زیبای باوقار
مینو مرتاضی
زیبا و با وقار و شیکپوش بود. به آرامی میآمد و روی صندلی صف جلو و نزدیک تریبون مینشست و گوشهایش را تیز میکرد. انگار، نمیخواست حتی یک کلمه از حرفهای دکتر را، که پرشور و هیجان درباره زن و زندگی و انقلاب و شور آرمانخواهی حرف میزد، نشنیده بگذارد. صورت زیبا و رفتار متینش چنان جاذبهای داشت که مرا بهسوی خود میکشید. بهزودی، نامش را دانستم و فهمیدم که با دکترشریعتی همشهری و دوست است و دکتر هربار که برای سخنرانی در حسینیه ارشاد به تهران میآید در خانه آنها منزل میکند. روزی قبل از شروع سخنرانی دکتر، کنار هم نشستیم و از هر دری سخن میگفتیم. از من پرسید چطور شد که با حسینیه آشنا شدی و پای صحبتهای دکتر شریعتی نشستی؟ به او گفتم که شریعتی با همسرم دوست و همفکر است و از آنجا شریعتی را شناختهام و راهی حسینیه ارشاد شدهام. از او پرسیدم تو چطور؟ گفت خانوادهام با شریعتی همشهری و آشنایند و از سر شیطنت برایم تعریف کرد، ولی من حسینیه ارشاد را از قبل میشناختم، چون خانهمان نزدیک حسینیه است و مادرم زنی مذهبی است و اصرار داشت من همانطور که او میخواهد باشم. روزی، به من گفت اگر با من بیایی حسینیه پای درس خانم فلانی بنشینی و حرفهایش را بشنوی، به تو دوتومان میدهم. منهم به مادرم گفتم من پنجتومان به تو میدهم که بیخیال من شوی و مرا رها کنی! و خندیدیم و درعینحال با تعجب از او پرسیدم واقعا حاضر بودی پنج تومان بدهی که دست از اصرارش بردارد؟ چشمکی زد و گفت پولم کجا بود؟ و سرخوشانه خندیدیم. چه دوران عجیبی بود! سخنان پرشور شریعتی، نیروی جوانی و شور آرمانخواهیمان علیه بیداد و ستم را برمیانگیخت و آتش به جانمان میزد و دغدغهمان را در قالب سوال تکراری دایما از شریعتی میپرسیدیم چه باید کرد؟ درعینحال، هر سخن و صحنه و حادثه کوچک و ناچیزی ما را به وجد میآورد و با تمام وجود میخندیدیم. به محض اینکه آوازه حسینیه از حدمعین و قابلتحمل ساواک عبور کرد، شریعتی را بازداشت و درهای حسینیه ارشاد را پلمپ کردند و ما پراکنده شدیم و هرکس راهی برای پرسش چهبایدکردش پیدا کرد و دوست زیبا و با وقار من، که بسیار سادهپوش و محجبه شده بود، هم راه خودش را یافت و راهی شد. روزی، خبردار شدم که با مردی همراه و همفکر در نهایت صفا و سادگی ازدواج کرده است. برایش آرزوی خوشبختی کردم. گفت خوشبختم و روزی که شنیدم در درگیری با ماموران ساواک در تیردوقلو شهید شده است، داغ سنگینی بر دلم نشست و یادم آمد که با قاطعیت میگفت خوشبختم. مادر مهربانش که روزگاری بزرگترین دغدغهاش این بود که دختر زیبایش را از گزند چشمهای ناپاک در حفاظ ارزشهای دینی حفظ کند با غرور برایم تعریف کرد: هنگام درگیری وقتی میبیند زیر باران گلولههای ماموران قرار میگیرد، چادر نویی بر سر داشته است. زنی با چادرژنده و وحشتزده او را که در حال فرار بود مینگریست. دوست نازنینم در همان حال چادرش را به زن میدهد و میگوید حیف است این چادر سوراخ شود؛ تو این را بپوش و چادر مندرس زن را بهسر میکند و هنوز چندقدم بیش نرفته بود که چادر رنگورورفتهاش از رنگ قرمز خوشرنگ خون پاکش نونوار و تازه میشود. یادشان گرامی و روحشان شاد باد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.