|

متاسفانه حالا دیگر ایناریتو را می‌شناسم

محسن سیف

به ماهواره وصل نیستم و خیلی سرکوفت شنیدم از دوستان و همکاران نزدیک، بنابراین دوزاری اخبار جدید خیلی دیر در ذهنم می‌افتد، انگار باید با جماعت جهان همرنگ شد. زمانی که فیلم بیوتیفول Beautifull را دیدم، هیچ شناختی از کارگردان و عوامل سازنده نداشتم، گفتم چه فیلم زیبایی، تنها چهره بازیگر فیلم آشنایی می‌داد که از فیلم پیرمردها... در حافظه‌ام بود. فکر می‌کنم یک یا دو فیلم دیگر هم از کارگردان این فیلم دیده بودم و هنوز هیچ شناختی از نام او نداشتم؛ «ایناریتو». فقط می‌گفتم چه فیلم‌هایی. حتی در یک جلسه عمومی و رسانه‌ای هم وقتی دوستی نام ایناریتو را روی ورقه نوشت، برایم ناشناس بود. حتی اشتباه تلفظ کردم اما تا آن‌موقع بیوتیفول را چندبار دیده بودم و جزو فیلم‌های محبوب آن روزها بود. آینده سینمای جهان را پیش‌روی این فیلمسازهای ناشناخته و جدید می‌دیدم. فکر می‌کردم پولانسکی محبوب، ایستوود، هانکه، مایکل مان، دیوید لینچ، نولان، اسپیلبرگ، تیم برتون و تارانتینویی که خیلی دوست داشتم، رقبای سرسختی پیدا کرده‌اند. بی‌آنکه نام این رقبا را بدانم، از دیدن آثارشان لذت می‌بردم. حالا کم‌کم و به‌عمد، عنوان‌بندی فیلم‌ها را رد می‌کنم تا نام آشنای کارگردان در قضاوتم تاثیر نگذارد. خیلی فیلم‌ها را دیده‌ام و به دوستان سفارش دیدن می‌دهم. در کمال شگفتی می‌گویند خب فیلم فلان کارگردان است اما من برمبنای خود فیلم، داوری کرده‌ام نه به اعتبار کارگردان. متاسفانه حالا دیگر ایناریتو را می‌شناسم و فرصت کشف تازه‌ای نمی‌ماند. دورادور خبرهایی درباره اسکار می‌شنیدم و می‌خواندم. درباره فیلم بردمن هم کمابیش چیزهایی می‌خواندم. حدس می‌زدم... . اصلا ته دلم دوست داشتم اسکار به سازنده بیوتیفول برسد که گویا رسید. هنوز هم اتصال به شبکه‌های ماهواره‌ای را دوست ندارم و از این تحجرگرایی خیلی سرکوفت می‌شنوم اما برای سردرآوردن از اخبار جدید جهان باید یک‌جورهایی خودم را به شبکه‌های ماهواره‌ای وصل کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.