|

سیستم «هاسکی» تئاتر ایران را نجات می‌دهد؟

شرق: پیام فروتن می‌گوید سیستم «هاسکی» می‌تواند تئاتر را از بحران‌ نجات دهد. فروتن و ثمینی چندسال پیش که در سیاتل اقامت داشتند در این سیستم تجربه‌اندوزی کردند؛ سیستمی که «اندرو سائو»، استاد این دانشگاه مبدع آن بود. فروتن و نغمه ثمینی حالا این تجربه را به تهران آورده‌اند. فروتن در برنامه‌ای که به همین مناسبت در دانشگاه تهران برپا شد با ارایه نکاتی درباره تئاتر حرفه‌ای و دانشگاهی گفت: «تئاتر دانشگاهی ایران ارتباط سیستماتیکی با دانشگاه‌های دیگر دنیا ندارد و به خاطر همین ما از علم روز تئاتر عقبیم. من و نغمه ثمینی مدت‌ها تلاش کرده‌ایم تا متدهای جدیدی را در آموزش آکادمیک تئاتر بررسی کرده و سپس بومی‌سازی و ارایه کنیم. یکی از این شیوه‌ها «سیستم تجربه هاسکی» است، که نام آن برگرفته از نماد دانشگاه واشنگتن در سیاتل است. مبدع این سیستم، اندرو سائو، دانشیار و مدیر بخش دوره کارشناسی تئاتر این دانشگاه است. این استاد سیستمی را ابداع کرده به نام «تجربه هاسکی» که در دوره فوق‌لیسانس تئاتر در دانشکده درامای دانشگاه واشنگتن تدریس می‌شود.»فروتن با معرفی این سیستم، به معضلات کنونی تئاتر حرفه‌ای پرداخت و مشکلات اقتصادی و غیراقتصادی فعلی تئاتر را بررسی کرد. پس از آن، مشکلات تئاتر دانشگاهی را که باز شامل مشکلات اقتصادی و غیراقتصادی است برشمرد و چنین نتیجه گرفت: «تئاتر کنونی ما با بحران مواجه است. بحرانی که هم در تئاتر حرفه‌ای و هم در تئاتر دانشگاهی وجود دارد. مشکلی که البته در تئاتر آمریکا هم هست. دانشجویان تئاتری که با «سیستم هاسکی» پیش رفته‌اند، وقتی از دانشگاه فارغ‌التحصیل می‌شوند، طوری آموزش دیده‌اند که برای واردشدن به بازار کار حرفه‌ای امکان بیشتری نسبت به باقی دانشجوها دارند. این سیستم یک‌سری دستورالعمل برای استادان تئاتر و یک‌سری دستورالعمل هم برای دانشجویان تئاتر دارد. شرح درس‌ها ارگانیک و پویاست و غالبا بر مبنای مهارت‌هایی است که دانشجویان قبلا آنها را به‌دست آورده‌اند و براساس دغدغه‌ها و سلایق دانشجوها تنظیم می‌شود؛ مثلا اگر دانشجویی مهارت روزنامه‌نگاری تئاتر دارد، پروژه‌هایی که برای او تعریف می‌شود بر مبنای این مهارت است؛ یعنی ترکیبی از تئاتر و ژورنالیسم در فعالیت‌های او مورد توجه قرار می‌گیرد. این سیستم تلاش می‌کند مهارت‌های دانشجو را ارتقا دهد. مورد دیگری که این سیستم روی آن تاکید دارد، قرار‌دادن دانشجو در مضیقه و بحران است. توجیه این روش چنین است که دانشجو در تنگنا و بحران می‌تواند خلاقیت به خرج دهد و ایده و اثر هنری تولید بکند. خاصیت دیگر این سیستم این است که بر ضرب‌الاجل‌ها و مدیریت زمان از سوی دانشجو بسیار تاکید دارد؛ یعنی اینکه در پروژه‌هایی که برای دانشجو تعریف می‌شود باید زمان و مدیریت زمان هم تعریف شود.» در انتهای این نشست نغمه ثمینی به سوالات درباره این سیستم پاسخ داد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.