|

فصل تغییر

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

اما در همان زمانی که داشت این دل‌ها از هم گسیخته می‌شد، انقلابی در داخل آن خانواده مالک پرتغالی پدید آمد. در اوایل مارس سال1908 بود که پادشاه شارل‌اول و فرزند تازه‌متولدشده‌اش در لیسبون به دست آشوبگران جمهوریخواهی که بر رهایی از نظام پادشاهی فرسوده اصرار داشتند، ترور شدند. تردیدی وجود ندارد که نظام حاکم داشت لحظات پایانی‌اش را می‌گذراند. در همان زمان که مانوئل‌دوم داشت بر تخت می‌نشست، فلیسمینا تصمیم گرفت همچنان به تعهدات دینی‌اش پایبند باشد. بنابراین با اسم مستعار زالیا قصیده‌ای سرود و در روزنامه وطن که مرتبط با کلیسا بود، به چاپ رساند. در این قصیده به صراحت با افکار جمهوریخواهی و نسیم‌های آزادی مخالفت کرد؛ افکاری که آن‌روزها طرفداران بسیاری داشت. وقتی فهمید آنتونیو نامی در بین دانش‌آموزانی است که به‌زودی لباس کشیشی خواهد پوشید، فروریخت. او دست‌آخر یک کشیش خواهد شد. پس چرا از او دوباره دعوت کرده بود تا تعطیلات تابستان‌شان را در سانتاکومبا بگذرانند. آن‌دو با هم برخورد کردند تا دوران لذت‌بخش‌تری را در زندگی‌شان تجربه کنند. در باغ، روی یک تخته‌سنگ بزرگ می‌پرید و دست‌هایش را به طرف آسمان می‌گرفت. در همان حال آنتونیو به او نزدیک می‌شد: «وقتی به من نزدیک می‌شد، به خود می‌لرزیدم. قبل از اینکه مرا لمس کند دستش را می‌گرفتم و به‌شدت کنار می‌زدم.» فلیسمینا یک‌بار دیگر تصمیمش را عوض کرد و سال1910 به ویسو بازگشت تا نزدیک او باشد. نخستین مشاجرات همان‌موقع شروع شد. یک‌روز آنتونیو را دید که شادمان است و با خود دسته‌‌ای گل بنفشه دارد. این گل‌ها را می‌خواهد به چه کسی هدیه کند؟ این چه کسی است که او را تا این حد خوشحال کرده است؟ آنتونیو داشت به زن دیگری فکر می‌کرد، یعنی خواهر یکی از رفقایش؛ دختری از یک طبقه ثروتمند. روز بعد بود که با گروهی از دانش‌آموزان ملاقات کرد. فلیسمینا را هم به همراه خواهر کوچک‌ترش دید. نزدیک شد تا با او شوخی کند. با آنها درباره «ناتالیا ده سوزا» همان دختری که با او رابطه داشت، حرف زد. هرمینیا از حرف‌هایش ریسه رفت و خندید. به حالت نشئگی جلو آمد، به حالتی که تقریبا از او انتظار نمی‌رفت: «آیا می‌تونم قلقلکت بدم؟‌« این گفت‌وگو به جایی رسید که فلیسمینا نمی‌توانست بدون اینکه به غیرتش برخورده باشد، درباره آن حرف بزند. درباره ناتالیا ده سوزا تنها گفت: «از این همه قباحت متاسفم.» جنگ شروع شده بود. اما برای سالازار در سال1910 مشاغل دیگری غیراز این کارها وجود داشت. ماه نوامبر از علوم الهی دست کشید تا در «کوامبرا» حقوق بخواند. زمانی را که او برای کنارگذاشتن زندگی رهبانی انتخاب کرد، اهمیت کمی نداشت. در لیسبون، چندهفته می‌شد که تنش‌های سیاسی به اوج خود رسیده بود. ترور پادشاه در سال1908 منجر به دوران دیکتاتوری واقعی تحت قبضه «خواو فرانکو» شد. اما سیاست سرکوبگرانه‌ای را که او پی گرفت، اوضاع را بدتر کرد تا جایی که به مرگ پادشاه و ولیعهدش ختم شد. در نتیجه «امانوئل‌دوم» که تنها 19سال داشت و آدم ضعیفی بود، برجای او نشست. او از ایجاد همگرایی بین احزاب مختلف سیاسی ناتوان بود. دولت‌ها یکی بعد از دیگری سقوط می‌کردند. سوم‌نوامبر بود که نخستین جمهوری پرتغال اعلام شد. همان‌موقع بود که آنتونیو سالازار خود را برای ورود به یکی از مشهورترین دانشگاه‌های کشور آماده می‌کرد. این تصمیم که به نظر می‌رسد از شیفتگی تازه‌پای سالازار به سیاست ناشی می‌شد، درواقع به «آنتونیو خاویه کورتیه» آخرین فرزند خانواده «پرسترالو» برمی‌گشت که خیلی محترم و بانفوذ بود. او به پدر سالازار نصیحت حکیمانه‌ای کرد و گفت: «پسر تو هیچ تمایلی به کشیشی ندارد. او دیگر نباید به این مدرسه کاتولیکی ادامه دهد. پسر باهوشی است. باید تحصیلش را ادامه دهد.» در اتاقی بسیار محقرانه در «کوراسا ده استرالا» سکونت کرد. اما برای خوردن وعده‌های غذایی به‌سراغ خانواده پرسترالو می‌رفت و با آنها غذا می‌خورد. «ماریا بینا پرسترالو» به‌شدت سفارش می‌کرد تا او غذا بخورد. چون نمی‌توانست او را لاغر و استخوانی ببیند. آنتونیو در معاشرت با این جهان جدید آریستوکرات که خوردوخوراکش را تامین می‌کردند، اعتمادبه‌نفس تازه‌ای پیدا کرد. خانواده‌های متمدنی که دختران زیادی برای ازدواج داشتند، او را به شام در شهر دعوت می‌کردند. موقعیت مهم این خانواده، برای او درهای تازه‌ای گشود و بسیاری از تمایلات را در او بیدار کرد. لباس‌های تیره‌اش را به لباس‌های رنگارنگ تغییر داد و آداب و رسوم اجتماعی را یاد گرفت.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.