به سلامتی «زاون»
احمد طالبینژاد
بالاخره «زاون قوکاسیان» پس از نزدیک به پنجماه تحمل زجر و درد ناشی از عمل جراحی چندباره، در واپسین لحظههای روز چهارشنبه، هشتم بهمن با یک هواپیمای کوچک به همراه تیم پزشکیاش به ایران برگشت تا به قول خودش در وطن باشد. پیکر زخمی دردمندش از فرودگاه مستقیم به بیمارستان الزهرای اصفهان منتقل و در بخش مراقبتهای ویژه بستری شد. دوستی که از همراهان زاون بود، بلافاصله پس از خوابیدنش روی تخت با من تماس تلفنی برقرار کرد و گوشی را دست زاون داد. با گفتن نخستین جملهاش- سلام احمد- اشک از چشمانم سرازیر شد. همان شب راهی اصفهان شدم و بلافاصله به دیدارش رفتم. از آن پیکر شکوهمند، جثهای فرتوت با زخمهای عمیقی باقی مانده که توصیفش برایم دشوار است. جای عملش بهطرز هولناکی خبر از درد درونش میدهد. چه طاقتی داشته است. اما روحیهاش کاملا دگرگون شده. از اینکه به قول خودش از غربت اتریش نجات پیدا کرده و حالا در میان جمع دوستان است، نشاطی وصفناشدنی در چهرهاش هویدا بود. پس از احوالپرسی اولیه، زدیم به شوخی و بیخیالی و کلی خندیدیم. دلواپس بود. دلواپس همهچیز؛ حتی جشنواره فیلم فجر. پرسید کیها فیلم دارند و کیها غایبند که اطلاعاتی کلی به او دادم. برایش مهم بود که چرا فیلمهای سینایی و فرمانآرا در بخش مسابقه نیستند که گفتم داستانش مفصل است. گفتم زاونجان بیخیال فیلم و سینما و همهچیزهای دغدغهآور دیگر. الان فقطوفقط خودت مهمی. در ملاقات بعدازظهر، تعداد کثیری از چهرههای فرهنگی و هنری اصفهان به دیدارش آمدند. ذوقزده و خوشحال بود، اما پرستاران که نگران حالش بودند، خیلی زود اتاقش را خلوت کردند تا حالش بد نشود. دوستان اصفهانی برایش سنگتمام گذاشتهاند. فصلنامه فرهنگی -هنری «دریچه» که نشریه حرفهای خوبی است، یکشماره ویژه زاون با تیتر بسیار هوشمندانه و پرمعنای «به سلامتی زاون» منتشر کرده که نزدیک به 50نفر از دوستان زاون که اغلب نیز از چهرههای فرهنگی، سینمایی و ادبیات کشورند، در این ویژهنامه مقالات و یادداشتهایی در مدح زاون نوشتهاند. فاطمه معتمدآریا، مینو فرشچی، ناهید طباطبایی، جمشید مشایخی، بهمن فرمانآرا، پرویز دوایی، خسرو سینایی، کیومرث پوراحمد، محمد تهامینژاد، محمدرحیم اخوت، رضا کیانیان، محمد کلباسی، زندهیاد احمد بیگدلی، جمشید ارجمند، علی خدایی، رضا مهیمن، دکتر جمشید مظاهری و البته تعدادی از هنرمندان، پژوهشگران و دانشجویان اصفهانی زاون، از جمله نویسندگانی هستند که درباره زاون نوشته و سیرتاپیاز زندگی شخصی و هنریاش را مرور کردهاند. امیدوارم این شماره دریچه، روانه دکهها و کتابفروشیهای تهران و دیگر شهرها هم شود تا خوانندگانی که ممکن است زاون را خوب نشناسند، بدانند این بزرگمرد اصفهانی، طی نزدیک به 40سال فعالیت مستمر، چه کارهایی که در زمینه گسترش فرهنگ و هنر این سرزمین نکرده است. اشارهای به برخی عناوین نوشتهها، میتواند معرف گوشهای از شخصیت و هویت زاون باشد؛ کودک مهربان (جمشید ارجمند) در اصفهان، سینما یعنی زاون (محمدرضا اصلانی) زایندهرود اصفهان، اصفهان زاون (کیومرث پوراحمد) کاش سینمای ایران تعداد بیشتری مثل زاون داشت (کمال تبریزی)، از آشنایی با شما خوشبختم (پرویز دوایی) دوستی برای تمام فصول (مینو فرشچی) بیا دیگه زاون (احمد طالبینژاد) اگر تو باشی، اصفهان همه جهان است (فاطمه معتمدآریا) و... که ابعاد مختلف زاون را بهخوبی بیان میکنند. در انتهای نوشته تقریبا مفصلم درباره زاون، آوردهام: «امیدوارم وقتی این مجله درمیآید، زاون در اصفهان باشد.» و عجیب اینکه برای نخستینبار یکی از صدهاآرزویم خیلی زود برآورده شد و یکروز پس از ورود زاون، این شماره ویژه درآمد. حالا زاون در اصفهان است اگرچه زخمی و خسته و از نفس افتاده، اما شادی را در چشمان کمفروغش میتوان دید و حس کرد. فردا چه خواهد شد را نمیدانم اما از همه خداباوران میخواهم برای سلامتی زاون دست به دعا بردارند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.