|

نقطه کور

سارا نجیمی . وکیل دانش‌آموز متهم به قتل

حادثه تلخی که پیش‌از‌‌ظهر شنبه، اول آذر 93 در دبیرستان حافظیه بروجرد رخ داد ابعاد مختلفی دارد که متاسفانه از هر زاویه‌ای به آن نگریسته شود تلخ و تاسف‌بار است. زمانی که برای دیدن این دانش‌آموز (محمد) به کانون اصلاح و تربیت خرم‌آباد رفتم، متوجه شدم باوجود رفتار صمیمانه‌ای که مسوولان با محمد دارند، این نوجوان هنوز هیچ‌گونه ارتباطی با مسوولان برقرار نکرده است. زمانی که او به اتاق ملاقات آمد از دیدن چهره و جثه کودکانه‌اش به‌شدت متاسف شدم. تنها واکنش این نوجوان در قبال سوال‌های من خنده‌ای تلخ بود. بنا به گفته مددکاران واکنش این پسر از روزی که به کانون رفته فقط‌و‌فقط همان لبخند تلخ است. گزارش پزشکی قانونی که در پرونده او در کانون موجود است و اشاره مستقیم به عدم رشد عقلانی وی دارد، شاید تاحدودی چنین واکنشی را توجیه کند؛ البته مشکل دقیق این پسر در معاینه‌های تخصصی بیشتر قطعا مشخص خواهد شد. محمد، پدر‌و‌مادری زحمتکش و خانواده‌ای فاقد سابقه‌کیفری دارد و در محیطی رشد کرده است که پدر‌و‌مادر هرچه در توان دارند درحد بضاعت خویش برای فرزندان‌شان مهیا کرده‌اند. حتی پدر محمد در جمله عجیبی گفت: «تا قبل از این اتفاق، احساس می‌کردم خوشبخت‌تر از من در جهان کسی نیست.» در چندگزارش خبری خواندم علت‌حمله دانش‌آموز به معلم نمره پایین در درس فیزیک بود؛ البته خود دانش‌آموز هیچ صحبتی در این زمینه با من نکرده است اما کارنامه او نشان می‌دهد او در دروس دیگر هم به‌شدت ضعیف بود. بنابراین این سوال پیش‌می‌آید که انگیزه اصلی محمد از قتل چیست؟ شاید غم‌انگیزترین بخش این پرونده و همان نقطه‌کور، نبودن انگیزه‌ای مشخص باشد که نشان‌دهنده بیماری روحی او است. عملکرد صحیح مسوولان قضایی پرونده که در ابتدای امر نوجوان متهم را برای بررسی روانی به پزشکی قانونی ارجاع دادند، نشان می‌دهد آنها به این قضیه توجه دارند. دو نکته واکنش منطقی به حادثه رخ‌داده در دبیرستان حافظیه بروجرد را دشوار می‌کند؛ نخست اینکه عضوی محترم از خانواده آموزش‌و‌پرورش که دلسوزانه مشغول آموزش فرزندان‌مان بود به‌قتل رسیده است و مقتول جدای از نقش معلمی، نقش همسری مهربان و پدری دلسوز را برای خانواده خویش داشت. دوم آنکه در سوی دیگر ماجرا دانش‌آموزی 16ساله است که او هم عضوی از خانواده بزرگ آموزش‌و‌پرورش محسوب می‌شود؛ عضوی که نیازمند حمایت و کمک است اما شاید زمان آن رسیده که قدری با نگاهی متفاوت به این موضوع نگاه کنیم. بنابر اظهارات پدر‌محمد، مدتی بود محمد حالت‌طبیعی نداشت. این مطلب را دوستان نزدیک وی نیز تایید کرده‌اند. شدت رفتار غیرطبیعی به گونه‌ای بود که روز حادثه پدر محمد به مدرسه رفت تا او را برای درمان نزد روانپزشک ببرد. شاید اگر مشکل محمد کمی زودتر توسط اولیای دلسوز مدرسه شناسایی می‌شد و این دانش‌آموز در مسیر صحیح درمان قرار می‌گرفت، اکنون شاهد این حادثه تلخ نبودیم. شاید تنها امید به برون‌رفت از این حادثه واکنشی مسوولانه و دلسوزانه از سوی مسوولان قضایی و وزارت آموزش‌و‌پرورش باشد؛ واکنشی از جنس اینکه گروهی منسجم از محققان متخصص با بررسی ابعاد این ماجرا حکایت را از کشف مجهولات پرونده فراتر ببرند تا تغییری بنیادین در روند آموزشی و پرورشی مدارس رخ بدهد. حضور مسوولانه مشاور و روانکاو در مدرسه، تشکیل پرونده شخصیتی برای هر دانش‌آموز و دقت به نشانه‌های رفتاری خصوصا در سن بلوغ از اقداماتی است که با انجام آنها شاید دیگر شاهد حوادثی تلخ از این جنس در محیط امن مدارس کشورمان نباشیم. پس باید بپذیریم که واکنش منطقی مسوولان به این حادثه می‌تواند نقشی تعیین‌کننده برای تک‌تک فرزندانمان داشته باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.