که از صمیم قلب آنجا را دوست داشته باشی. بعد هردو با تخیلمان در آنجا حضور پیدا می‌کنیم.» سپس ایستاد، فانوس را چرخاند و با سه‌رنگ باقی‌مانده همین صحنه را آزمایش کرد.» ماریا لورا از روابط عاشقانه و غیرشرافتمندانه همسرش به‌شدت عصبانی بود. برای همین پروایی نداشت که آشکارا به‌همراه این وزیر دارایی دیده شود. یک‌روز درحالی که داشتند در خیابان‌های منطقه «شیادو» قدم می‌زدند، افرادی برای او سوت زدند. سالازار موضوع را پرسید شاید او را به غیرت آورده باشد: « ماریا لورا، تو تمام این پول‌ها را خرج کردی تا این لباس‌های اجق‌وجق را بپوشی. اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید لباس‌های شیک بپوشی؛ لباس‌هایی که من برای تو می‌خرم.» یکدفعه ماریا ایستاد و با حالتی تحقیر‌آمیز به او نگاه کرد: «چه کسی گفته من می‌خواهم همسر تو باشم؟ به سلامت! برو دنبال کار خودت». این اما یک‌توهین آشکار به جناب‌وزیر بود. ماریا لورا، به‌دنبال مفری آبرومندانه برای رهایی از این رابطه می‌گشت. پس با همسرش به «اشبیلیه» رفت. می‌خواستند نزد عمویشان بمانند؛ یک عموی میلیونر که در رفاه و ثروت زندگی می‌کرد. اما این سفر رابطه آن‌دو را بیشتر برهم زد. ادورادو او را متهم کرد که چندمعشوقه دارد. به نظرش با او مقابله‌به‌مثل شده بود. ماریا به یادش آورد که تمام ثروت شخصی او را در قمار باخته بود. بعد از مدت‌کوتاهی بود که دوباره به لیسبون بازگشت و به صورتی جدی تصمیم به طلاق گرفت. این طلاق به‌نفع او تمام می‌شد. رنج‌برده و تنها شده بود. مدت دوماه را در آسایشگاهی در منطقه «بنفیکا» زندگی کرد. در همان دوران بود که نزاع با وزیر دارایی هم خاتمه یافت و آن‌دو رابطه عاطفی‌شان را از سرگرفتند. در ژانویه سال1930 بود که سالازار تولد خود را در کنار خانواده‌اش جشن گرفت. اما بلافاصله بازگشت تا سال جدید را در همراهی با معشوقه‌اش سپری کند. به مناسبت عید سال جدید، ماریا لورا که دیگر نسبت به قدرت اغواگری‌اش اطمینان داشت، در دفتر خاطرات سالازار نوشت: «بیش از دیروز و کمتر از فردا» و بعد با نخستین حرف نام و شهرتش امضا کرد. ماریا لورا، برای دومین‌بار ازدواج کرد؛ با یک کارخانه‌دار که عموی همسر سابقش بود و در خانه بزرگ او در مادرید ساکن شد. اما هنوز زمان زیادی از ازدواج دومش نگذشته بود که دوباره زندگی جدید و رخوتناک برایش کسالت‌آور و خسته‌کننده شد. تا پایان ماه‌عسل صبر نکرد که از آن خانه کنده شد و دوباره خودش را به سالازار در لیسبون رساند تا تعطیلات پایان سال را در کنار او باشد. سالازار برای او اتاقی در هتل بورگس در وسط محله «شیادو» کرایه کرد؛ جایی که باید آدمی در آن حضور می‌داشت تا درمی یافت که کجاست؛ محل رفت‌و‌‌آمد‌ها و نمایش‌ها؛ محلی برای تایید مدهای روز. زنان شیک‌‌پوش می‌آمدند و از دکان کوچک «لووریا ‌اولیس» دستکش می‌خریدند. در جایی دیگر عطرهای پاریسی بود که زنان را وسوسه می‌کرد. در نزدیکی آنجا مغازه شیک «رامیرو لیاوو» بود که از شهر «نور» دامن‌های جدید وارد می‌کرد و آنها را در خدمت مشتریانش می‌گذاشت. کلاه‌های زنانه را با مهارت و طبق مدل‌های خارجی و ذوق و سلیقه اهالی لیسبون می‌ساخت و می‌فروخت.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.