|

در اندیشه تنگدستان

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

وقتی برای دومین‌بار سالازار او را نزد خاله‌اش گلوریا دید، کنجکاو شد هرچند هنوز او را کاملا جذب نکرده بود. چون دلش با دیگری بود. سن این دختر جوان در آن زمان 21سال بود. بلافاصله تاجری اهل «بورتو» او را به عقد خود درآورد. آنتونیو تلاش کرد تا بهانه‌ای برای فریب او به‌دست آورد: این برای نخستین‌بار بود که زنی به او پاسخ رد می‌داد. هیچ چاره‌ای نداشت. همین قضیه بود که دست‌آخر آرزوهای «گلوریا ‌کاستانهرا» را برباد فنا داد.

آنتونیو از این جواب رد استفاده کرد تا به ماجراجویی‌های عاشقانه‌اش بیفزاید: آلین شاگرد مدرسه موسیقی روسی‌اش ترانه‌هایی را از طریق تلفن برای سالازار خواند؛ کسی که محافل موسیقی کوامبرا را روشن می‌کرد. گلوریا داشت می‌گریست. سالازار که هرگز فقدان یکی از عشاقش را تحمل نمی‌کرد، به او گفت: «با قاطعیت می‌توانم به تو بگویم این نوازنده پیانو نامزد من نبوده و نباید کسی ادعا کند نامزد من است [... ] او جوانی فوق‌العاده فعال است؛ به‌خصوص اگر دامن چین‌دارش را در نظر بگیریم. هرچند در روزگار ما هرگز دیگر نمی‌شود از روی نوع دامن کسی به شخصیتش پی برد.» جدا از دامن‌های چین‌دار و بلند دختران پرتغالی، سالازار حواسش متوجه تنگدستی مالی مردم نیز بود که آن ایام اهالی کوامبرا به‌شدت با آن درگیر بودند. تلاش کرد در اتاق پذیرایی خود تغییرات مهمی بدهد. گلوریا را مامور جمع‌آوری پول کرد. اما تشکرات سالازار در حد پاسخگویی به انتظارات آن نوازنده پیانو نبود. برایش نوشت: « اینکه من به تو بدهکار باشم، چیزی را بر من تحمیل نمی‌کند و ذهنم را مشغول نمی‌دارد‌.» گلوریا خشمگین شد و تحقیرش کرد. نقش او را از ته دلش پاک کرد. برایش نوشت: « من چیزی ندارم اضافه کنم، جز اینکه امیدوارم خوشبختی تو این اجازه را به من بدهد تا آن را بعد از این با چنین توصیفاتی که شایسته یک دانش‌آموزاست [...] ضایع نکنم. تا این احساس ناعادلانه و تاسف‌بار در تو نماند که من از تو سوءاستفاده کرده باشم.» این نامه‌نگاری‌های مشاجره‌آمیز بین سالازار و گلوریا که از سال1918 شروع شده بود تا 1956 ادامه داشت. دولت «منداس کابساداس» که قدرت را به‌دست گرفته بود، سالازار 39ساله را به لیسبون فراخواند و به وزارت دارایی منصوب کرد. سالازار قصد داشت در کشور اصلاحات کند. هنوز از کنار سر، فرقش را باز می‌کرد. با مشتی آهنین کسری بودجه کشور را تامین کرد و اموال عمومی را مانند همان ماجراهای عاشقانه‌اش مدیریت کرد. از راکد‌شدن معیشت افراد و لغو تعدادی از مشاغل عمومی و نیز فقیر‌کردن طبقه متوسط و کارگران، پروایی نداشت. در یک خانه تنگ و تاریک اقامت گزید؛ طبقه همکف ساختمان شماره91 در خیابان «دوک ده لولیه». این وزیر جدید برگشت و دوباره ماریا لورا را دید؛ کسی که هفت‌سال پیش با یک‌بازرگان به نام «ادوارد رودیگزد اولیورا» ازدواج کرده و به لیسبون رفته بود. معشوقه‌اش شرکت کاترپیلار را در شبه‌جزیره «ایبریا» نمایندگی می‌کرد. این شرکت تصمیم گرفته بود شعبه‌ای نیز در لیسبون تاسیس کند. همسر ماریا لورا رییس این شرکت شده بود؛ مردی که تمایلش به زنان باعث شده بود تا نماینده‌ای شکست‌خورده باشد. ماریا لورا فرزندی به دنیا نیاورده بود. با‌این‌حال گذر سال‌ها بر زیبایی‌اش افزوده بود. آنتونیوی «چرب‌زبان» و صاحب قدرت، عطر فاخر او را بسیار دوست می‌داشت. این‌بار دیگر چیزی مانع او نمی‌شد. او دیگر کاملا از مدرسه کشیشی فاصله گرفته بود. ماریا لورا شروع به رفت‌و‌آمد به وزارتخانه سالازار کرد. تا آنجا که می‌توانست بدون اعلام قبلی می‌آمد و می‌رفت. بنا به خواسته آنتونیو آپارتمانش را رنگ کرد. روی کاناپه اتاق پذیرایی چهار پشتی از جنس کتان گذاشت. ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.