پایان تراژیک یک رییسجمهور
مهسا جزینی . روزنامهنگار
در «ویکیپدیا» در تعریف «تراژدی» آمدهاست: تراژدی، نمایش یک شوربختی بزرگ است. با این تعریف، پایان تراژیک هم مصادف میشود با سقوط شخصیتاول داستان بهواسطه یک خطای عمده و بزرگ. در تعریف مدرن تراژدی برخلاف معنای کلاسیک، داستان الزاما با مرگ واقعی تمام نمیشود، بلکه این سقوط میتواند در طردشدن و تنهایی، متبلور شود. تراژدیها اما فقط متعلق به داستان نیست و پایان تراژیک هم فقط در فیلمها رقم نمیخورد؛ در سیاست هم، گاه با پایانهای تراژیک مواجهیم، مثل پایان احمدینژاد. اصولگرایان که آغازگر روایت احمدینژاد بودند، خواستند آغازگر روایت پایانش هم شوند. برای همین بدون هیچگونه حس پاسخگویی، این روزها فقط از «عوضیرفتن» و «تمامشدنش» میگویند. «احمدینژاد» را فقط اراده آنها نیست که تمام میکند. «عوضیرفتن» و «تمامشدن» گفتنهای آنها با توجه به نقش و مسوولیت خودشان در ماجرا و آگاهانه شانه خالیکردن از زیربار آن، فقط میتواند «پایان کمیک» احمدینژاد را رقم بزند. «پایان تراژیک» او را سهشنبهشب، یکی از نزدیکانش؛ معاون اول سابقش رقم زد. وقتی او را «لجباز» و «آبروبر» و نهایتا نارفیق توصیف کرد؛ همو که از احمدینژاد مدال گرفته بود و احمدینژاد دربارهاش گفته بود اگر ثابت شود یکریال اختلاس کرده، در تلویزیون از مردم عذرخواهی میکنم و میگویم که شایستگی این سمت را ندارم. درباره محتوای نامه رحیمی و صحتوسقم گزارههایش، شاید نتوان به راحتی قضاوت کرد؛ درباره ادبیاتش اما چرا. واقعا چه اتفاقی افتاده که معاون اول رییسدولت که در ظاهر یکی از امینترین و نزدیکترین افراد به رییسجمهوراست، نه10سال، نه20سال که فقط دوسال بعد از پایان همکاریاش، نامهای با چنینلحنی از ناسپاسی رییسش مینویسد؟ معاون سابق درست تشخیص داده است که احمدینژاد در واکنش به حکم او برخلاف وعده و قول قبلی پای معاون سابق نایستاد و از او اعلام برائت کرد. اینکه گفته بود کابینه خطقرمزش بوده فقط حرف بود. پیام نامه رحیمی را اینطور میشود خلاصه کرد: «به احمدینژاد نمیشود اعتماد کرد. او سر بزنگاه، وقتی کارش راه افتاد یا نیازی نداشت، رفیق را قال میگذارد، راهش را جدا میکند.» این زنگخطر را الان رحیمی به صدا درآورده است. چه تضمینی است که برای دیگران همین اتفاق رخ ندهد؟ آنها که هنوز پای او ایستادهاند؟ حتی مشایی! ادعای بیراهی هم نیست، چه آنکه قرینه تاریخی هم دارد؛ همانوقتی که او یکییکی اصولگرایان را از قطار دولت پیاده میکرد. قبل از احمدینژاد هم خیلیها از نردبان قدرت بالا آمدند و پایین رفتند، با پایانهای ناخوشایند یا درام. اما بعید است کسی مثل احمدینژاد اینهمه پایانهای متناقض داشته باشد. شاید اگر احمدینژاد رسم سیاستورزی را بلد بود و میدانست که تکروی محتوم به شکست است، الان چنین پایانی در انتظارش نبود. اگر سیاستمداری بود که به تحزب اعتقاد داشت، میتوانست برای خودش بدنه اجتماعی، گفتمان و عقبه نخبگی بسازد قطعا چنین پایانی در انتظارش نبود. البته اگرهای احمدینژاد یکی، دوتا نیست. بااینحال پایان تراژیک او هنوز تمام نشده؛ تازه برگ نخست آن ورق خورده است. آیا با این پایان تراژیک، امکانی برای بازگشت احمدینژاد باقی میماند؟ به نظر بعید است. مگر اینکه معجزهای رخ دهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.