چرب زبان
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
اگر سالازار شرط نکرده بود بهخاطر زنی که نگرانی او مضطربش میکند، از دعوت دینی دست خواهد کشید، فلیسمینا هرگز پیشنهادش را نمیپذیرفت و اجازه نمیداد مردی او را بههلاکت رهنمون شود. آیا انگیزه این دختر شرمساری بود؟ یا منفعت؟ خودش میگوید: «واقعیت این است که من آمیزهای از تمایل و تنفر را با هم احساس میکردم. لذت و اندوه. آمیزهای که در تمام طول زندگیام عذابم خواهد داد». سالازار ازجمله مردانی نبود که بهسادگی فریب بخورند. بهوسیله یکدانشآموز دیگر، به آن جام نوشیدنی چرخی دیگر داد. بستهای حاوی چنددفتر برایش فرستاد. خط سالازار را میشناخت. در آنها گرمترین آرزوهایش را بیان کرده بود. به استعارات فوقالعادهای متوسل شده بود تا او را به یک زندگی مشترک تشویق کند: «کار در مزارع، بازگشت به منزل و درازکشیدن در بین دستهای همسری که انتظارت را میکشد. اینها زندگی را به یک بهشت تبدیل میکند و این تویی که میتوانی آن را تحقق بخشی». آن دختر هم در کنه جانش جز این آرزویی نداشت. بازوهایی که خواستار درآغوشگرفتن یک دانشآموز مدرسه کاتولیکی باشد. اما درعین حال از کمین گاههای شیطان میترسید. او ستمکردن بر خود را برگزیده بود. حرفهای او با قدرت تمام در درون ذهنش میچرخید. تا آنجا که یقینش را در نهایت متزلزل کرد: «آیا من قدرت آن را داشتم که با خواندن اینها، شیرینی خاصی را که در خود احساس میکردم، اعتراف نکنم؟ آیا برای من امکان داشت بدون ارتکاب گناه، حتی برای یک لحظه هم که شده، به این فکر کنم که همسر آن کشاورز باشم؟ این روایت واقعی یک زندگی بود....» اما آنتونیو چیزی از این وسواس و دودلیها را درک نمیکرد. مکرر به خانهاش میآمد و در صورت یک فرد، عاشقپیشه و بازیگر ظاهر میشد. از استعداد خود برای دلبردن از او به کمک خواهرش که هم منزلی او را داشت استفاده میکرد. میخواست فلیسمینا را تحریک کند. از او پرسید دفترهایش را دیده است. درحالی که سعی میکرد تمام قوانین شرعی را رعایت کند، از دانشآموزی که آنها را برایش آورده بود تشکر کرد. او هم بازی خودش را میکرد. به او طعنه زد. به تلخی از آن حرف زد و گفت: «شانس من از تقدیر، بیش از نویسنده آنهاست.» اما این به غرورش لطمه زد. بنابراین رفت تا با بقیه دخترانی که ملاقاتشان میکرد اختلاط کند. کسانی که به او لقب عاشقپیشه دادند اما فلیسمینا در نهایت به او لقب «چربزبان» داد. تنهایی در باغها در پایان همان سال تحصیلی، زمان تعطیلات تابستان، خانواده آنتونیو از فلیسمینا خواستند برای دیدن آنها به «سانتا کومبا» برود. این نخستینباری بود که او بهتنهایی سفر میکرد. طبق عادتش لباس مشکیرنگی پوشید و تعدادی دیگر از لباسهای سفیدش را هم در کیسهای گذاشت. همینطور لوازم مورد نیازش مثل دامن و لباسهای زیر دیگر. در تمام طول راه نگران بود. در ایستگاه هیچکس منتظرش نبود. فکرش را مشغول کرد. کمی سرگردان شد. از مکانی، خورنیه سانتا کومبا را پرسید. جایی که منزل خانوادگی آنتونیو سالازار بود. اما پیش از اینکه جوابی بگیرد او را دید که چتری آفتابی در دست دارد. پدر، مادر و چهار خواهرش او را مانند یکی از اعضای خانواده پذیرفتند. سالازار آن زمان 17سال داشت اما از همان دوران آقای خانه به حساب میآمد. روزها گذشت و از بس دست در دست هم در باغها گردش میکردند، انس و الفت بینشان بیشتروبیشتر شد: «جوانی که خود را برای کشیششدن آماده میکرد. جوانی که هوش و اخلاق برتری داشت. از همه اینها بالاتر اینکه بهشدت مرا غرق در عشق میکرد! برخوردهایش برایم شیرین بود، بیاینکه بدانم اینها از یک عشق سر میزند...». اما رفتارهای آنتونیو هیچگونه ابهامی نداشت. یکروز وقتی در اتاق خیاطی بودند و داشتند زیر نظر «ماریا دورسگات» شعری از آثار «سوارس دوس پاسوس» را میخواندند ناگهان انگاری که وجود مادرش را نادیده گرفته باشد دست کرد و با تندی لباس فلیسمینا را چنگ زد و خود را به او نزدیک کرد. آنقدر این عمل قوی بود که اثر خود را روی پوست او هویدا کرد. فردای آن روز، احساس کرد این اذیتها برایش ناراحتکننده است! احساس پشیمانی او غلبه کرد: «چه ننگی! چه عجزی! این امکان ندارد. مادرش آنجا بود و داشت خیاطی میکرد. ما را دید! باید هم تظاهر کرده باشد که ما را ندیده است». اما راه فراری از دست او نداشت. سالازار در این کار مجوزی میدید که به او جرات آن را میداد تا تکرار کند.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.