|

خط آبی پهن

سجاد صاحبان‌زند

امروز می‌خواهم درباره یکی از عادت‌های خوب مردم مونترال بنویسم؛ عادت خوبی که احتمالا در شهرهای دیگر جهان هم قابل‌مشاهده است. اینجا با اینکه قیمت ماشین ‌سواری و شخصی چندان‌ گران نیست و هر کارمندی می‌تواند با قسط خیلی کم، ماشین خوب بخرد، اما تقریبا اغلب افراد از وسایل نقلیه‌عمومی استفاده می‌کنند، چون هم هزینه‌اش کمتر است و هم استفاده از آن راحت‌تر؛ یعنی ممکن است طرف بهترین ماشین را داشته باشد، اما تنها برای خریدهای هفتگی یا روزهای آخر هفته از آن استفاده کند. از طرفی، وسایل نقلیه‌عمومی هم چندان شلوغ نیستند و به‌جز ساعت‌های شلوغ روز، همیشه می‌توان در مترو و اتوبوس به‌سادگی جایی برای ایستادن یافت. در بسیاری از ساعت‌ها، جا برای نشستن هم هست. از طرف دیگر، کسی، دیگری را هل نمی‌دهد و همه‌چیز آرام است. تا این جای کار، چیز تازه‌ای نگفته‌ام. نکته مهم گفتنی‌ام به سطرهای آینده مرتبط می‌شود. مونترالی‌ها، مثل ما ایرانی‌ها، مردم کنجکاوی نیستند. یعنی اینطوری نیست که وقتی کسی وارد اتوبوس و مترو شود، همه بخواهند تا جدهشتمش را شناسایی کنند. کسی به دیگری زل نمی‌زند و تنها یک نگاه کوچک ردوبدل می‌شود آن‌هم برای اینکه ببینند طرف مقابل آشناست یا نه. یعنی آدم‌های بی‌تفاوتی نسبت به دوستانشان نیستند. اما نکته مهم‌تر این است که آنها، وقتی روی صندلی مترو یا اتوبوس نشسته‌اند، خودشان را به خواب نمی‌زنند تا جایشان را به پیرمرد، پیرزن یا فرد بیماری ندهند. وقتی می‌بینند کسی توان نشستن ندارد، خیلی راحت از روی صندلی‌شان بلند می‌شوند و می‌روند گوشه‌ای می‌ایستند تا فرد نیازمند، به‌سادگی و بدون اینکه احساس شرم کند، جایی برای نشستن داشته باشد. اما نکته جالب‌تر این است که بعضی از افراد، وقتی وارد اتوبوس یا مترو می‌شوند، از همان اول ایستادن را بر نشستن ترجیح می‌دهند. به همین دلیل است که وقتی شما سوار می‌شوی، ممکن است افراد ایستاده‌ای را ببینی در حالی که صندلی برای نشستن وجود دارد. در نتیجه، می‌توان لحظه‌ای را که در اتوبوس یا مترو باز می‌شود، پیش‌بینی کرد. اتوبوس‌ها که معمولا صف‌های منظمی دارند و افراد به‌ترتیب سوار می‌شوند. برای سوارشدن به مترو هم، کسی عجله‌ای ندارد. کسی تلاشی هم برای زودترنشستن نمی‌کند. مسافران یکی‌یکی و آرام وارد می‌شوند و گاهی از این‌همه آرامش، حوصله آدم سر می‌رود. اصلا هم برایشان مهم نیست در ناگهان بسته شود و جا بمانند. مترو مونترال (برخلاف اتوبوس‌ها) چندان نو نیست و این به‌دلیل قدمتی است که دارد، اما وقتی به‌دلیل رفتار درست مسافران در آن احساس راحتی می‌کنی، این قدیمی‌بودن اصلا به چشم نمی‌آید. انگار روی خط آبی پهن، روی خط آرامش سفر می‌کنی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.