|

درگذشت بهرام ریحانی

یک‌ مبارز دیگر هم رفت

فرزانه ابراهیم‌زاده

بهرام ریحانی سال93 را به پایان نبرد تا سال مرگ جوانان هنری بدون او به پایان برسد و رویای اجرای تئاتر روی اورست را به چشم نبیند. بهرام ریحانی را هم سرطان برد. سرطان پیشرفته‌ای که همین تابستان امسال در برگه آزمایشش پیدا شد و با‌وجود مبارزه طولانی او با این بیماری، نتوانست با آن مبارزه کند و به مجید بهرامی و مرتضی پاشایی و همه جوانانی پیوست که امسال همراه با اپیدمی سرطان رفتند. معادله عجیبی است سرطانی که به جان هنرمندان جوان افتاده است؛ هنرمندانی که مبارزان بزرگی هستند و در مقابل بیماری می‌ایستند و به‌یکباره تسلیم می‌شوند. بهرام ریحانی هم مبارزه کرد و به‌راحتی تسلیم نشد. بهرام ریحانی اگرچه برای مخاطب عادی کمی ناآشناست اما اهالی تئاتر خوب او را می‌شناسند. پانتومیم‌کار خلاقی که تئاتر را از سالن‌های تاریک تئاتر به خیابان برد. او دو رکورد را با پانتومیم‌هایش شکست. رکورد طولانی‌ترین اجرای جهان از تهران تا اصفهان به یاد کودکان سرطانی و اجرا روی بلندترین صحنه جهان یعنی برفراز دماوند به یاد سه‌کوهنورد ایرانی که در برودبیک به هم‌هوایی نرسیدند. ریحانی 18آذر93، 34ساله شد؛ متولد تهران بود و دانش‌آموخته ادبیات. او تئاتر را داخل سالن نمی‌پسندید و با کلام هم میانه‌ای نداشت برای همین اجراهایش پانتومیم بود و در فضای آزاد. او مانند مجید بهرامی تا انتها نگذاشت سرطان با همه دردها و مشکلاتش باعث شود از اجرا دور بماند. آخرین اجرایش همین چند‌هفته پیش در نمایش بی‌لالای یاسر خاسب بود؛ کار فرمی که در سی‌و‌سومین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر اجرا شد؛ اجرایی که یادگاری به‌یادماندنی شد از بازیگری که به‌راحتی تسلیم سرطان نشد. ریحانی یکی از بازیگرانی بود که بعد از شنیدن خبر سرطان مجید بهرامی در کنار او قرار گرفت و اجراهایی را برای کمک به کودکان سرطانی داشت. اما سرطان به او هم حمله کرد. یک‌سال پیش درست اسفندماه بود که به این بیماری دچار شده؛ بیماری‌ای که برنامه‌اش برای فتح بلندترین قله جهان یعنی اورست را برهم زد. او در جایی گفته بود: « وقتی از بیماری‌ام خبردار شدم، دو، سه‌ساعت اول اصلا در این دنیا نبودم. بعد از چند‌ساعت دیدم دو راه دارم؛ مبارزه یا تسلیم. برای من راه وسط وجود ندارد. همان لحظه که دکتر جواب آزمایشم را داد، چشمانم پر از اشک شد. دکتر گفت نباید اینطور خودت را ببازی! گفتم اشک تسلیم نیست، اشک‌شوق است! به شما نشان می‌دهم که سریع‌ترین دوره درمان سرطان را طی می‌کنم.» ریحانی گفته بود که خیلی‌ کارها در زندگی‌ام کرده‌ام که ناممکن بوده:«اجرای طولانی‌ترین پانتومیم جهان از تهران تا اصفهان. خیلی‌ها می‌گفتند ناممکن است. سخت بود، تاول زدم، تب کردم اما انجام شد. در قله دماوند نفس‌کشیدن هم کار هر‌کسی نیست اما من قله را فتح و پانتومیم اجرا کردم. حالا هم می‌گویم باید هیبت این غول سیاهی که از سرطان می‌شناسیم از بین برود.» او آرزوهای بزرگی داشت. می‌خواست بعد از شکست سرطان در بیمارستان «محک» برای بچه‌های سرطانی پانتومیم اجرا کند:«حقیقت این است که نه آن درد عجیب‌و‌غریب می‌تواند مرا تسلیم کند، نه هزینه‌های کمرشکن این بیماری. تنها چیزی که مرا تسلیم می‌کند، دوری از پانتومیم است. 14سال از زندگی‌ام را صرف آن کرده‌ام. چراغش را روشن نگه داشته‌ام تا همه بدانند در ایران هم‌چنین هنری داریم.» بهرام ریحانی در طول زندگی کاری‌اش همواره به‌دنبال بردن پیام‌های انسانی به سراسر جهان بود. نمایش «تصور کن زیبایی ناب را» را به یاد سه‌کوهنورد ایرانی با هدف محو خشونت علیه کودکان و زنان در سراسر دنیا به صحنه برد، روی قله کوهی که نماد زیبایی، صلابت و صلح‌دوستی مردم ایران است، یعنی دماوند. اما سرانجام سرطان کار خودش را کرد و بهرام ریحانی که تا هفته پیش به‌دنبال تشنج به بیمارستان منتقل شده بود، سحرگاه روز پنجم‌اسفند درگذشت. روحیه بالای یک مبارز هما روستا یکی از هنرمندانی بود که هفته قبل به دیدار ریحانی رفت و یک‌اجرا به‌خاطر او به صحنه برد. او بعد شنیدن خبر درگذشت این هنرمندان جوان گفت:«به‌تازگی با این هنرمند جوان و با‌استعداد آشنا شده بودم و زمانی‌که در بیمارستان به ملاقاتش رفتم، با دیدن من بسیار خوشحال شد و می‌گفت فکر نمی‌کرده که برای دیدنش بروم. من با چشم خود دیدم که این هنرمند باوجود وخامت بیماری و اوضاع جسمی نامناسب، روحیه بسیار بالایی داشت و با بیماری خود مبارزه می‌کرد.» روستا از تلاش ریحانی برای کمک به بیماران سرطانی حتی در روزهای پایان زندگی‌اش گفت: «زمانی‌که به ملاقات ریحانی رفتم، یک کودک سرطانی کنارش بستری بود و من برای او هم نگران شدم که حال جسمی‌اش به کجا رسیده است. بهرام ریحانی با وجود دست‌و‌پنجه‌نرم‌کردن با این بیماری که هزینه‌های سنگینی دارد، در شهر رشت اجرایی پانتومیم به‌نفع این کودک سرطانی داشت؛ او یک‌انسان واقعی بود.» او گفت: «می‌خواستم در چند‌روز آینده دوباره به دیدارش بروم و اگر کمکی از دستم برمی‌آید برایش انجام دهم، اما افسوس که دیر شد. متاسفم که قدر هنرمندان را تا زمانی‌که کنار ما هستند، نمی‌دانیم و فکری برای رفع بیماری‌شان نمی‌کنیم. بسیار غمگین و ناراحتم که هنرمندان جوان و با‌استعداد ما این‌طور غریبانه از کنارمان می‌روند.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.