|

نوآوری یا رکود

محمد بن‌راشد آل‌مکتوم . حاکم دوبی .ترجمه: نوژن اعتضادالسلطنه

شرکت‌ها نیز همانند انسان‌ها رشد می‌کنند و پیر می‌شوند. آنان زندگی کوچکی را آغاز می‌کنند و مشتاق ادامه حیات هستند و با انرژی دوره جوانی نیرو می‌گیرند و ایده‌های تازه‌ای مطرح می‌کنند. آنان رقابت می‌کنند، توسعه می‌یابند، بالغ می‌شوند و بعدها با استثنائات معدودی به گونه‌ای مبهم و ناپیدا دچار پژمردگی می‌شوند. این مورد دقیقا درباره دولت‌ها نیز صدق می‌کند. آنها نیز می‌توانند عطش و جاه‌طلبی دوران جوانی را از دست داده و به خود اجازه از‌خویش‌راضی‌بودن بدهند. به این آمار توجه کنید: تنها 11درصد از 500شرکت تاسیس شده از سال1955 تا به امروز این اقبال را داشته‌اند که پابرجا باقی بمانند این در‌حالی است که میانگین زمان بقای شرکت‌ها در میان 500شرکت برتر از 75سال به 15سال کاهش یافته است. در دوره‌ای که تغییرات به‌سرعت صورت می‌گیرند، آنهایی که کند قدم برمی‌دارند در روند ضربان قلب، تپش‌هایی خارج از روال طبیعی محسوب می‌شوند. کشورهایی که دولت‌هایشان چهره قدیمی دارند نیز سرنوشتی مشابه شرکت‌های از‌رده‌خارج‌شده پیدا می‌کنند. انتخاب آنان ساده است: نوآوری یا پرداختن به موضوعات نامربوط و فاقد ابتکار‌عمل. مسابقه برای رقابت ملی به همان نسبت رقابت میان شرکت‌ها در بازار از شدت و اشتیاق میان رقابت‌کنندگان برخوردار است. کشورها برای سرمایه‌گذاری، کسب استعداد، رشد و به‌دست‌آوردن فرصت در عصر جهانی‌شدن درحال رقابت با یکدیگر هستند تا از این طریق بزرگ‌ترین پاداش را کسب کنند: توسعه انسانی، سعادت و شادی و خوشبختی برای همه مردمان. با‌این‌حال، دولت‌ها باید برای رسیدن به این اهداف به مواردی توجه کنند: چگونه 11درصد شرکت‌ها از دهه‌های گذشته باقی مانده‌اند و در زمره 500شرکت برتر جهان هستند؟ چرخه حیات شرکت‌ها باید به دولت‌ها این موضوع را بیاموزد که راز جوانی ابدی ابتکار عمل مداوم، کسب فرصت‌ها و ارایه عملکردی پویا همچون شرکت‌های فعال تجاری است که می‌توانند دنیای امروز را تعریف کنند و درحال شکل‌بخشیدن به آینده هستند. کلید جوانی، تمدن، تکامل تمدن و توسعه انسانی به‌طور کلی یک موضوع ساده است: نوآوری. من زمانی که می‌بینم دولت‌هایی فکر می‌کنند که از این قاعده کلی مستثنا هستند تعجب می‌کنم. لزوم نوآوری دولت‌ها یک کالای لوکس فکری یا موضوعی مورد بررسی در سمینارها و جلسات بحث و تبادل‌نظر یا حتی صرفا موضوعی برای اصلاحات اداری نیست. این موضوع دستورالعملی برای بقای انسانی و توسعه آن، همچنین کلیدی برای پیشرفت دایمی و تضمین‌کننده رشد یک کشور است. نخستین کلید برای نوآوری تجارت‌گونه در دولتمداری، تمرکز بر مهارت‌هاست. شرکت‌های تراز‌اول به سرمایه‌گذاری روی کارکنان‌شان ادامه می‌دهند تا از این طریق بتوانند مهارت‌های صحیح برای بازار را بیابند. دولت‌ها نیز باید اقدام مشابهی را از طریق به‌روز‌رسانی مداوم مهارت‌ها و پرورش‌استعدادها و نوآوری‌ها در میان کارکنان‌شان در تمام بخش‌های کلیدی اقتصاد و در بخش‌های گوناگون نظام آموزشی انجام دهند. دولت‌هایی که در تجهیز نسل جدید با مهارت‌های مورد ‌نیاز برای تبدیل‌شدن به رهبران زمان‌شان ناموفق باشند محکوم به هدایت‌شدن توسط دیگران و تحت رهبری