|

چو ایران نباشد تن من مباد؟!

علی‌اصغر دشتی . کارگردان تئاتر

تئاتر ایران «تنی» دیگر از دست داد این «تن» نه‌تنها تن تئاتر ایران، که تنی از تنه‌ مردم ایران بود؛ بیش از 77‌میلیون‌ایرانی که در اتاق گازی به مساحت حدود یک‌میلیون‌و650‌هزار‌کیلومتر‌مربع به دشواری نفس می‌کشند. هوای تهران، اصفهان، خوزستان، سیستان‌و‌بلوچستان، اراک و... محل تنفس نخبگان و برترین‌های ماست که این بهترین‌ها بدترین ذرات هوا را قورت می‌دهند و نه به مرگ آنی که ذره‌ذره از دستشان می‌دهیم. مجید بهرامی و بهرام ریحانی دو«تن» درجه‌یک تئاتر ایران بودند. دوتن که سالم ‌زیستند و نه آلوده به اعتیاد بودند و نه بی‌توجه به تن خود. تن این دو‌تن در کنار مغز جسورشان بهترین ابزار فعالیت آنها به‌حساب می‌آمد که خود مراقب همیشگی تن خود بودند. اما هوای این سرزمین، هوای شهروندان خود را ندارد . بهرام ریحانی به هنر پانتومیم فراتر از صحنه‌ای کوچک می‌اندیشید و در ذهن او شهر و کشور و جاده، صحنه‌ای بودند برای هنر‌نمایی او. کشیدن طنابی از تهران تا اصفهان با پاهای تاول‌زده و تنی تب‌کرده، فتح قله دماوند و اجرای پانتومیم، بلندپروازی نیست، پروازهای بلند است برای اثبات«بودن». بهرام ریحانی عزیز یکی از کاشفان حرفه تئاتر بود که با کشف خویش مسیر سپردن تن به رویا را تجربه کرد. مجید بهرامی عزیز تن خود را به حوض گِل می‌سپرد و بهرام ریحانی عزیز به کوه و جاده. و حالا هردو ‌تن به‌خاک سپرده‌اند تا آسوده نفس بکشد روح بزرگشان. چو ایران نباشد «تن» من مباد؟!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.