|

تقدیر سرطانی ما

هما نصرتی : راهروها، چرا طولانی‌تر و تاریک‌تر به‌نظر می‌رسند؟ چرا آدم‌ها حرف نمی‌زنند و اگر حرف هم بزنند، صدایشان شبیه به بوق ممتدی در گوش شنیده می‌شود و تابلوهای راهنما، آدم را به هیچ‌کجا نمی‌رسانند؟ بوی دوا می‌آید، بوی مواد ضدعفونی‌کننده و همراهان بیمارها، راهروها را یکی بعد از دیگری با استرسی خاص و پنهان، متر می‌کنند بی‌آنکه هدفی داشته باشند. درمانگاه معراج در بیمارستان امام‌خمینی، یکی از جاهایی است که اگر پول درست‌و‌حسابی نداشته باشید، مجبورید، مریض سرطانی‌تان را آنجا ببرید، این اما به‌معنای کیفیت پایین خدمات درمانی اینجا نیست، به‌عکس، جای خوبی است برای حضور در کنار آدم‌هایی از جنس خودمان. از در غربی بیمارستان باید وارد شد و وقتی که از نگهبان سراغ این درمانگاه را می‌گیری، زیرچشمی نگاهی به مریض می‌کند و گویی می‌فهمد کارد سرطان به کجای استخوانش رسیده. آن‌طرف‌تر، یکی از ساختمان‌های آجرقرمز بیمارستان را گذاشته‌اند برای انستیتو کانسر، درمانگاه معراج هم چسبیده به آن است شاید حتی یکی باشند و ماموریتشان؟ اگر بگوییم درمان، گزافه رفته‌ایم، باید گفت تسکین درد، فقط همین! هیچ‌جای این راهروهای پیچ‌درپیچ نیست که آدرس صندوق گم شود. جایی که قرار است پول پرداخت شود با انواع فلش‌ها مشخص شده است. هر همراهی، روزی دو، سه بار کارش به این اتاقک کوچک می‌افتد، هزینه آزمایش، هزینه ویزیت، هزینه‌های جاری بستری و احتمالا دارو. صبح‌به‌صبح، همراه‌ها، غمگین، ناامیدتر از دیروز و بی‌صدا وارد می‌شوند، بالای تخت مریضشان می‌روند و سعی می‌کنند دم در، لبخند را به ‌صورتشان جراحی کنند: «با امروز می‌شود هشت‌هفته که پدرم در اینجا بستری است، احتمالا باید به‌سمت شیمی‌درمانی برویم، خودش رضایت ندارد، می‌گوید هم هزینه‌اش‌ زیاد است و هم بی‌فایده.» پدر این دختر روی تخت دراز کشیده و از گوشه پنجره به آسمان تیره بهمن خیره شده است، نه حرف می‌زند و نه تکان می‌خورد ولی زنده است هنوز. زن میانسالی که در اتاق بعدی بستری شده، سرطان روده دارد، یکی از شایع‌ترین سرطان‌های ایران، اهل شکوه‌کردن نیست، مدام فقط تکرار می‌کند دهانش خشک شده و بعد بغض می‌کند. پسر نوجوانش درحال وایبرکردن حال او به خانواده است، گروهی اینترنتی راه انداخته‌اند تا مدام از حال او خبردار باشند: «اگه این درمان نتیجه‌بخش نباشه، به مطب دکتر می‌بریمش، آدرس یک‌جراح فوق‌العاده را گرفته‌ایم و فقط منتظریم که پول فراهم شود، اگر بشود، برداشتن تومور و بهبود حال مادرم نباید سخت باشد.» پرستارها برای خوردن چای و صبحانه در اتاقکی جمع می‌شوند و به‌دور از چشم مراجعان درمانگاه، سعی می‌کنند در راهروها لبخند روی لب داشته باشند اما با یکدیگر شوخی نمی‌کنند، شاید می‌ترسند از سایه سیاهی که در هر اتاق و بالای هر تختی بال می‌زند ولی به چشم دیده نمی‌شود. تنها صدای فرح‌بخش اینجا، صدای زنگ‌های شاد موبایل است اما آن هم در نطفه خفه می‌شود؛ تلفن می‌رسد دست بیمار: «خوبم، خداروشکر امروز بهترم، اما سرم گیج می‌رود! نه شما نگران نباشید، اینجا هوایم را دارند.» راست می‌گوید؟ معلوم نیست، اما قطعا می‌خواهد جلو نگرانی آن صدا را بگیرد و نگذارد از شهرستان راه بیفتد و در تهران سرگردان شود: «اگر بیایند تهران شرمنده‌شان می‌شویم، اینجا جا نداریم که بخوابند، پول هتل و مسافرخانه هم گران می‌شود، پدرشوهرم، دوشب آمد، مجبور شدند توی ماشینشان جلو در بیمارستان بخوابند!» می‌گویند بعضی از روزها هم یک مشاور برای التیام دردهای روحی می‌آید به کلینیک، می‌چرخد در بین سرطانی‌ها و بهشان قوت‌قلب می‌دهد و با آنها حرف می‌زند، طبیعی هم هست، چندسالی است که سرطان حضورش را با شدت بیشتری به رخ ما ایرانی‌ها می‌کشد، همین هم می‌شود که این سال‌ها بیش از قبل به پیشواز چهارم فوریه رفته‌ایم و برنامه‌های متعددی برای روز جهانی سرطان برگزار شده و به یاد آورده‌ایم در تقویم روزی به نامش هست. اما آخر مگر پذیرفتن تقدیر مرگ با سرطان، با حرف‌زدن و یک‌روز تقویمی حل می‌شود؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.