|

وسوسه وزیر

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

اشتیاق به موسیقی آن‌دو را به هم نزدیک کرد. او بهترین ترانه‌هایش را با پیانو می‌خواند و او هم برایش کارت‌های تشکر می‌فرستاد: «برای تو می‌نویسم. خانم من. آن شب‌های درخشانی را به‌خاطر می‌آورم که سرشار از شیرینی شعر و موسیقی بود و تو بر من منت گذاشتی (با لطفی که انتهایی نداشت) [...] همه اینها ساده بود. مثل دوست‌داشتن تو. چه حرف‌هایی که بین ما ردوبدل می‌شد و همه‌اش مرا به هیجان می‌آورد.» گلوریا، برترین منجی او بود. با تمام احساساتش از او خرسند می‌شد. نزد او بود که اعتراف کرد احساس «ضعف و ناتوانی شدید» دارد و تاکید کرد این مساله بهانه‌ای برای نادانان شده است. آن دختر برایش اشعاری از «هنری باتایل» فرستاد تا ناراحتی‌اش را کاهش دهد. یک‌بار آن دختر درباره عذاب دوست جوانش اینطور نوشت: «نمی‌دانستم که در بافه‌ای از گل‌های زندگی، اینقدر خار گذاشته شده بود.» متاسفانه، گلوریا با آنتونیو هم‌سلیقه نبود. می‌دانست او از جمله کسانی نیست که مانع احساسات زنان شود. یک‌بار به کاهن سرجرا گفته بود: «از من می‌خواهی چه کنم؟ من که کاهن نیستم» حتی اگر زنی او را فریب نمی‌داد، از پاسخ به عشق‌های گذرا دریغ نداشت. گویی عاشق همه بود. اما فراتر از همه اینها، او دوست داشت با دخترخوانده خواهرش «ماریا لورا» و شاگردانش هم‌صحبت شود. در سالن دانشگاه کوامبرا شایعات پخش می‌شد. حتی از ازدواج او صحبت به میان آمد. درباره سرگرمی‌های او در خانه‌اش واقع در سانتاکومبا حرف‌های زیادی زده می‌شد. گمان می‌کردند او آنجا را برای همسر آینده‌اش گسترش می‌دهد. سالازار می‌خندید و از شنیدن اینگونه شایعات به خود می‌بالید. در نامه‌ای به «گلوریا کاستانهرا» در 30سالگی به تمسخر نوشته بود: «تو می‌دانی که آنها هرازچند‌گاه به گوش من می‌رسانند که در ‌حال ازدواج هستم. دوستانم صادقانه بر این تاکید دارند. طوری که چیزی نمانده خودم هم باورش کنم. می‌توانی روزی احساس خوشبختی کنی که من ازدواج کرده باشم. ولی قسم می‌خورم این خارج از اراده من است. از آن اطلاعی ندارم [... ] گاه این شایعات مرا بر آن می‌دارد تا این جمله را بنویسم [... ] یعنی در مطبوعات که: «به همه مردم اعلام می‌کنم، به‌خصوص به کسانی که روابط من برایشان اهمیت دارد، اینکه من کاملا آزادم. هیچ نامزدی ندارم. معشوقی یا دوستی و هیچ‌چیز از این قبیل ندارم.» بعد از معاونت، سالازار در کوامبرا استاد شد و ایام تعطیل خود را در مزرعه خانوادگی‌اش می‌گذراند. یک‌بار که داشت با قطار به دانشگاه برمی‌گشت دختر جوانی را دید با دو چشم ورقلمبیده سبزرنگ که او را می‌پایید. نامش «ماریا لورا کامپوز» بود که می‌رفت تا از قطار پیاده شود. خدمتکاری پهلوان فورا پرید و دستش را با شهامت گرفت تا کمکش کند. ماریا لورا آمده بود تا چندروز را نزد خاله‌اش «گلوریا کاستانهرا» بگذراند. یک‌بار دیگر همدیگر را در مجلس آوازی که در خانه او برپا شده بود دیدند. پدر این نجیب‌زاده زیباروی، «ادوارد اگوستوی» قاضی بود. همسرش لورا در هنگام وضع حمل دچار مشکلاتی شد و بعد از دوسال که از تولد ماریا گذشت، فوت کرد. در حال بیماری بود که نزدیک‌ترین دوستش یعنی ماریا کاستانهرا، خواهر گلوریا را خواست تا با همسرش ازدواج کند تا دخترش یتیم نماند. او را مسوول تربیت این دختر کرد؛ کسی‌که به سادگی به زبان فرانسه حرف می‌زد و از ادبیات سر رشته داشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.