|

ممیزی یک کلمه و گلایه روحانی

حسین عبدالهاشم‌پور

وقتی کمال تبریزی در کاخ جشنواره فیلم، از یک کلمه و یک جمله سانسور‌شده در فیلم تازه‌اش، «طعم‌شیرین خیال»، رونمایی کرد، یاد گلایه صریح رییس‌جمهور در سال گذشته افتادم که اتفاقا درست در چنین روزهایی مطرح شد. نخستین کلمه ممیزیی‌شده فیلم تبریزی، «هسته‌ای» بود: دانشجو از استادش می‌پرسد: «انرژی هسته‌ای چطور؟» و استاد با استنادات علمی توضیح می‌دهد که در مقایسه با انرژی‌های طبیعی مانند آب، باد و خورشید چنین انرژی‌ای کارآمد یا مقرون‌به‌صرفه نیست و... اما به گفته تبریزی او را مجبور کرده‌اند کلمه «هسته‌ای» را حذف و به‌جایش «شیمیایی» بگذارد! همان‌وقت یاد گلایه جدی رییس‌جمهور افتادم که ٢٥ بهمن ٩٢ در جمع دانشگاهیان گفت: «من یک گله مطرح می‌کنم: چرا اساتید خاموش هستند؟ از چه می‌ترسیم؟ چرا وقتی یک کار بزرگ بین‌المللی انجام می‌شود، نمی‌آیید حرف بزنید و صحبت کنید و خصوصی برای رییس‌جمهور نامه‌ می‌نویسید؟ همین توافق ژنو، چرا فقط یک عده معدود که از جای معدودی تغذیه می‌شوند، صحبت می‌کنند؟ البته نمی‌گوییم آنها حرف نزنند ولی فقط چرا آنها صحبت می‌کنند؟ چرا فقط یک عده کم‌سواد صحبت کنند و اساتید، دانشمندان و بزرگان دانشگاه ما خصوصی حرف بزنند؟ چرا آنها به میدان نمی‌آیند؟...» نمی‌دانم داستان ممیزی کلمه «هسته‌ای» در فیلم کارگردانی صاحب‌نام که مصداق به‌صحنه‌آمدن است به گوش آقای روحانی رسیده است یا خیر؛ اما تلاش فردی تبریزی برای زدودن این ممیزی عجیب، تحسین‌برانگیز بود زیرا او در هنگام نمایش فیلم در نقطه ممیزی، کلمه صحیح را در سالن سینما فریاد می‌زد. لابد می‌دانید دومین عبارت حذف‌شده فیلم محیط‌زیستی تبریزی جمله معروف «زندانی سیاسی نداریم» بود که باید صحنه مزبور و اتمسفر فیلم را ببینید، آن‌وقت شما هم اذعان می‌کنید ممیزان محترم با چه وسواسی مو از ماست بیرون یا حتی به قول قدما ماست از موی بیرون می‌کشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.