|

کاش سرطان برود! نباشد!

اعظم عابدینی

چشم‌هایم را می‌بندم! پیر می‌شوم! پیر پیر! می‌روم سال‌ها بعد... نوه هفت‌ساله‌ام در آغوشم نشسته، بیقرار است، سرم را در موهای بلند و نرمش فروبرده‌ام و آنها را می‌بویم و با او خاطرات تلخم را می‌گویم. مادرم قرار است تا دقایقی دیگر به اتاق عمل برود. همراه پدر، خواهر و برادرانم، باید با او خداحافظی و راهی‌اش کنیم. سر در موهای بلند و رنگ‌کرده مادر میانسالم برده‌ام، موهایش را می‌بویم و می‌بوسم. تا دقایقی دیگر این موها را با تیغ خواهند تراشید تا تومور سرطانی چسبیده به مغزش را جدا کنند، دورش حلقه زده‌ایم، می‌خواهیم به او روحیه بدهیم، اما چه‌کسی ما را روحیه خواهد داد؟ باید او را آماده آنچه رخ می‌دهد، کنیم اما با چه زبانی؟ با چه توانی؟ کاش یک مشاور بود که به او می‌گفت یا به ما می‌گفت که چه کنیم؟ از اتاق 425 بیمارستان بیرون آمدم به در تکیه دادم سر را بالا بردم گریستم خدایا سرطان کی می‌رود؟! کی تمام می‌شود؟! پول جراحی را به‌سختی فراهم کردیم؛ هزینه عمل جراحی و دستمزد جداگانه دکتر! برادرم ماشینش را فروخت. مادر اتاق عمل رفت و خبر آوردند که شکر خدا عمل انجام شده و به هوش آمده، اما گفتند از شکل تومور معلوم است که بدخیم و با درجه بالاست و چندروز بعد هم گزارش پاتولوژی تایید کرد و چه گذشت بر ما! مادرم نیمه‌فلج شده بود، حالا هم فیزیوتراپی، رادیوتراپی، شیمی‌درمانی و بعد مرتب آزمایش خون برای کنترل پلاکت و گلبول سفید. وای هزینه‌ها! با حقوق مستمری پدر! باید پرونده پزشکی تشکیل می‌دادیم که بیمه بخشی از هزینه‌ها را بپردازد و کمک‌حالی باشد. یک‌روز مقابل پارک لاله ساختمان بیمه رفتم. تا چشم کار می‌کرد در سالن آدم بود، نسخه و شماره در دست، قیافه‌های رنجور، بعضی اشک در چشمان و برخی عصبی. جای نشستن روی صندلی‌ها نبود. سالن پر بود. از دستگاه نوبت‌گیری شماره گرفتم؛ شماره 2521، به شماره نگاه کردم شانه‌هایم افتاد. از سالن بیرون آمدم در خیابان سر به آسمان بردم و گفتم خدایا سرطان کی می‌رود؟! کی تمام می‌شود؟! مادرم رادیوتراپی رفت 33جلسه هرروز از تهران تا بیمارستان هفت‌تیر شهرری و باید هرروز قیافه‌های رنجور بیماران رنگ‌پریده و سرها و صورت‌های لخت را می‌دیدم، از راهروهای سرد می‌گذشتیم و صدای عق‌زدن‌های بیماران شیمی‌درمانی و ناله‌هایشان رامی‌شنیدیم. تا کار مادر انجام شود. در سالن می‌نشستم تسبیح در یک دست و کتاب دعا در درست دیگر و بارها در این سالن سر به آسمان بردم که ‌ای خدا کی می‌رود این سرطان؟ کی تمام می‌شود؟ شیمی‌درمانی که شروع می‌شد، گلبول سفیدش افت می‌کرد باید آمپول زیر جلدی می‌زدیم. رفتم داروخانه گفتند آمپول‌ها هم ایرانی دارد و هم خارجی اتریشی-انگلیسی-سویسی کدام را می‌خواهید، 10هزارتومان، 120هزارتومان، 230هزارتومان و... . دکتر گفته بود اگر می‌توانید خارجی بخرید زودتر و بهتر تاثیر می‌کند. چندتا آمپول فعلا برای همین جلسه 860هزارتومان. از داروخانه بیرون زدم خسته شده بودم اشکم درآمده بود. سر به آسمان بردم خدایا سرطان کی تمام می‌شود؟ کی می‌رود؟ یک شب تشنج کرد رفتیم اورژانس بیمارستان. تعدادی جلو بیمارستان چادر زده بودند، می‌گفتند از شهرستان آمده‌اند جا ندارند هتل و مسافرخانه هم ‌گران است. مریض دارند غم مریض‌داری، غم بی‌پولی و غم بی‌جایی مردم رنجم را بیشتر کرد آه کشیدم خدایا سرطان کی می‌رود؟ کاش می‌دانستیم از کجا آمده؟ چرا آمده؟ هیچ‌کس نمی‌دانست. گاهی می‌گفتند تغذیه ناسالم است، مواد غذایی آلوده؛ برنج و میوه‌جات که با سم‌ها و کودهای غیراستاندارد تغذیه شده‌اند، گاهی می‌گفتند و می‌نوشتند. اضطراب و استرس شکل زندگی‌های مدرن است. گاهی می‌گفتند آلودگی هوا و بنزین‌های آلوده، پارازیت و امواج موبایل. می‌گفتند و می‌نوشتند و می‌خواندیم. حالا دیگر در هرخانه‌ای نخبه، باسواد و بی‌سواد، کوچک و بزرگ، رییس و مرئوس، زن پیر و جوان گریبان همه را گرفته بود. هرچندماه یک‌بار ام‌آرآی می‌گرفتیم تا روند بیماری معلوم شود. کلیشه در دست به دنبال دکتر بودم؛ از این طبقه به آن طبقه؛ از این راهرو به آن راهرو و بالاخره دکتر این کلیشه را نگاه کرد و گفت: نشانی از تومور نمی‌بیند. آرام شدم، لبخند زدم و گفتم تشنج کرده. گفت فعلا عود نیست، اما بدان مادرت از این درد می‌میرد، آماده باش. این بیماری صددرصد عود دارد! لبخندم خشکید. دکتر رفت زانو زدم سرم را در میان دستانم گرفتم هق‌هق کردم. سرم را بالا بردم. خدایا سرطان کی می‌رود؟! کی تمام می‌شود؟! با فشار دستم که در دست نوه‌ام بود، به خود آمدم مچ دستم خیس شده بود، اشک می‌ریخت صورتش را با دست دیگرم بالا آوردم خیس بود. خیس خیس، اشک من هم در صورتش چکید دیگر نه او طاقت داشت و نه من توان. اشک‌هایش را پاک کردم، سرش را در آغوش فشردم و گفتم بلند شو حاضر شو برویم واکسن سرطان را بزن. گفتم که بدانی از کجا به اینجا رسیده‌ایم، آرام شوی! واکسن سرطان درد دارد می‌دانم! تب دارد! می‌دانم! حالت تهوع دارد! می‌دانم، اما عزیزم خوشحال باش که ایمن می‌شوی. نوه‌ام رفت تا آماده شود. سر بالا بردم خدایا ممنون که من زنده‌ام و روزی را دیدم که سرطان رفته است! خدایا! سپاس که صدای ما را شنیدی!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.