|

هنر را زندانی نکنیم

حسین عبدالهاشم‌پور

١- غریب‌تر از این نخواهید دید و شنید: طیفی هنر را تهدید بداند و خواهان تحدید هنرمند باشد. در هر جای این کره خاکی، هنر فصل همدلی و آشتی است و عجیب است در ایران مهد شعر و ادب و موسیقی، هنر محل مناقشه شده است. خبر تهدید هنر به عدم انتشار، لغو توقیف، تحدید وزارت‌فرهنگ یا دولت نیست؛ این آسیبی جدی به حیثیت بین‌المللی ایران است؛ این خبری نیست که بتوان از دوربین‌های زوم‌شده به ایران پنهانش کرد؛ هنر ایران از منظرهای مختلف، آوازه جهانی دارد و هیچ شهروندی در این جهان به هیچ‌وجه درک نمی‌کند هنرمند زن با وجود رعایت تمامی موازین شرع و عرف، نتواند در شهر و کشورش روی صحنه ساز بزند؛ همین قصه تلخ در سینما، تئاتر، کتاب... درحال تسری است. دردودل‌های وزیر‌‌فرهنگ در آیین اختتامیه جشنواره موسیقی فجر، سرریز خون دل‌هایی ا‌ست که همه این سالیان، هنرمندان خورده‌اند، اما چنین برمی‌آید که «زور» تحدید خواهان که از منظر عدد در اقلیت مطلق‌اند می‌چربد؛ آنچه هم که این وسط به حساب نمی‌آید «منافع ملی» است. ٢- بارها شنیده‌ایم «هنر ایران، سرآمد هنر منطقه است»؛ اما این روایت فروتنانه یک واقعیت بیرونی است؛ زیرا هنر ایران از حیث کیفیت و نیز گستره‌های کمیتی مانند: زنان هنرمند، جوانان تحصیلکرده... از خیلی از کشورهای اروپایی و آمریکایی هم جلوتر است؛ اما ما از این «فرصت طلایی» بهره‌ای نمی‌بریم؛ «نفت» که محصول رو به اتمامی است را به سادگی می‌فروشیم اما از فروش آثار هنری‌مان که در واقع آورده و هزینه چندانی ندارد غافلیم؛ کافی است ره‌آوردهای مالی اقتصاد هنر در هالیوود، کن، ٣٣فستیوال در شش‌ماه در کراکف لهستان، گردش مالی تئاتر آوینیون فرانسه، مجسمه‌سازی کررا ایتالیا یا اقتصاد موسیقی وین اتریش... را ضرب و تقسیم ساده کنیم و دریابیم چه سرمایه عظیمی را در رقابت‌های سیاسی و بحران‌سازی برای یک‌دولت اتلاف می‌کنیم. لطفا به‌خاطر ایران ‌و ‌ایرانی و ساحت مقدس هنر، آب را بیش از این گل نکنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.