پیام تسلیت سفارت ونزوئلا به احمدینژاد
شرق: دوسال پس از حواشی جنجالی شرکت محمود احمدینژاد در مراسم ختم رییسجمهوری ونزوئلا، سفارت ونزوئلا در تهران برای درگذشت مادر رییس سابق دولت پیام تسلیت داده است. در این پیام که در صفحه یک روزنامه دولت، یعنی روزنامه ایران منتشر شده، آمده: «سفیر جمهوری بولیواری ونزوئلا، در جمهوری اسلامی ایران جناب آقای «آمه نوتپ زامبرانو» به همراه پرسنل دیپلمات سفارت، فقدان جانگداز درگذشت مرحومه سیده فاطمه قادری، مادر گرامی رییسجمهور سابق جمهوریاسلامیایران جناب آقای محمود احمدینژاد را تسلیت عرض مینماید...». روابط ایران و ونزوئلا در زمان ریاست احمدینژاد بر دولتهای نهم و دهم بسیار گرم و برخی اوقات فراتر از گرم میشد. «هوگو چاوز»، رییسجمهوری ونزوئلا در زمانی که زنده بود بارها به تهران سفر کرد و چندین بار هم در کاراکاس میزبان احمدینژاد بود. بعضا هم که احمدینژاد به نیویورک میرفت، «یک سر» هم به رفیق چاوز میزد. رابطه «احمدینژاد» و «چاوز» به حدی گرم بود که اسفند1391 که «چاوز» درگذشت احمدینژاد در ایران یک روز عزای عمومی اعلام کرد و آن پیام تسلیت معروف را صادر کرد؛ پیامی که در آن از «رجعت» چاوز سخن گفته بود تا حتی دوستان اصولگرایش نیز زبان به انتقاد از او بگشایند؛ انتقاداتی که پس از انتشار تصاویر روبهرو شدن او با مادر هوگو چاوز شدت بیشتری پیدا کرد. ما خانوادگی نوکر مردمیم احمدینژاد پس از مراسم ختم مادرش که عصر جمعه در مسجد حضرت ولیعصر(عج) شهرک محلاتی تهران برگزار شد، پس از اقامه نماز مغرب و عشا، در جمع تعدادی از نمازگزاران گفت: «ما خانوادگی نوکر مردمیم؛ خادم مردمیم، بالاترین مدال و درجهای که بخواهند به ما بدهند که برای ما افتخار ابدی است، نوکری مردم است. مردم خیلی بزرگواری میکنند که برای نوکرانشان وقت میگذارند، لطف میکنند، محبت میکنند، تسلی میدهند و همراهی میکنند. شما میدانید در بین ایرانیها بهخصوص، البته همه جا همینطور هست؛ در بین ایرانیها چون بالاخره فرهنگشان غنیتر، عمیقتر و پیوسته با اهل بیت علیهمالسلام هست آن موارد را قویتر حس میکنند.» آنطور که «دولت بهار» گزارش داده، او در مورد مصایب فوت پدر و مادر هم سخن گفته است: «پدر که میرود خیلی سخت است، هیچچیز جای پدر را پر نمیکند. اما آن حس اصلی یتیمی ته تهش موقعی است که مادر فوت میکند. سخت است، آمدید تسلی دادید، از همه شما من ممنونم، از رهبر عزیزمان باید تشکر کنیم که من حالا جداگانه تشکرخواهم کرد، با پیامی که فرستادند تسلی دادند؛ همه کسانی که حضور پیدا کردند در مراسم تشییع، قبل از آن، در مراسم تدفین، در مجلس امروز، یا تلفن زدند، راه دور بود؛ نتوانستند بیایند، یا پیام دادند، از همه شما من صمیمانه تشکر میکنم، از خدای بزرگ میخواهم که اجر شما را توسط حضرت زهرای اطهر سلامالله علیها عنایت و لطف بفرماید.» او همچنین سخنانی هم در مورد مادرش بیان کرد: «مادر ما، مثل همه مادرهای ایران زمین، مثل همه مومنین، بالاخره یک زن مومنه انقلابی، خدمت بعضی دوستان عرض میکردم، ایشون شاید 20بار، 20بار از نارمک یا از تهراننو تا آزادی پیاده رفت و برگشت که دیگر 7، 8، 10سال آخر پا و اینها دیگر اجازه نمیداد. تا دو، سه سال پیش میآمد در راهپیمایی یکجا توقف میکرد تا بقیه بروند و برگردند، امسال هم که شب ۲۲بهمن ما خدمتشان عرض کردیم که اگر تشریف میآورید که بریم شما داخل ماشین بنشینید تا ما برویم و برگردیم.» «احمدینژاد» همچنین به چگونگی فوت مادرش هم اشارهای کرد و گفت: «ایشان صبح بلند شد و نمازش را خواند، رسمش این بود که نماز صبحش طولانی بود، زود بلند میشد، وضو میگرفت، نماز میخواند، عبادت میکرد، نماز صبح را هم که میخواند هرروز صبح چند تا سوره یاسین میخواند و آلیاسین را میخواند، حدود یکساعتوربع، یکساعتونیم طول میکشید. آن روز کمی کوتاهتر شد؛ شاید نیمساعت، ۴۵دقیقه و رفتند برای استراحت و شاید چند ثانیهای طول نکشید و یاعلی.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.