جاسوس سالازار
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
سعی کرد نامهنگاری با فلیسمینا را هرچند در سطحی مختصر ادامه دهد، اما او با تندی در جوابش نوشت: «دیگر حاضر نیستم با تو حرف بزنم.» از او همهچیز یا هیچچیز را میخواست. این نامه همزمان بود با نامه دیگری که فردا آن را تحویل گرفت. سالازار آن را فرستاده و تصمیم داشت دوستیشان را دوباره احیا کند. میخواست بفهمد آیا او همچنان دوستش دارد. او میگوید: «نامههای ما همزمان بود. نوشتهای برای من در همانروزی رسید که برایش آن نامه قطع رابطه را نوشته بودم. اگر تنها یکروز جلوتر این نوشته میرسید، همهچیز به کلی تغییر میکرد.»اوایل سال1920، بود که بهمناسب جشن کریسمس همدیگر را ملاقات کردند. آنهم در خانه آنتونیو در سانتاکومبا. آنتونیو برای خود استادی در رشته اقتصاد سیاسی دانشگاه کوامبرا شده بود. فلیسمینا دعوت مادر سالازار را پذیرفت و آمد. بیشتر وقتهای خود را صرف صحبتهای مهربانانه با «ماریا دوراسگات» مادر سالازار کرد. کسیکه تقریبا 75سال از عمرش میگذشت و دیگر بهشدت ناتوان شده بود. فلیسمینا بهصورت مخفی از دوستی شنیده بود که آن پیرزن آرزو کرده بود کاش او همسر فرزندش میشد. اما آنزمان هردو ابدا به چنین موضوعی نپرداختند. در یکی از عصرها در سانتاکومبا، این دودوست ضدهمدیگر، به یکمیهمانی شام که در خانهای محقر برپا شده بود، دعوت شدند. آنتونیو درحالیکه سرخوش بود خواست تکهنانی را که او کنده بود، بگیرد، حتی خواست تکهگوشتی را که در بشقابش بود برباید. فلیسمینا در اینباره میگوید: «از اینکه نمیتوانست مرا لمس کند، داشت با شکستن نان و دزدیدن تکهگوشت انتقام میگرفت.»سال1922، بود که دوباره این داستانهای عاشقانه تابستانی در سانتاکومبا تکرار شد. زمانیکه دیگر زندگی ماریا دوراسگات داشت در آن رنگ میباخت. سالازار همچون هرسال فلیسمینا را با پررویی تمام دنبال میکرد. صبح یکی از روزها، فلیسمینا به باغچه کوچکی در مجاورت یکبوستان سرسبز رفت. زیر درخت بلندی نشست تا کتابی بخواند. آنتونیو او را از نزدیک تعقیب میکرد. این رویارویی ناخواسته او را گیج کرده بود. تلاش کرد چیزی برای حرفزدن پیدا کند. روی صندلیاش آنقدر وول خورد تا درنهایت افتاد. دستی را که برای بلندکردنش دراز شده بود، رد کرد. با عجله از جا برخاست. میخی دستش را زخم کرد. خون جاری شد و او بهحالت فرار برگشت. آنتونیو راه را بر او بست. رنگش پریده بود و داشت نفسنفس میزد. منظورش را فهمید: «در دهانش دردی حس میشد و در چشمانش حسرت میبارید. نمیدانم برای چه. در همانلحظه نخست فهمیدم: این همان عشق بود. لحظه دوم، اما در آن تردید کردم: آیا او قصدش فقط اغواکردن من نیست؟»یکبار دیگر رویارویی آنها به شکست انجامید، اما آن دو دیگر نوجوان نبودند. سالازار 33سال داشت و فلیسمینا 35سال. سالها گذشت. فرصتهای دیدار با کاهش احساسات سالازار از بین رفت. فلیسمینا، اما همچنان او را دوست داشت، هرچند هنوز یکهاله پارسایی احاطهاش کرده بود. این درحالی بود که آنتونیو همچنان داشت راه ارتقای خود به سوی قدرت را طی میکرد. مارس سال1928 فلیسمینا به وزیر دارایی جدید [سالازار] نوشت: « طبق معمول، دوست دارم بگویم که تو را فراموش نکردهام. بهخصوص امروز و فردا که 42سال خواهم داشت! من همچنان دوستیهایمان را در یاد دارم. رابطهای که خداوند به آن برکت داد. زیرا در جوهرش بهخصوص در قلب من عطری از پارسایی پر میکند.» اما اینعطر با انکارهای مکرر و بهمرور زمان تبخیر شد. آن عاشق قدیمی میدانست چگونه از رابطه شان بهرهبرداری کند. فلیسمینا یکی از دقیقترین جاسوسان دولت جدید شد. تا جایی که او را یکی از بانفوذترین افراد در حیات سیاسی ویسو کرد. درواقع، سالازار، که وزیر دارایی شده بود، سال1932 بهعنوان نخستوزیر منصوب شد و فلیسمینا نخستین زنی بود که مقام بازرسی مدارس را در ایندوره برعهده گرفت. هیچکس دیگر بدون موافقت او قادر نبود مقامش را نگهدارد. نفوذش تمام منطقه را فرا گرفته بود. آنتونیو با اینحال در موقعیتهای دشوار برای همصحبتی با او نزدش میرفت. نامهنگاری او با سالازار تقریبا بهصورت هرروزه ادامه داشت: آن زن جاسوس هر چیزی را که برای او مبهم بود توضیح میداد. مسالهای که خیلیها با نوعی بدگمانی به آن مینگریستند. وقتی تصاویر «مارشال آنتونیو اوسکار کارمونا» دومین رییسجمهور پرتغال و آقای نخستوزیر سالازار، در تمام مدارس منطقه آویزان شد، آنزن هوادار سالازار بلافاصله عصبانی شد و به او نوشت: «این من بودم که شاهد بودم چه اتفاقی افتاده است. نمیتوانستم وقتی وارد مدرسه شدم تناقض بین دو تصویر را تقبیح نکنم. میدانم که جناب رییسجمهوری دارد روی این حیلهگری سرپوش میگذارد. زیرا این تنها عکس توست که نماد یکملیگرایی واقعی است».
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.