رودخانهای که نقرهای میشود
علیرضا امیرحاجبی
در نهایت هر دوطرف به خواسته خود رسیدند. این جملهای بود که چندروز گذشته بسیاری از رسانههای هنری آمریکا و اروپا به آن پرداختند. ماجرا از آنجا آغاز شد که در سال2009 کریستو، هنرمند برجسته فرانسوی پس از تجربیات متعدد در حوزه هنر محیطی و زمینی، پس از طرح یک ایده جهت پوشش محدود رودخانه آرکانزاس با مخالفتهای شدیدی مواجه شد. این مخالفتها بیشتر دغدغههای زیستمحیطی را دربر میگرفت. رودخانه آرکانزاس از جمله مهمترین میراث طبیعی آمریکا محسوب میشود که زیستگاه گونههای مختلف جانوری و گیاهی است. تقاضای سازمان حفاظت از منابع طبیعی آمریکا از طرف دادگاه ایالتی پذیرفته شد و پروژه کریستو بهحالتتعلیق درآمد. اما کریستو دستبردار نبود و بررسی مجدد پرونده را در دادگاه تجدیدنظر خواستار شد. در نهایت حکم دادگاه ثانوی بهنحوی هر دوطرف را راضی کرد. در آن حکم با تاکید بر حراست از منابع طبیعی از طرف کریستو به وی اجازه داده شده تا فقط بخشی از این رودخانه را تنها بهمدت دوهفته با مواد مناسب و ارایهشده در طرح پوشش دهد. جنس این پوشش پلاستیکی از نوعی پلیپروپیلن سبک و مقاوم است که در بسیاری از پروژههای کریستو مورد استفاده قرار گرفته است. از جمله در بستهبندی پارلمان آلمان، بستهبندی ساحل سیدنی، پوشش و طراحی پارک مرکزی نیویورک. اکثر آثار مفهومی کریستو موقتی هستند که بهجز ساختار زیباشناختی، به جذب گردشگر نیز کمک فراوانی کردهاند. حال قرار است تا در میانه تابستان امسال جدیدترین پروژه پوششدهی کریستو به مسافت پنجکیلومتر با پلیپروپیلن نقرهایرنگ که نور آفتاب را منعکس میکند در کلارادوی مرکزی روی رودخانه آرکانزاس بین دوشهر سالیدا و کانیون اجرا شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.