دختر آیتالله روحالله خاتمی درگذشت
برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر وه که با خرمن مجنون دلافگار چه کرد آنکه پر نقش زد این دایره مینایی کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد درگذشت بانویی بزرگوار و فداکاری فرهیخته و پارسایی پرتلاش سرکار سیدهفاطمه خاتمی، گرامیدخت آیتالله سیدروحالله خاتمی و مادر شهید بزرگوار حسن خلیلی عزیز -که از عمق جان دوستش میداشتم- اندوهی عمیق در قلب دوستان و کسانی که از نزدیک او را میشناختند برجای گذاشت. نگارنده از آنجا که از سالها پیش از انقلاب او را میشناختم و شاهد فداکاریها، فرهیختگیها و تلاشهای فکری و فرهنگی و سیاسی او بودم و احیانا در برخی موارد در تشکیل کلاسها و بهراهانداختن جوانان خطه اردکان و میبد در مسیر انقلاب با او همکاری داشتم، ضرورت دیدم در تجلیل و تکریم این بانوی بافضیلت و وارسته حقایقی را برای کسانی که او را نمیشناختند بیان کنم. نیک میدانم در استان یزد کسی که بتواند نبودِ و خلأ این بانوی فداکار و فرهیخته را پر کند و آن خلوص و ایثار و تلاش در عرصههای فرهنگی و اجتماعی توام با روشنفکری را داشته باشد، نمیشناسم. فضیلتمداری که چون پدر بزرگوارش صفا و صداقت و خلوص و فداکاری و بیادعایی و زهد و وارستگی را با فکر و روشنبینی یکجا با خود داشت. در نشستهایی که بارها شاهدش بودم این مرحومه با بیان بسیارروشن و زیبایی که داشت، مسایل سیاسی و اجتماعی را خوب، دقیق و منطقی تحریر میکرد. در ایام جنگ همواره چون سربازی فداکار در پشت جبهه سر از پا نمیشناخت و برای خیلی از کسان در حکم آموزگاری مهربان بود. در این اواخر با اینکه مدتی بیمار بود و از سویی مادر بیمارش- همسر مرحوم آیتالله خاتمی- را با آن کهولت سن پرستاری میکرد، با این وجود از تفکر و تفهم و تحلیل باز نایستاد و هرگاه در سفر میبد که برحسب وظیفه اخلاقی به دیدارش میرفتم، باب بحث و سخن میگشود و خردمندانه و دردمندانه وضع موجود را به بحث و تحلیل میگذاشت و گاهی نکاتی بر زبان میآورد که از کمتر سیاستمداری میتوان شنید. همیشه از نشر کتابهای جدید سوال میکرد. علاقهای بس عجیب به خواندن و فهمیدن سراسر وجودش را فرا گرفته بود. در این چندماه اواخر عمرش یکبار در بیمارستان امامخمینی تهران و مدتی پس از آن در بیمارستان سیدالشهدای یزد او را عیادت کردم. با اینکه از بیماری صعبالعلاج رنج میبرد و نای حرکت نداشت اما تلاش میکرد تا مانند همیشه باب سخن را گشوده دارد و بگوید و بفهمد و از وضع روزگار بپرسد و رنج جامعه را بر رنج خود مقدم بدارد. از یاد نمیبرم در سالهای نخست جنگ که پیکر مجروح فرزندش را به بیمارستان یزد منتقل کردند و پس از چند روزی به شهادت رسید، این مادر مومنه چنان استواری و استقامت از خود نشان داد که میگفت پس از شنیدن خبر شهادت فرزندم سرم را روی سینه پدر- روحالله خاتمی- گذاشتم و آرامش یافتم. ایمان و بلندای روح و فکر و اندیشه آیتالله خاتمی چنان بود که در آن روزگار جنگ و شهادت تسکینی برای خانواده عزتمند شهیدان بود و جلوه جمال و جلالش بر پهنای حقیقت و معنویت آدمیان بهویژه خانواده شهیدان میافزود. گرامیدخت این عالم ربانی مرحومه فاطمه خاتمی در صراط حقیقت و معنویت پدر گام گذاشت و شاهراه فکری و روشناندیشی او را درنوردید؛ و فانوس فکر پدر را بر بلندای دست خود داشت و به گونهای پدر را الگوی خود ساخته بود که از لحاظ سیرت و صورت، مثل آیتالله روحالله خاتمی بود. این مرحومه اهل تالیف و نگارش نبود اما قدرت بیان و تاثیر زبانش بهگونهای بود که آدمی را مسحور و مجذوب خود میساخت. دریغ و درد اینکه این بانوی شایسته در گوشهای گمنام روزگار خود را سپری کرد و خیلی از کسان او را نمیشناختند. سزاوار این بود که از شاخسار ایمان و اندیشهاش بهره بیشتری برده میشد و به فقر فرهنگی این مرز و بوم غنای بیشتری میبخشید. امیدواریم خداوند او را در سایه طوبی در کنار گرامیدخت پیامبر (ص)- حضرت فاطمه (س)- قرینش نماید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.