|

۱۲‌سال پس از عروج عارف واصل‌ «حاج اسماعیل دولابی»

مُبلّغِ محبت

محمدقاسم محسنی

دوست نشسته در نظر، من به کجا نظر کنم اوست گرفته شهر دل، من به کجا سفر کنم وقتی گفته می‌شود که دوازدهمین سالگرد عروج حاج‌محمداسماعیل دولابی است، باور نمی‌کنم. چون هیچ‌وقت، احساسِ نبودنِ ایشان را نداشته‌ام و به‌خاطر می‌آورم که گفت دستِ من در افقِ بعدی گشوده‌تر است. چگونه می‌توان از جای خالی کسی گفت که شخص بود و واصل. همه‌کس‌، او را دوستِ پنهانی خود می‌دانست که نهانش نظری با او بود. در همه سال‌های طولانی از کودکی تا میان‌سالی که در خدمت ایشان بودم هرگز نشنیدم که از چیزی جز محبت گفته باشد که گفته‌اند: «هل الدّین الّا الحُبّ». وقتی به سخن می‌آمد شیرینی عسل را در کام خود حس می‌کردی و آسمان به‌قدری نزدیک می‌شد که می‌پنداشتی اگر دستِ خود را دراز کنی، ستاره ‌خواهی چید. در مرام ایشان جز شوق نبود و خوف، می‌ترسید که نزدیک شود؛ و تو خود را رها و آزاد و در جوارِ قُربِ حق حس می‌کردی. روزی از عرفان نظری و کتاب‌های متعدد (شاید از روی اظهار فضل) با ایشان سخن گفتم. از ظرف سیبِ گلابی که در مقابلش بود، سیبی به دستم داد. به حکم ادب نخوردم و سیبِ خوش‌رنگ و بو را می‌نگریستم. مستقیم به چشمانم نگاه کرد که: «بخور. سیب را باید خورد. سیب با تعریف دریافت نمی‌شود.» رفتارش ادب‌آموز بود، یعنی «کونوا دعاه الناس بِغَیرِ ألسِنَتِکُم» را عامل بود. آن‌چنان سرشار از عشق خداوندی بود که چون ایشان را به یاد می‌آوریم غرق محبت می‌شویم. هیچ‌مبالغه‌ای را در حق خود برنمی‌تافت و از کسی انتظاری نداشت. به جایی رسیده بود که بی‌نیاز شده بود و در یک کلام فقط دوست را می‌دید و همه دلش از او پُر شده بود. هنوز هم هرگاه کدورتی دست دهد، در افق نگاهِ او می‌نگرم و امیدوار می‌شوم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.