|

نقد نمایش «ضربه فنی» از کویت

تلاش عقیم برای غلبه بر تاریکی

دیدن نمایشی از کشور کویت، درست درهمین نزدیکی‌ها و کنجکاوبودن برای کاویدن نگاه نویسنده و کارگردانی که نماینده یک کشور همسایه جنوبی در جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر است، ما را به تماشاخانه سنگلج می‌کشاند. بی‌نظمی‌های جشنواره و عدم اعلام اینکه این نمایش قرار بوده فقط به صورت تک‌اجرا در ساعت19 روی صحنه برود، حسابی گروه کویت را به زحمت می‌اندازد و آنان، بعد از اینکه رسم «میزبان‌نوازی » را خیلی شایسته به عمل می‌آورند، به حرمت حضور تماشاگرانی که سانس ساعت17 را به تماشاخانه رفته‌اند، ناگزیر برای اجرای یک‌سانس اضافه، خیلی سریع آماده می‌شوند و بعد از 30دقیقه معطلی، سرانجام ساعت 17:30 تماشاگران شکیبای ایرانی میهمان میزبان‌نوازی گروه تئاتر کویتی شده و وارد سالن می‌شویم. طراحی اکسپرسیونیستی صحنه و استفاده از رنگ‌هایی در همین سبک، حکایت از سفر به دنیایی درونی و فراواقعی دارد؛ دنیایی که تک‌پرسوناژ نمایش «ضربه فنی» به نویسندگی و کارگردانی«هانی النصار»، در کوتاه‌ترین زمان ممکن می‌کوشد مخاطبش را با خود همراه کند و به دنیای ذهنی کاراکتر ببرد؛ دنیایی که از کودکی او آغاز می‌شود، سال‌های خمپاره و جنگ را پشت‌سر می‌گذارد و به دنیای عشق جوانی می‌رسد و از تلاشی می‌گوید که بسیار خستگی‌ناپذیر می‌خواهد بر سیاهی‌ها و تلخی‌هایی که در گذشته کاراکتر نمایش هست، غلبه کند؛ تلاشی اگزجره‌شده و عقیم که با بازی‌گرفتن از ابزار صحنه، می‌خواهد در قالب مونولوگ‌های پارانویایی پرسوناژ و مخاطب را با خود همراه کند. میزبان‌نوازی کویتی‌ها اقتضا می‌کند به این نمایش منصفانه‌تر نگاه کنیم و نوک تیز پیکان انتقادها را متوجه کسانی کنیم که این نمایش را برای بخش بین‌الملل تئاتر فجر، انتخاب کرده‌اند. هرچند نمایش در مقایسه با جدول زمانی سایر نمایش‌ها خیلی کوتاه است و خیلی روی اعصاب نیست، اما الحق‌والانصاف، باید گفت توقع تماشاگران ایرانی خیلی فراتر از آن چیزی است که روی صحنه نمایش؛ آن‌هم در بخش بین‌الملل جشنواره امسال شاهد بوده است. «ضربه فنی» هرچند در قالب طراحی صحنه کوشیده خلاق باشد و با ایجاد امکاناتی ساده اما شیک، تک‌‌پرسوناژش را برای تسلط روی ابزار و هدایت چراغ‌هایی که فواصل فضا تعبیه شده و به دست خود بازیگر خاموش و روشن می‌شود هدایت کند، اما به دلیل عدم طراحی میزانسن‌های مدرن و همسو با فضای اکسپرسیونیستی نمایش، موفق ظاهر نشده و بعد از 30دقیقه مشاهده مونولوگ‌های بی‌وقفه کاراکتر نمایش و درگیری او با فضای پارانویایی ذهنش؛ بی‌هیچ حاصلی، تلاش عقیمی روایت می‌شود که از دنیای تاریک یک مرد می‌گوید که می‌خواهد گذشته‌اش را پشت‌سر بگذارد و به آینده و زندگی در لحظه حال، سلام گوید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.