|

ضعف فیلمنامه مشکل اساسی سینما

علی‌اکبر ثقفی: تنها چندروز از آغاز جشنواره سی‌وسوم فیلم فجر گذشته است و شاید اظهارنظر درباره کیفیت فیلم‌های این دوره کمی زودهنگام است، اما قطعا با دیدن همین تعداد فیلم از آغاز جشنواره می‌توان به‌صراحت گفت برخی از فیلم‌ها مناسب مدیوم تلویزیون است تا سینما. غالب فیلم‌هایی که تاکنون دیده‌ایم از فرم و ساختار خوبی برخوردار است اما در مهم‌ترین جنبه که فیلمنامه و قصه است کاستی‌های بسیاری وجود دارد. نمی‌دانم نظر هیات‌انتخاب این دوره از جشنواره فجر درباره سطح کیفی فیلم‌ها دقیقا چیست؟ اما چیزی که ما در جشنواره شاهد آن هستیم کیفیتی نیست که بتوان گفت جشنواره نسبت به سال‌های گذشته اتفاقات خوبی را تجربه می‌کند و تاکنون فیلم‌های غافلگیرکننده‌ای در بخش اصلی جشنواره و نگاه نو وجود نداشته است. در این میان تنها همان تعداد فیلم‌هایی که بخشی از آرای مردمی را به خود اختصاص داده‌اند و در صدر قرار گرفته‌اند از آن دسته فیلم‌هایی است که می‌توان از ساختار مناسب آنها صحبت کرد، اما دریغ از یک‌قصه خوب و پرکشش در میان انبوه فیلم‌هایی که در این مدت نمایش داده شده‌اند. قطعا سینما می‌تواند آموزه‌هایی به مخاطبش بدهد که تا سال‌ها در ذهنش باقی بماند و فیلمسازان ما باید با کمی درنگ با خود فکر کنند در این دنیای هیجان‌مدار، اندیشه‌مداری کجاست؟ مدیوم سینما دستورزبان خاص خودش را دارد. جشنواره فیلم فجر به‌عنوان تنها جشنواره سینمایی معتبر کشور باید محل نمایش فیلم‌هایی باشد که به سواد بصری مخاطب می‌افزایند و سال‌به‌سال مخاطب شاهد ارتقای سینمای ما از جنبه‌های مختلف باشد. هیات‌انتخاب این دوره از جشنواره فیلم فجر در صحبت‌هایشان نوید یک جشنواره جوان را می‌دادند و اینکه نگاه ما باید به نسل جوانی باشد که پدیده‌های این دوره از جشنواره محسوب می‌شوند، اما معتقدم این جوان‌گرایی باید در نگاه و فکر فیلم‌سازان ما متبلور شود. جوانی به نگاه نو است نه سن‌و‌سال و این خلاقیت فیلمساز است که سن‌وسال نمی‌شناسد. باید به نسل جوان هم تبریک گفت که در حد بضاعت‌شان سعی کرده‌اند از ایده‌های خلاقانه‌ای برای بهبود اثرشان استفاده کنند. اکثر فیلم‌های این دوره از جشنواره فیلم فجر دارای بازی‌های خوب، طراحی صحنه و لباس ایده‌آل و یا فیلمبرداری‌های درخشانند اما بازهم به صحبت‌های قبل برمی‌گردم و از نبود فیلمنامه‌ای که بتواند مخاطبش را تا پایان حفظ کند، صحبت می‌کنم و این مهم‌ترین نکته و حلقه مفقوده سینمای ماست که هرسال وضعیتی بحرانی‌تر از گذشته پیدا می‌کند. سینمای ما به فیلمساز اندیشمند و صاحب‌تفکر نیاز دارد. فیلمسازی که بتواند امضا و سبک کارش را سال‌ها با خود همراه کند و مخاطب برای دیدن کارهای آینده او منتظر باشد، اما متاسفانه سینمای ما دچار بحرانی شده است که به نوعی تکراری‌بودن ایده‌ها و موضوعات فیلم‌ها است و درنهایت هیچ رنگ‌آمیزی در فیلم‌ها به چشم نمی‌خورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.