|

زنان دیکتاتورها

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

«چگونه می‌توانم با این موج ‌زنان استقلال‌طلب که به جهان ما سرازیر شده‌اند مقابله کنم؟ زنانی که از نیاز بزرگشان به آزادی می‌گویند. از شوق فراوان‌شان به لذت‌جویی از زندگی! آنها درک نمی‌کنند با فداکاری است که می‌توان به خوشبختی رسید نه لذت‌جویی.» باکره ویسو پنجم دسامبر سال1905، ایستگاه ویسو. قطار در کنار سکو ایستاد. نخستین گروه از مسافران زیرباران از قطار پیاده شدند. آنتونیو سالازار و خواهرش مارتا نیز به همراه مادرشان، ماریا دورسگات از کوپه خارج شدند. مادر رماتیسم داشت و به‌شدت اخم کرده بود. همان‌طور که می‌لنگید به سختی روی سکو راه می‌رفت. فلیسمینا، معلم جوان و رفیق مارتا منتظرشان بود. زمان برای آنتونیو مناسب بود تا به مدرسه کشیشی بازگردد. آهسته و ساکت به او نزدیک شد. طوری که مبادا او را ترسانده باشد. یک لحظه بدون حرکت ایستاد. او را می‌پایید. قدی بلند داشت. موهای گندمگون، اندکی زیبایی صورتش را می‌پوشاند و خال‌هایش را پنهان می‌کرد. 16سال داشت اما به نظر هجده ساله می‌رسید. گویی هردو خارج از زمان بوده و هیچ تکان نخورده‌اند. به‌شدت مشتاق دیدار همدیگر بودند. آن دختر جوان در خاطرات روزمره‌اش نوعی احساس شبیه به نگرانی را بروز می‌دهد. بعدها درباره آن دختر جوان نوشت: «این نخستین دیدار در ایستگاه، شروع یک دوره عاشقانه در زندگی من بود. شاید هم در زندگی ما.» فلیسمینا دو اولیورا، از یک خانواده شلوغ و درعین‌حال فقیر آمده بود. درست مثل همانی که خانواده آنتونیو بود. سال1887 متولد شده و بین هشت برادر و خواهر پنجمین نفر به شمار می‌رفت. مادرش خدمتکار بود و به‌شدت محافظه‌کار و پارسا. پدرش، دربان یکی از قصرهای شهر بود، درعین حال یک آموزگار دوست‌داشتنی که او را در درس‌هایش کمک می‌کرد و هنگامی که در بستر بود برایش دعا می‌خواند. فلیسمینا، بدون تصویر او نمی‌توانست بخوابد. به گفته خودش، «پدری که در آسمان‌ها بود». هنوز کوچک بود که تمایل به شعر در او گل کرد. به نظم‌کشیدن قصاید را دوست داشت. پدرومادرش، او را وارد مدرسه‌ای مخصوص کردند تا استعدادش به هدر نرود. او در کلاس بهترین، مهربان‌ترین و رشیدترین دانش‌آموز به شمار می‌رفت. با این حال معلمش از او نفرت داشت. زنی کوتاه قد و کوتاه نظر بود. هرروز او را با خط‌کش یا چوب تنبیه می‌کرد. آن دختر با همان موهای گندمگون و آتشین و گوریده این کتک‌ها را تحمل می‌کرد، به نظرش او مظهر شیطان بود. در آن زمان، زنی با داشتن موهای مسی رنگ احساسات مبهمی را برمی‌انگیخت. احساساتی که بهتر بود از او دور شود. بنابراین فلیسمینا از این موهای ژولیده و سرکش نفرت پیدا کرد. یک روز تصمیم گرفت با این مشکل برخورد کند، جلوی آینه ایستاد. آنها را باز کرد تا با زور شانه کند. ناگهان اشعه خورشید در آن تابید و به شکل آتشی فروزان در نظرش جلوه‌گر شد. سرانجامش غیر از آن چیزی بود که انتظارش را داشت: «چه زیبایی خیره‌کننده‌ای... چقدر دوست داشتم یک چنین چیزی را می‌دیدم.» گاه رنگ این موها، او را به سوالات متافیزیکی سوق می‌داد: «امروز فهمیدم. آری فقط امروز. خونی که در رگ‌های من جریان دارد، همین آتش است که به موهایم سرایت می‌کند. هیچ‌یک از اعضای خانواده، موهایی مثل من ندارد. برای همین می‌پرسم اینها از کجاست؟» از همان روز بود که تصمیم گرفت موهایش را مثل یک پرچم در اهتزاز داشته باشد. فلیسمینا، مدرسه ابتدایی را ترک کرد و رفت تا بقیه درس‌ها را در خیابان یاد بگیرد. جایی که با سایر بچه‌های هم‌سن‌وسالش می‌گذشت. یاد گرفت چگونه مبارزه کند. در همان دوران کودکی دشمنانی یافت که با طبع سرکش او تناسب داشت. به شدت تمایل به ستیز داشت. از این شور و هیجان دایم چنین نتیجه گرفت که تقدیر برایش در زندگی حادثه‌ای عظیم را رقم زده است. فقط باید آن را می‌شناخت. فلیسمینا اشتباه نمی‌کرد، زیرا احساس می‌کرد نسبت به بقیه افراد خانواده‌اش وضعیت عجیبی دارد. خواهر بزرگ‌ترش «هرمینیا» نام داشت که دلش می‌خواست یک راهبه شود. او رفت تا با «راهبه‌های کویردوماریا» زندگی کند. وقتی فلیسمینا 16سالش بود، پدر بینایی‌اش را از دست داد. هرمینیا مجبور شد از تعهدات دینی خود دست کشیده و برای هزینه‌های خانواده کار کند. ابتدا خیاطی را تمرین کرد و بعد به تولید‌کننده کلاه‌های زنانه تبدیل شد. سپس رابطه بین دو خواهر به‌هم خورد. آیا هرمینیا، فلیسمینا را مجبور کرد به خواسته‌های روحی برعکس تمایل خود توجه کند؟ اقدام به نصیحت او کرد و در نهایت خواهر کوچک‌تر هم به دبیرستان راهبه‌های ماریا رفت. تا آنجا که تقریبا به‌عنوان یک دانش‌آموز خارج از مدرسه شناخته شد.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.