|

۷ سال از درگذشت بورقانی گذشت

مردی مختصر که خلاصه خود بود

انصاری‌راد

نوشتن از احمد بورقانی کار سختی است اما این کار سخت وقتی آسان می‌شود که با او برخورد کرده باشی؛ که صمیمیت و دوست‌داشتنی بودنش چون سنگ‌نوشته‌ای بر خاطر مخاطبش می‌‌نشست و مرور زمان قادر به پاک کردنش نیست. اولین‌بار او را در تحریریه روزنامه آفتاب امروز دیدم، روزنامه‌‌ای از جرگه روزنامه‌هایی که او به عنوان معمار و پایه‌‌گذارشان شناخته می‌شود. روزنامه‌های مستقل که محصول تلاش خلاقانه و شبانه‌روزی او در سمت معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد دولت روی کار آمده پس از دوم خرداد 76 بودند. روزنامه آفتاب امروز تنها روزنامه آن دوره بود که برخلاف همه همقطارانش که روزنامه صبح بودند، عصرها منتشر می‌شد و به همین دلیل چراغ‌‌های تحریریه‌‌اش شش‌صبح روشن می‌شد. آن روز هم مثل هر روز، تحریریه مشغول کار بود که خبر آمد، خبری که برای همه تحریریه شوک‌‌آور بود ولی برای احمدآقا گریه‌‌آور. خبر، خبر ترور سعید حجاریان بود. حجاریان اگر برای تحریریه به عنوان معاون رییس شورای شهر اول شناخته می‌شد، برای احمدآقا هم‌محله‌ای، رفیق، هم‌رزم انقلابی و مرشد بود. احمدآقا به همراه تحریریه خبر را پیگیری می‌کرد و چون زبان می‌دانست پشت سیستم کامپیوتری نشست که در گوشه تحریریه به تلکس‌‌های داخلی و خارجی دسترسی داشت. چشمم که به احمدآقا افتاد دیدم هق‌هق گریه می‌کند و با همان ادبیات نظام‌آبادی از زمین و زمان شکایت می‌کند و هر ورقی از خبرهای دست‌نوشته‌اش را که تحویل می‌داد خیس از اشکش‌هایش بود. این برخورد مقدمه آشنایی من بود با احمدآقا. آشنایی که من را واداشت مشتاقانه به دنبال رفاقت با او باشم. رفاقتی که آغازش سخت می‌نمود چون او دولتمرد بود و معاون مطبوعاتی وزیر ارشاد وقت و کارنامه‌‌ای داشت پر از سمت‌‌های مدیریتی؛ از سخنگوی ستاد تبلیغات جنگ (از سال 66 تا پایان جنگ) و مدیریت دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران در سازمان‌ملل (از 68 تا 71). با وجود این در عمل برای من همچون دیگران ثابت شد که رفاقت با او کار آسانی است چون روحی بزرگ و فراخ داشت و طینتی پاک و شفاف. بورقانی بچه مسجدی بود که مسجد او را هم مذهبی کرده بود و هم کتابخوان، مذهبی بود سفت و محکم. اعتقادات مذهبی‌‌اش متعلق به محیط نبود سال‌های زندگی در نیویورک‌اش به عنوان مدیر دفتر خبرگزاری هم این را ثابت کرد چون وقت برگشت، باز هم احمدآقا همان بچه مسجدی مذهبی بود و کتابخوانی‌اش که آن هم از میراث مسجد بود تا آخر عمر همراهش بود و او را بدل به کتابخوانی حرفه‌‌ای کرده بود. گویا احمدآقا آنچه می‌‌یافت دیگر از دست نمی‌داد همان‌طور که زندگی در غرب اعتقادات مذهبی‌اش را نگرفت و انقلابی‌گری کتابخوانی‌اش را. همین ویژگی بود که وقتی قرعه چنین رقم خورد که این مرد فرهنگی وارد عرصه سیاست و مبارزات انتخاباتی مجلس شود و بعد از آن بر کرسی نمایندگی مجلس ششم تکیه زند او همچنان فرهنگی بماند. احمدآقا در مجلس ششم کارپرداز فرهنگی هیات‌رییسه بود و متولی سروسامان‌دادن امور فرهنگی مجلس؛ اما فارغ از بحث تولیتش بر امور فرهنگی مجلس احمدآقا خودش را بیش از آنکه یک نماینده مجلس بداند عضوی از خانواده رسانه می‌دانست و اهالی رسانه و به‌ویژه خبرنگاران پارلمانی او را بیش از آنکه نماینده بدانند از خودشان می‌دانستند و البته نه یک عضو ساده که او را از بزرگان و سرپرستان خود می‌پنداشتند و اصلا این پنداشت بیراه نبود، چون احمدآقا علاوه بر آنکه پایه‌‌گذار نسل جدیدی از مطبوعات در عصر اصلاحات بود، معمار خانه صنفی روزنامه‌‌نگاران نیز بود و این ارتباط بین او و خبرنگاران پارلمانی چنان شد که خبرنگاران پارلمانی آن دوره می‌توانند به خبرنگاران پارلمانی اعصار دیگر چه قبل و چه بعد از مجلس ششم فخر بفروشند و داشتن همراهی آن هم در دوره‌ای پرتنش را به رخ هم‌صنفان متقدم و متاخر خود بکشند، اما احمدآقای فرهنگی با ورودش به مجلس ششم به‌عنوان نماینده اصلاح‌طلب نمی‌توانست خودش را از تنش‌ها و جریانات سیاسی به دور نگه دارد و همچنان به دل‌‌مشغولی اصلی خودش یعنی کتاب‌‌خواندن بپردازد و چاره‌‌ای نداشت تا در کنار هم‌قطارانش بر مواضع اصلاح‌طلبانه خود پای بفشارد او که زمانی با پایه‌‌گذاری مطبوعات مستقل نقش بی‌بدیلی را در شکستن انحصار اطلاع‌رسانی و استوارکردن پایه‌های رکن چهارم دموکراسی ایفا کرده بود حال باید در کنار دوستانش راه اصلاحات سیاسی را هموار میکرد. احمدآقا که همیشه با حسرت می‌‌گفت مجلس نه‌تنها برایم سودمند نبود بلکه موجب شد که مرا از کتاب‌خواندن وا بدارد بعد از مجلس یک پایش در دفترش بود و مشغول خواندن کتاب و پای دیگرش در محکمه؛ آن عزیز این همه فشار را تاب نیاورد و در 13 بهمن 86 دارفانی را وداع گفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.