|

هتل بورگس

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

احساسات واقعی خودش را پنهان می‌کرد تا به یک وطن‌پرستی بی‌رحم تبدیل شود. سالازار نیز به او پاداش می‌داد و بر دایره قدرتش می‌افزود. فلیسمینا، برای خود دشمنانی تراشید. کینه‌توزی نسبت به او روز‌به‌روز بیشتر می‌شد و همه شهرهایی را که او از آنها دیدار می‌کرد، فراگرفت. گاه‌به‌گاه، آنتونیو از او می‌خواست خاطرات دوران کودکی‌اش را مرور کند: «تا قلبم را بگذارم که آزادانه حرف بزند و تا دوست عزیز دوران کودکی‌ام را به یاد بیاورم. کسی که خیلی دور شد؟ امروز هر یک از ما نیم‌قرن زندگی پرمشغله‌ای را پشت‌سر گذاشته‌ایم. اما بازگرداندن این دوران دردناک خواهد بود. چون وقتی کسی تکرار می‌کند نمی‌داند چه‌چیزی را باید به آن بیفزاید. یا حساب می‌کند هیچ‌کس دیگری نیست تا به حرفش گوش بسپارد. اما یاد‌آوری... . یاد‌آوری یعنی پیشرفت بیشتر در سن.» فلیسمینا خودش را فدای سالازار کرده بود. از او یک قدیس ساخته بود. تنها کسی که مشوق عشق او بود. آنتونیو هم ازدواج نکرد. «میکاس» دختر خواهر کلفت خانه‌اش در سانتاکومبا یک‌روز گفته بود که او به فکر ازدواج با فلیسمیناست. گفته بود: «فلیسمینا جزو زنانی است که بر او بیش از همه تاثیر گذاشت. او عشق اولینش بود.» با‌این‌حال او با تعداد دیگری از زنان زندگی کرد. درواقع، آنتونیو سالازار از ازدواج منصرف شده بود. او به‌صورت مجردی بیش از 30سال به حکومت خود ادامه داد. به‌صورت یک‌کاهن ظاهر می‌شد که گویی توجه به جسم و دغدغه‌های عاطفی برایش اهمیتی ندارد. تبلیغات و سانسور تا آنجا شدید بود که نخست‌وزیر همواره به‌عنوان پاک‌ترین فرد معرفی می‌شد؛ فردی که گویی تنها دغدغه‌اش میهن است و لاغیر. اما او زنی را پیدا کرده بود که تماما در اختیارش بود: فلیسمینا ده اولیورا. قدرت برای سالازار، شریک و برادر نبود چه برسد به یک زن، به‌خصوص زن. مصلحت تشکیل یک‌دولت برتر بر تاسیس یک‌خانواده خوشبخت در نظرش اولویت داشت. سالازار کسی نبود که هرگونه مصالحه‌ای را با زنان بپذیرد. با این حال، او هرگز از روابط عاشقانه دور نبود. در‌واقع او به یک‌قاعده اساسی دیگر پایبند بود. قاعده‌ای که می‌گفت: تعهد هرگز! سیطره‌نداشتن بر دیگران هرگز! تناقضات اما در ذات شخصیت او وجود داشت. او به‌شدت شیفته تمدن اروپایی بود و در‌عین‌حال از سفر بیزار. در فاصله چهار‌دهه حکومتش به هیچ‌یک از مستعمره‌های پرتغال سر نزد. او آقای برتر کشور بود و هرگز نمی‌پذیرفت که رییس‌جمهور باشد. به یقین موضعی ضددموکراسی داشت. سالازار از درونی متناقض برخوردار بود. مثل «الهه ژانوس» [الهه یونانی محافظ دروازه‌ها] می‌مانست. دانش‌آموز سابق مدرسه کاتولیکی که درعین‌حال رابطه عاشقانه آزادی را تجربه می‌کرد. قدرت نظامی‌گری را دوست می‌داشت بی‌اینکه وارد جنگی شود.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.