|

تصوری که تصویر شد

محمد شمس‌لنگرودی

من اگرچه در جوانی دوره بازیگری دیده‌ام و عضو «کانون فیلم ایران» بودم و در کنار دوست قدیمم جناب کاظم فرهادی فیلم کوتاهی هم ساختیم، ولی هرگز تصور نمی‌کردم خودم را بر پرده سینما ببینم. انگیزه اولیه‌ام از ورود به سینما و تئاتر (در سال‌های50 و سنین 20سالگی)، دیدن و آموختن «حس‌گیری» و شناخت «حس» برای پیشرفت شعرم بود، چراکه در نامه‌های نیما خوانده بودم شاعر برای آنکه از سنگ صحبت کند باید تبدیل به سنگ شود (نقل به مضمون). بعد از سینما دور شدم. تا سال88 که دوست شاعرم جناب رسول یونان من را برای بازی در فیلم «فلامینگوی شماره13» دعوت کرد. به‌دلایلی دوست نداشتم وارد سینما شوم، اما شانس بزرگم این بود که کارگردان «فلامینگوی شماره13»، جوان فرهیخته دوست‌داشتنی و باپشتکار جناب حمید علیقلیان بود که مرا علاقه‌مند به ورود به سینما کرد. عوامل فیلم بعدی من نیز «پنج‌تاپنج» دوست‌داشتنی و خوب بودند. تا رسید به فیلم «احتمال باران اسیدی» که به پیشنهاد جناب کامبوزیا پرتوی با آقای بهتاش صناعی‌ها کارگردان همین فیلم آشنا شدم و در این فیلم بازی کردم. از همان روزهای اول کار معلوم بود که ما در فیلم زیبایی مشغول بازی هستیم و این نکته را به بعضی از دوستان جوان که نگران کار بودند می‌گفتم. می‌دانستم فیلم متفاوتی در راه است، چراکه آقای صناعی‌ها دقیقا می‌دانست چه چیزی می‌خواهد و راه رسیدنش کدام است. در نظرم نوشتن فیلمنامه کار بسیار دشواری است و تقریبا ربطی به توانایی داستان‌نویسی ندارد. و او فیلمنامه دقیقی در دست داشت که به‌همراه خانم مریم مقدم نوشته بود. و من اکنون این یادداشت را بابت تبریک صمیمانه به مریم مقدم و بهتاش صناعی‌ها، به پاس برنده‌شدن‌شان در دوبخش «فیلمنامه» و «بهترین فیلم» می‌نویسم. بهتاش صناعی‌ها نمونه کارگردانی است که می‌توان مثل سربازی با او کار کرد. او فرمانده شورمندی است که سربازانش را نه برای منازل شخصی خود، که برای هنر می‌خواهد. دوستان من! آینده دلخواهتان را برای شما آرزو می‌کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.