روز ششم: یحیی سکوت نکرد
نفس عمیق
آنتونیا شرکا
در لابهلای فیلمهای اول نیمبند، بدون داستان، فاقد درامگیرا، کشدار و خستهکننده جشنواره، تماشای «یحیی سکوت نکرد» امکان نفسی عمیق را برای تماشاگران فجر فراهم میکند. یک داستان کودکانه - نه برای کودکان- درباره پسربچه تنها و باهوش هشتسالهای که ناخواسته از مرحله کودکی به نوجوانی زودرسی قدم میگذارد. فیلمنامه عمدتا از زاویه دید اوست گرچه در اندکبخشهایی مانند صحنهای که مرد همسایه برای معاینه به عمه یحیی (فاطمه معتمدآریا) مراجعه میکند، پسربچه حضور ندارد. یک خانه قدیمی - مانند بسیاری از لوکیشنهای فیلمهای امسال جشنواره - در جنوب تهران، با همه سوراخسمبههای رازآلود چنین خانههایی، با اشیای قدیمی که در فقدان صاحبان اصلیشان آبستن هزار ناگفته و ناگفتنی هستند و گوشی پزشکی که وسیلهای میشود در دست پسربچه برای کشف زندگان و مردگان و زندهبهگوران ساکن خانه! فیلم در ضرباهنگ «کرشندو» یا اوجگیرندهای تماشاگر خود را درگیر تراژدیای میکند که نتیجه آن را در ابتدای فیلم بهصورت اسلوموشن و بدون صدا شاهد بودهایم. معتمدآریا و ماهان نصیری، پسربچه، زوج خوبی را تشکیل میدهند که به درام فیلم قوام میبخشند. فیلم به احترام یحیی از ارایه اطلاعات اضافه به مخاطب خود پرهیز میکند و اجازه میدهد که خود با عقل بزرگسالیمان بعضی نادیدهها و ناگفتهها را کشف کنیم و بهجایش ما را در لذت مکاشفه پسربچهای کنجکاو و زیرک سهیم میکند. تنها ایراد فیلم تضادی است که بین فضا و سبک زندگی قدیمی آدمها با زمان حال فیلم وجود دارد: اگر موبایل و اتومبیلهای فیلم را نمیدیدیم چهبسا فکر میکردیم داستان فیلم در 50سال پیش اتفاق میافتد. پایان پرحسرت فیلم با نریشن فاقد هیجان پسربچه رقم میخورد که حالا 9ساله شده اما با دیدی و شناختی وسیعتر به ارزیابی زندگی خود میپردازد. فیلم، هم وامدار گنجینه فیلمهای کودک و نوجوان سالهای طلایی تاریخ سینمایمان است و هم با روایت کلاسیک و اوجوفرودهای حسابشدهاش خود را بهعنوان فیلمی آبرومند و ساختارمند عرضه میکند
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.