قرار‌گرفتن از سوی جوامع با نوآوری بیشتر خواهند بود. آمار منتشرشده از سوی وزارت کار ایالات‌متحده‌آمریکا نشان می‌دهد که 65درصد از دانش‌آموزان که اکنون در مقطع ابتدایی درحال تحصیل هستند، برای برعهده‌گرفتن شغل‌هایی تلاش می‌کنند که درحال حاضر وجود ندارند. بررسی دیگر انجام‌شده از سوی دانشگاه آکسفورد نشان می‌دهد که 47درصد از ردیف‌های شغلی با خطر بالای حذف‌شدن مواجه هستند که نمی‌توانند با پیشرفت سریع فناوری منطبق شوند. در نتیجه، ما چگونه فرزندانمان و نسل‌های آینده را برای چنین دوره‌هایی آماده می‌کنیم؟ ما چگونه کشورهایمان را برای رقابتی تجهیز می‌کنیم که نه صرفا محدود به امروز بلکه دهه‌های بعد را نیز در بر خواهند گرفت؟ پاسخ در احترام‌گذاشتن به استعدادهای فرزندانمان و فراهم‌کردن شرایط لازم برای تجزیه و تحلیل مهارت‌های مورد‌نیاز و کانالیزه‌کردن آن به‌سوی تولید و نوآوری است. دولت‌ها نیز باید از منظر استراتژیک درباره تغییر در صرف هزینه‌هایشان از تخصیص بودجه برای زیرساخت‌های عینی و لمس‌پذیر همچون جاده‌سازی و ساختمان‌سازی به سمت بخش‌های غیرعینی از جمله آموزش و تحقیقات و توسعه حرکت کرده و تغییر جهت دهند. بر کسی پوشیده نیست که آمریکا و اروپا بیش از 250میلیارددلار از بودجه عمومی‌شان را به‌طور سالانه صرف تحقیقات و توسعه می‌کنند تا جایگاه پیشتازانه خود را حفظ کنند. همچنین یکی از نیروهای محرکه کلیدی توسعه سریع در کشورهایی چون سنگاپور، مالزی و کره‌جنوبی تصمیم‌گیری استراتژیک این کشور در تغییر جهت به‌سمت دور‌کردن صرف هزینه‌های عمومی برای زیرساخت‌های سنگین و حرکت به‌سوی زیرساخت‌های«نرم» مورد‌نیاز به‌منظور سازندگی و حفظ اقتصادی مبتنی‌بر ‌دانش‌و‌آگاهی بوده است. همچنین، دولت بریتانیا به‌گونه‌ای قابل‌توجه بودجه خود را بیش از آنکه صرف دارایی‌های عینی و لمس‌پذیر کند، در حوزه‌های غیرعینی و ناملموس سرمایه‌گذاری کرده است. برای حفظ نوآوری، در عرصه تجاری باید ذهن‌های خلاق و تولیدکننده را جذب کرد و همچنین در مسیر نگهداری و حفظ آنها کوشید. در عصر تحرک جهانی، کشورها شانه‌به‌شانه هم درحال رقابت بر‌سر کسب استعدادها هستند. شهرهای بین‌المللی برای تامین زندگی مطلوب و ایجاد محیط کار نوآورانه درحال رقابت‌اند تا از این طریق قدرت ابتکار عمل و خلاقیت خود را تقویت کنند و قابلیت بیشتری در رقابت با سایرین داشته باشند. دولت‌های خلاق نیز کار مشابهی را در بعد ملی انجام می‌دهند. آنان استعدادها را جذب می‌کنند، با کارآمدی اهداف خود را اجرا می‌کنند و به‌طور مداوم نظام‌ها و خدمات خود را به‌روز می‌کنند. آنان به شهروندان‌شان این فرصت را می‌دهند تا به تقویت انرژی جمعی‌شان بپردازند و قابلیت‌های خود را توسعه دهند و در نتیجه به هدایت‌کنندگان رشد کشورشان و پیشرفت در حوزه بین‌المللی تبدیل شوند. فراتر از همه، آنان برای افکار انسانی ارزش قایل می‌شوند و به مردمان کمک می‌کنند که نگاهبانان و سازندگان بهتر سیاره خود باشند. برای دولت‌ها، نوآوری پرسشی وجودی است. تنها آن کشورهایی که از قدرت نوآوری برخوردار باشند می‌توانند رهبری‌کننده تغییر در جهان باشند، چراکه آنان دولت‌هایی هستند که هرگز پیر نخواهند شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.